مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلضُّحَىٰ ۝١

سوگند به روشنايى و برآمدن روز.

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ۝٢

و سوگند به شب چون در آيد و آرام گيرد- تاريكى آن همه را فرو پوشد-.

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ۝۳

كه پروردگارت نه تو را فروگذاشته و نه دشمن داشته است.

وَلَلْءَاخِرَةُ خَيْرٌۭ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ۝٤

و هر آينه آن جهان براى تو بهتر است از اين جهان.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ۝٥

و هر آينه پروردگارت تو را بخششى خواهد كرد كه خشنود شوى.

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًۭا فَـَٔاوَىٰ ۝٦

آيا تو را يتيمى نيافت پس جاى و پناه داد- به وسيله عمويت ابو طالب-؟

وَوَجَدَكَ ضَآلًّۭا فَهَدَىٰ ۝۷

و راه گم‌كرده‌ات يافت پس راه نمود.

وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ ۝۸

و نيازمندت يافت پس بى‌نياز و توانگر ساخت- به مال خديجه، يا به قناعت-.

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ۝۹

پس، يتيم را خوار مدار و مران.

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ۝١۰

و خواهنده- سائل نيازمند- را بانگ مزن و مران.

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ۝١١

و به نعمت پروردگارت- نبوّت و قرآن و هدايت و ...- سخن گوى- كه شكر آن است-.