مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۝١

Аз чӣ чиз (ҳамдигарро) мепурсанд?

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ۝٢

Аз он хабари бузург, (қиёмат).

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ۝۳

ки дар он ихтилоф мекунанд.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٤

Оре, ба зудӣ хоҳад донист.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٥

Боз ҳам, оре, ба зудӣ хоҳанд донист!

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ۝٦

Оё Мо заминрро бистаре насохтем?

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ۝۷

Ва кӯҳҳоро мехҳое?

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ۝۸

Ва шуморо ҷуфт-ҷуфт офаридем.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ۝۹

Ва хобатонро оссишатон гардонидем.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ۝١۰

Ва шабро пӯшишатон қарор додем.

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ۝١١

Ва рӯзро вақти талаби маъишат. (касб).

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ۝١٢

Ва бар болои саратон ҳафт осмони устувор бино кардем.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ۝١۳

Ва чароғе равшан офаридем. (офтоб).

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ۝١٤

Аз абрҳои боронзой обе фаровон нозил кардем,

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ۝١٥

то бо он донаву набот бирӯёнем

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ۝١٦

ва бӯстонҳои анбӯҳ (сердарахт).

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ۝١۷

Албатта рӯзи доварӣ рӯзест муъайян.

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ۝١۸

Рӯзе, ки дар сур дамида шавад, ва шумо гурӯҳгурӯҳ биёед.

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ۝١۹

Осмон шикофта шавад ва ҳар шикоф даре бошад.

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ۝٢۰

Ва куҳҳо равон шаванд ва сароб гарданд.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ۝٢١

Ҷаҳаннам дар интизор бошад.

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ۝٢٢

Саркашонро бозгаштангоҳест.

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ۝٢۳

Замоне дароз дар он ҷо бошанд.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ۝٢٤

На хунукӣ чашанду на об,

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ۝٢٥

фақат оби ҷӯшону хуну чирк. (нӯшанд).

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ۝٢٦

Ин ҷазоест мувофиқи кирдор.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ۝٢۷

Зеро онон ба рӯзи ҳисоб умед надоштанд.

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ۝٢۸

Ва оёти Моро ба сахтӣ дурӯғ мебароварданд.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ۝٢۹

Ва Мо ҳама чизро дар, китобе шумора кардаем.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ۝۳۰

Пас бичашед, ки фақат бар азоби шумо хоҳем афзуд!

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ۝۳١

Парҳезгоронро ҷоест дар амон аз ҳар осеб,

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ۝۳٢

бӯстонҳову токистонҳо

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ۝۳۳

ва духтароне ҳамсол бо пистонҳои баромада

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ۝۳٤

ва ҷомҳои пур.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ۝۳٥

На сухани беҳуда шунаванд ва на дурӯғ

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ۝۳٦

ва ин мукофотест кофӣ аз ҷониби Парвардигорат—

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ۝۳۷

Парвардигори осмонҳову замин ва он чӣ миёни онҳост. Он Худои раҳмон, ки касро ба Ӯ ёрои хитоб набошад,

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ۝۳۸

рӯзе, ки рӯҳ ва фариштагон ба саф меистанд ва кас сухан намегӯяд, ғайри он ки Худои раҳмон ба ӯ рухсат диҳад, ва ӯ сухан ба савоб гӯяд.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ۝۳۹

Он рӯз рӯзест омаданӣ. Пас ҳар кӣ хоҳад ба сӯи Парвардигораш бозгардад.

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ۝٤۰

Мо шуморо аз азобе наздик метарсонем: рӯзе, ки одамӣ ҳар чиро пешопеш фиристодааст, менигарад ва кофир мегӯяд: «Эй кош, ман хок мебудам!»