مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝١

نه، سوگند به این بلد (مکّه معظّم و مسجد کعبه محترم).

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝٢

و حال آنکه تو (ای رسول گرامی) در این بلد منزل داری.

وَوَالِدٍۢ وَمَا وَلَدَ ۝۳

و قسم به پدر (بزرگوار انسان، آدم صفی) و فرزندان (خدا پرست) او.

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِى كَبَدٍ ۝٤

که ما انسان را به حقیقت در رنج و مشقّت آفریدیم (و به بلا و محنتش آزمودیم).

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌۭ ۝٥

آیا انسان پندارد که هیچ کس بر او توانایی ندارد؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًۭا لُّبَدًا ۝٦

می‌گوید: من مال بسیاری تلف کردم.

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ۝۷

آیا پندارد احدی او را ندیده (و افکار و اعمال بدش را ندانسته و ریا و نفاقش را نمی‌داند).

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ۝۸

آیا ما به او دو چشم عطا نکردیم؟

وَلِسَانًۭا وَشَفَتَيْنِ ۝۹

و زبان و دو لب به او ندادیم؟

وَهَدَيْنَٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ۝١۰

و راه خیر و شر را به او ننمودیم؟

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ۝١١

باز هم به عقبه (تکلیف) تن در نداد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ۝١٢

و چگونه توان دانست که آن عقبه (تکلیف و ایمان) چیست؟

فَكُّ رَقَبَةٍ ۝١۳

آن بنده (در راه خدا) آزاد کردن است.

أَوْ إِطْعَٰمٌۭ فِى يَوْمٍۢ ذِى مَسْغَبَةٍۢ ۝١٤

و طعام دادن در روز قحطی و گرسنگی است.

يَتِيمًۭا ذَا مَقْرَبَةٍ ۝١٥

به یتیم خویشاوندان خود.

أَوْ مِسْكِينًۭا ذَا مَتْرَبَةٍۢ ۝١٦

یا به فقیر مضطرّ خاک نشین.

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ ۝١۷

و آن گاه هم از آنان باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به اهمیتت صبر و مهربانی با خلق سفارش می‌کنند.

أُو۟لَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝١۸

که آنها اهل یمین و سعادتند (و نامه عمل به دست راست گیرند).

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا هُمْ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝١۹

و آنان که به آیات ما (قرآن و دیگر کتب آسمانی) کافر شدند آنها اهل شومی و شقاوتند (نامه عمل به دست چپ دارند).

عَلَيْهِمْ نَارٌۭ مُّؤْصَدَةٌۢ ۝٢۰

بر آن کافران آتشی سر پوشیده (که از آن راه گریزی نیست) احاطه خواهد کرد.