مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ۝١

چون خورشيد بى‌فروغ شود،

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ۝٢

و چون ستارگان فرو ريزند،

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ۝۳

و چون كوه‌ها از جاى خود بشوند،

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ۝٤

و چون شتران آبستن به حال خود رها شوند،

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ۝٥

و چون وحوش گرد آورده شوند،

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ۝٦

و چون درياها آتش گيرند،

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ۝۷

و چون روحها با تنها قرين گردند،

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ۝۸

و چون از دختر زنده به گور شده پرسيده شود كه‌

بِأَىِّ ذَنۢبٍۢ قُتِلَتْ ۝۹

به چه گناهى كشته شده است،

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ۝١۰

و چون صحيفه‌ها باز شوند،

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ۝١١

و چون آسمان از جاى خود كنده شود،

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ۝١٢

و چون جهنم افروخته گردد،

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ۝١۳

و چون بهشت را پيش آورند،

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّآ أَحْضَرَتْ ۝١٤

هر كس بداند كه چه حاضر آورده است.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ۝١٥

سوگند به ستارگان بازگردنده،

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ۝١٦

سيركننده غايب شونده،

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ۝١۷

و سوگند به شب چون تاريك شود،

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ۝١۸

و سوگند به صبح چون بدمد،

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ۝١۹

كه اين سخن رسولى بزرگوار است.

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍۢ ۝٢۰

نيرومند، در نزد خداوند عرش، صاحب مكانت،

مُّطَاعٍۢ ثَمَّ أَمِينٍۢ ۝٢١

آنجا مطاع امين.

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍۢ ۝٢٢

و همصحبت شما ديوانه نيست.

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ۝٢۳

هر آينه او را در افق روشن ديده است.

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍۢ ۝٢٤

و آنچه را از غيب به او گويند دريغ نمى‌دارد.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَٰنٍۢ رَّجِيمٍۢ ۝٢٥

و آن سخن، سخن شيطان رجيم نيست.

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ۝٢٦

پس به كجا مى‌رويد؟

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَٰلَمِينَ ۝٢۷

اين كتاب پندى است براى جهانيان.

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ۝٢۸

براى هر كس از شما كه بخواهد به راه راست افتد.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٢۹

و شما نمى‌خواهيد مگر آنچه را كه پروردگار جهانيان خواسته باشد.