مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ۝١

سوگند به فرشتگانى كه جانها را به قوت مى‌گيرند،

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ۝٢

و سوگند به فرشتگانى كه جانها را به آسانى مى‌گيرند،

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ۝۳

و سوگند به فرشتگانى كه شناورند،

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ۝٤

و سوگند به فرشتگانى كه بر ديوان پيشى مى‌گيرند،

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ۝٥

و سوگند به آنها كه تدبير كارها مى‌كنند،

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ۝٦

كه آن روز كه نخستين نفخه قيامت زمين را بلرزاند،

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ۝۷

و نفخه دوم از پس آن بيايد،

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ۝۸

در آن روز دلهايى در هراس باشند،

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ۝۹

و نشان خشوع در ديدگان نمايان.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ۝١۰

مى‌گويند: آيا ما به حالت نخستين بازمى‌گرديم،

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ۝١١

آنگاه كه استخوانهايى پوسيده بوديم؟

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ۝١٢

گويند: اين بازگشت ما بازگشتى است زيان‌آور.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ۝١۳

جز اين نيست كه تنها يك بانگ برمى‌آيد،

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ۝١٤

و آنها خود را در آن صحرا خواهند يافت.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ۝١٥

آيا داستان موسى به تو رسيده است؟

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ۝١٦

آنگاه كه پروردگارش او را در وادى مقدس طوى ندا داد:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ۝١۷

به سوى فرعون برو كه طغيان كرده است.

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ۝١۸

بگو: آيا تو را رغبتى هست كه پاكيزه شوى،

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ۝١۹

و من تو را به پروردگارت راه بنمايم و تو پروا كنى؟

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ۝٢۰

پس آن آيت بزرگ را به او نشان داد.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ۝٢١

و او تكذيب كرد و عصيان ورزيد.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ۝٢٢

سپس پشت كرد و مى‌شتافت.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ۝٢۳

پس همه را گرد كرد و ندا داد،

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ۝٢٤

و گفت: من پروردگار برتر شما هستم.

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ۝٢٥

خدايش به عذاب آخرت و دنيا گرفتار كرد.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ۝٢٦

در اين عبرتى است براى كسى كه مى‌ترسد.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ۝٢۷

آيا شما به خلقت سخت‌تريد يا اين آسمانى كه او بنا نهاده؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ۝٢۸

سقفش را برافراشت و بپرداختش،

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ۝٢۹

شبش را تاريك كرد و روشنايى‌اش را آشكار ساخت،

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ۝۳۰

و پس از آن زمين را بگسترد،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ۝۳١

و از آن آب بيرون آورد و چراگاه‌ها پديد كرد،

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ۝۳٢

و كوه‌ها را استوار گردانيد،

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳۳

براى بهره‌گيرى شما و چارپايانتان.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ۝۳٤

چون آن حادثه بزرگ دررسد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ۝۳٥

روزى كه آدمى همه اعمال خود را به ياد آورد،

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ۝۳٦

و جهنم را به هر كه مى‌بيند نشان دهند؛

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ۝۳۷

پس هر كه طغيان كرده،

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ۝۳۸

و زندگى اينجهانى را برگزيده،

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝۳۹

جهنم جايگاه اوست.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ۝٤۰

اما هر كس كه از ايستادن در برابر پروردگارش ترسيده و نفس را از هوى بازداشته،

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝٤١

بهشت جايگاه اوست.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ۝٤٢

تو را از قيامت مى‌پرسند كه چه وقت واقع شود.

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ۝٤۳

از يادكردن آن تو را چه كار است؟

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ۝٤٤

منتهاى آن نزد پروردگار توست.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ۝٤٥

جز اين نيست كه تو كسانى را كه از آن روز بترسند بيم مى‌دهى.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ۝٤٦

چون آن را ببينند، پندارند در اين جهان جز يك شامگاه يا چاشت درنگ نكرده‌اند.