مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا ۝١

قسم به آفتاب و تابش آن (هنگام رفعتش).

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ۝٢

و قسم به ماه آن گاه که در پی آفتاب تابان در آید.

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ۝۳

و قسم به روز هنگامی که جهان را روشن سازد.

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا ۝٤

و به شب وقتی که عالم را در پرده سیاهی کشد.

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ۝٥

و قسم به آسمان بلند و آن که این کاخ رفیع را بنا کرد.

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا ۝٦

و به زمین و آن که آن را بگسترد.

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا ۝۷

و قسم به نفس ناطقه انسان و آن که او را نیکو به حد کمال بیافرید.

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ۝۸

و به او شر و خیر او را الهام کرد.

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ۝۹

(قسم به این آیات الهی) که هر کس نفس ناطقه خود را از گناه و بدکاری پاک و منزه سازد به یقین (در دو عالم) رستگار خواهد بود.

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ۝١۰

و هر که او را (به کفر و گناه) پلید گرداند البته (در دو جهان) زیانکار خواهد گشت.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ۝١١

طایفه ثمود از غرور و سرکشی (پیغمبر خود صالح را) تکذیب کردند.

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا ۝١٢

هنگامی که شقی‌ترینشان (قدار بن سالف) بر انگیخته شد (تا ناقه صالح را پی کند).

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا ۝١۳

و رسول خدا (صالح) به آنها گفت: این ناقه آیت خداست، از خدا بترسید و آن را سیراب گردانید.

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا ۝١٤

آن قوم رسول را تکذیب و ناقه او را پی کردند، خدا هم آنان را به کیفر (ظلم و) گناهشان هلاک ساخت و شهرشان را با خاک یکسان نمود.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا ۝١٥

و هیچ باک از هلاک آنها نمی‌داشت (یا آنها هیچ از عاقبت بدگناه خود نمی‌ترسیدند).