مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١

Ai vrenjti (fytyrën) dhe u kthye.

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ۝٢

Ngase atij i erdh i verbëri.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۝۳

E ku mund ta dish ti, ndoshta ai do të pastrohet.

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ۝٤

Apo do të këshillohet dhe këshilla do t’i bëjë dobi!

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ۝٥

E ai që nuk ndien nevojë (për Zotin) pse ka pasuri,

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۝٦

Ti atij i vë veshin (i drejtohesh)!

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۝۷

Po ti nuk ke përgjegjësi, pse ai nuk pastrohet.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ۝۸

Ndërsa ai që nxiton dhe vjen te ti,

وَهُوَ يَخْشَىٰ ۝۹

Dhe meqë ai frikësohet,

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ۝١۰

E ti nuk e zë asgjë (dhe nuk ia vë veshin fjalës së tij),

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ۝١١

Jo ashtu! Në të vërtetë këto janë këshilla.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝١٢

Kush do merr mesim nga kjo (nga Kur’ani).

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ۝١۳

Është këshillë në flet të çmueshme.

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ۝١٤

Me vlerë të lartë e të ruajtur.

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ۝١٥

Në duar të udhëtuesve (engjëjve udhëtues mes All-llahut e njerëzve).

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ۝١٦

Të nderuar e të ruajtur.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ۝١۷

Qoftë mallkuar njeriu, sa mohues i fortë është ai!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ۝١۸

Po prej çkafi e krijoi Ai atë?

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۝١۹

Atë e krijoi prej një pike uji dhe e përgatiti.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۝٢۰

Pastaj atij ia lehtësoi rrugën.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ۝٢١

Mandej atë e bëri të vdesë dhe atij i bëri varr (të varrosët).

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۝٢٢

Pastaj kur të dojë Ai e ringjallë atë.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۝٢۳

Jo! Ai nuk zbatoi atë që urdhëroi Ai.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۝٢٤

Njeriu le të shikoje ushqimin e vet.

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ۝٢٥

Ne lëshuam shi të mjaftueshëm.

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ۝٢٦

Pastaj e çamë tokën sipas nevojës së bimës,

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ۝٢۷

Dhe bëmë që në të të mbijnë drithëra

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ۝٢۸

Edhe rrush e perime,

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ۝٢۹

Edhe ullinj e hurma,

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ۝۳۰

Edhe kopshte të dendura,

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ۝۳١

Dhe pemë e kullosa,

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳٢

Si mjete gjallërimi për ju dhe për bagëtinë tuaj.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۝۳۳

E kur të vijë ushtima (krisma e kijametit);

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ۝۳٤

Atë ditë njeriu ikën prej vëllait të vet,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۝۳٥

Prej nënës dhe prej babait të vet,

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۝۳٦

Prej gruas dhe prej fëmjëve të vet.

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ۝۳۷

Atë ditë secilit njeri i mjafton çështja e vet.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ۝۳۸

Atë ditë do të ketë fytyra të shndritura,

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ۝۳۹

Të buzëqeshura e të gëzuara.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ۝٤۰

Atë ditë do të ketë edhe fytyra të pluhëruara,

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١

Që i ka mbuluar errësira e zezë,

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ۝٤٢

E të tillët janë ata mohuesit, mëkatarët.