مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ ۝١

Tako mi zore,

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ۝٢

i deset noći,

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ۝۳

i parnih i neparnih,

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ۝٤

i noći kada nestaje –

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ۝٥

zar to pametnom zakletva nije…?

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۝٦

Zar ne znaš šta je Gospodar tvoj sa Adom uradio,

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ۝۷

sa stanovnicima Irema, punog palata na stupovima,

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝۸

kojima ravna ni u jednoj zemlji nije bilo;

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ۝۹

i Semudom, koji je stijene u dolini klesao,

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ۝١۰

i faraonom, koji je šatore imao –

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝١١

koji su na Zemlji zulum provodili

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ۝١٢

i poroke na njoj umnožili,

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ۝١۳

pa je Gospodar tvoj – bič patnje na njih spustio,

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ۝١٤

jer, Gospodar tvoj je, zaista, u zasjedi.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ۝١٥

Čovjek, kada Gospodar njegov hoće da ga iskuša pa mu počast ukaže i blagodatima ga obaspe, rekne: "Gospodar moj je prema meni plemenito postupio!"

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ ۝١٦

A kad mu, da bi ga iskušao, opskrbu njegovu oskudnom učini, onda rekne: "Gospodar moj me je napustio!"

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ۝١۷

A nije tako! Vi pažnju siročetu ne ukazujete,

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ۝١۸

i da se puki siromah nahrani – jedan drugog ne nagovarate,

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ۝١۹

a nasljedstvo pohlepno jedete

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ۝٢۰

i bogatstvo pretjerano volite.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ۝٢١

A ne valja to! Kada se Zemlja u komadiće zdrobi

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ۝٢٢

i kad dođe naređenje Gospodara tvoga, a meleki budu sve red do reda,

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ۝٢۳

i kad se tog Dana primakne Džehennem; tada će se čovjek sjetiti – a na što mu je sjećanje?! –

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ۝٢٤

i reći: "Kamo sreće da sam se za ovaj život pripremio!"

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٥

Tog Dana niko neće kao On mučiti,

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٦

i niko neće kao On u okove okivati!

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ۝٢۷

A ti, o dušo smirena,

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ۝٢۸

vrati se Gospodaru svome zadovoljna, a i On tobom zadovoljan,

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى ۝٢۹

pa uđi među robove Moje,

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ۝۳۰

i uđi u Džennet Moj!