مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۝١

[كافران‌] از چه مى‌پرسند- از تو يا از يكديگر-؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ۝٢

از آن خبر بزرگ- رستاخيز-.

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ۝۳

همان كه در باره آن اختلاف دارند.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٤

نه چنان است [كه مى‌پندارند]، بزودى بدانند.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٥

باز هم نه چنان است [كه مى‌پندارند]، بزودى بدانند.

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ۝٦

آيا زمين را بستر و قرارگاه [شما] نگردانيديم؟

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ۝۷

و كوه‌ها را ميخهايى- تا زمين بدان استوار باشد و نجنبد-؟

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ۝۸

و شما را جفت جفت- نر و ماده- آفريديم.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ۝۹

و خوابتان را مايه آسايش و را حتى ساختيم.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ۝١۰

و شب را پوششى قرار داديم.

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ۝١١

و روز را هنگام جستن مايه و اسباب زندگانى- وقت كار و كوشش شما- كرديم.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ۝١٢

و بر فرازتان هفت آسمان استوار بساختيم.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ۝١۳

و چراغى درخشان- خورشيد- پديد كرديم.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ۝١٤

و از ابرهاى باردار آبى سخت روان و ريزان فرو فرستاديم،

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ۝١٥

تا بدان دانه و گياه بيرون آريم.

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ۝١٦

و بوستانهايى از درختان انبوه.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ۝١۷

همانا روز جدايى- يادآورى- وعده‌گاه است

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ۝١۸

روزى كه در صور دميده شود، پس شما گروه گروه بياييد

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ۝١۹

و آسمان شكافته و گشوده شود پس درهايى گردد- براى نزول فرشتگان يا براى راه‌يافتن انسان به عالم فرشتگان-.

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ۝٢۰

و كوه‌ها به گردش آيد پس سرابى شود- يعنى حقيقت خود را از دست بدهد و ريگى روان گردد-.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ۝٢١

همانا دوزخ كمينگاه است،

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ۝٢٢

سركشان- كافران لجوج و معاند- را بازگشتگاه است.

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ۝٢۳

روزگارى دراز- يعنى هميشه- در آن درنگ كنند.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ۝٢٤

در آنجا نه هيچ خنكى- نسيمى- چشند و نه هيچ آشاميدنيى،

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ۝٢٥

مگر آب جوشان و خونابه دوزخيان،

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ۝٢٦

پاداشى فراخور [كارهاى آنان‌].

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ۝٢۷

همانا آنان حساب [قيامت‌] را اميد- باور- نمى‌داشتند،

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ۝٢۸

و آيات ما را همى‌دروغ انگاشتند.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ۝٢۹

و ما همه چيز را در نوشته‌اى به شمار آورده‌ايم- و مطابق همان پاداش و كيفر مى‌دهيم-.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ۝۳۰

پس بچشيد كه نيفزاييم شما را مگر عذاب.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ۝۳١

همانا پرهيزگاران را رستگارى است

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ۝۳٢

باغها و تاكها

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ۝۳۳

و زنانى نار پستان همسال.

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ۝۳٤

و جامهاى لبريز از شراب،

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ۝۳٥

در آنجا سخن بيهوده و دروغ نشنوند- بر خلاف شرابخواران دنيا كه هذيان و دروغ گويند و شنوند-

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ۝۳٦

پاداشى است از پروردگارت، بخششى حساب شده.

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ۝۳۷

پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آنهاست، خداى رحمان، كه كسى را ياراى گفتگو با او نيست،

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ۝۳۸

در روزى كه روح- فرشته همراه وحى- و فرشتگان به صف ايستند سخن نگويند مگر كسى كه خداى رحمان او را اجازه دهد و سخن درست گويد.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ۝۳۹

اين است آن روز حق- متحقق و بودنى- پس هر كه خواهد به سوى پروردگار خويش راه بازگشتى پيش گيرد.

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ۝٤۰

همانا ما شما را از عذابى نزديك بيم داديم، روزى كه آدمى آنچه را دستهايش پيش فرستاده است مى‌نگرد، و كافر گويد: اى كاش خاك بودمى- تا برانگيخته و حسابرسى نمى‌شدم-.