مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ۝١

واى بر كم‌فروشان،

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ۝٢

كه چون از مردم پيمانه ستانند، تمام ستانند؛

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ۝۳

و چون براى آنان پيمانه يا وزن كنند، به ايشان كم دهند.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ۝٤

مگر آنان گمان نمى‌دارند كه برانگيخته خواهند شد؟

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ۝٥

[در] روزى بزرگ:

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٦

روزى كه مردم در برابر پروردگار جهانيان به پاى ايستند.

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ۝۷

نه چنين است [كه مى‌پندارند]، كه كارنامه بدكاران در «سجّين» است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ۝۸

و تو چه دانى كه «سجّين» چيست؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ۝۹

كتابى است نوشته‌شده.

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ۝١۰

واى بر تكذيب‌كنندگان در آن هنگام:

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ۝١١

آنان كه روز جزا را دروغ مى‌پندارند.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ۝١٢

و جز هر تجاوزپيشه گناهكارى آن را به دروغ نمى‌گيرد.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۳

[همان كه‌] چون آيات ما بر او خوانده شود، گويد: «[اينها] افسانه‌هاى پيشينيان است.»

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ۝١٤

نه چنين است، بلكه آنچه مرتكب مى‌شدند زنگار بر دلهايشان بسته است.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ۝١٥

زهى پندار، كه آنان در آن روز، از پروردگارشان سخت محجوبند.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ۝١٦

آنگاه به يقين، آنان به جهنم درآيند.

ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ۝١۷

سپس [به ايشان‌] گفته خواهد شد: «اين همان است كه آن را به دروغ مى‌گرفتيد.»

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ۝١۸

نه چنين است، در حقيقت، كتاب نيكان در «علّيّون» است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ۝١۹

و تو چه دانى كه «علّيّون» چيست؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ۝٢۰

كتابى است نوشته‌شده.

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝٢١

مقرّبان آن را مشاهده خواهند كرد.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ۝٢٢

براستى نيكوكاران در نعيم [الهى‌] خواهند بود.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ۝٢۳

بر تختها [نشسته‌] مى‌نگرند.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ۝٢٤

از چهره‌هايشان طراوت نعمت [بهشت‌] را درمى‌يابى.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ۝٢٥

از باده‌اى مُهر شده نوشانيده شوند.

خِتَٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَٰفِسُونَ ۝٢٦

[باده‌اى كه‌] مُهر آن، مُشك است، و در اين [نعمتها] مشتاقان بايد بر يكديگر پيشى گيرند.

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ۝٢۷

و تركيبش از [چشمه‌] «تسنيم» است:

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝٢۸

چشمه‌اى كه مقرّبان [خدا] از آن نوشند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ۝٢۹

[آرى، در دنيا] كسانى كه گناه مى‌كردند، آنان را كه ايمان آورده بودند به ريشخند مى‌گرفتند.

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ۝۳۰

و چون بر ايشان مى‌گذشتند، اشاره چشم و ابرو با هم رد و بدل مى‌كردند.

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ۝۳١

و هنگامى كه نزد خانواده‌[هاى‌] خود بازمى‌گشتند، به شوخ‌طبعى مى‌پرداختند.

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ۝۳٢

و چون مؤمنان را مى‌ديدند، مى‌گفتند: «اينها [جماعتى‌] گمراهند.»

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَٰفِظِينَ ۝۳۳

و حال آنكه آنان براى بازرسى [كار]شان فرستاده نشده بودند.

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ۝۳٤

و[لى‌] امروز، مؤمنانند كه بر كافران خنده مى‌زنند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ۝۳٥

بر تختها[ى خود نشسته‌]، نظاره مى‌كنند.

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ۝۳٦

[تا ببينند] آيا كافران به پاداش آنچه مى‌كردند رسيده‌اند؟