مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١

روى را ترش كرد و سر برگردانيد.

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ۝٢

چون آن نابينا به نزدش آمد.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۝۳

و تو چه دانى، شايد كه او پاكيزه شود،

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ۝٤

يا پند گيرد و پند تو سودمندش افتد.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ۝٥

اما آن كه او توانگر است،

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۝٦

تو روى خود بدو مى‌كنى.

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۝۷

و اگر هم پاك نگردد چيزى بر عهده تو نيست.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ۝۸

و اما آن كه دوان‌دوان به نزد تو مى‌آيد،

وَهُوَ يَخْشَىٰ ۝۹

و مى‌ترسد،

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ۝١۰

تو از او به ديگرى مى‌پردازى.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ۝١١

آرى، اين قرآن اندرزى است،

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝١٢

پس هر كه خواهد از آن پند گيرد.

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ۝١۳

در صحيفه‌هايى گرامى،

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ۝١٤

بلندقدر و پاكيزه،

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ۝١٥

به دست كاتبانى،

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ۝١٦

بزرگوار و نيكوكار.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ۝١۷

مرگ بر آدمى باد كه چه ناسپاس است.

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ۝١۸

او را از چه آفريده است؟

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۝١۹

از نطفه‌اى آفريد و به اندازه پديد آورد.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۝٢۰

سپس راهش را آسان ساخت.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ۝٢١

آنگاه بميراندش و در گور كرد.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۝٢٢

و آنگاه كه خواهد زنده‌اش سازد.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۝٢۳

نه، كه هنوز آنچه را به او فرمان داده بود به جاى نياورده است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۝٢٤

پس آدمى به طعام خود بنگرد.

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ۝٢٥

ما باران را فرو باريديم، باريدنى.

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ۝٢٦

و زمين را شكافتيم، شكافتنى.

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ۝٢۷

و در آن دانه‌ها رويانيديم،

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ۝٢۸

و تاك و سبزيهاى خوردنى،

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ۝٢۹

و زيتون و نخل،

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ۝۳۰

و باغهاى پردرخت،

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ۝۳١

و ميوه و علف،

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳٢

تا شما و چارپايانتان بهره بريد.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۝۳۳

چون بانگ قيامت برآيد،

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ۝۳٤

روزى كه آدمى از برادرش مى‌گريزد،

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۝۳٥

و از مادرش و پدرش،

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۝۳٦

و از زنش و فرزندانش.

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ۝۳۷

هر كس را در آن روز كارى است كه به خود مشغولش دارد.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ۝۳۸

چهره‌هايى در آن روز درخشانند،

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ۝۳۹

خندانند و شادانند.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ۝٤۰

و چهره‌هايى در آن روز غبارآلودند.

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١

در سياهى فرو رفته‌اند.

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ۝٤٢

اينان كافران و فاجرانند.