مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ ۝١

سوگند به سپیده دم

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ۝٢

و به شب های ده گانه

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ۝۳

و به زوج و فرد

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ۝٤

و به شب هنگامی که می گذرد.

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ۝٥

آیا در آنچه گفته شد، سوگندی برای خردمند هست؟

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۝٦

آیا ندانسته ای که پروردگارت با قوم عاد چه کرد؟

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ۝۷

و [با آن شهر] اِرم که دارای کاخ های باعظمت و ساختمان های بلند بود؟

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝۸

همان که مانندش در شهرها ساخته نشده بود؟

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ۝۹

و با قوم ثمود آنان که در آن وادی [برای ساختن بناهای استوار و محکم] تخته سنگ ها را می بریدند؟

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ۝١۰

و با فرعون نیرومند که دارای میخ های شکنجه بود؟

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝١١

همانان که در شهرها، طغیان وسرکشی کردند؟

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ۝١٢

و در آنها فساد وتباه کاری فراوانی به بار آوردند؟

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ۝١۳

پس پروردگارت تازیانه عذاب های گوناگون را بر آنان فرو ریخت.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ۝١٤

بی تردید پروردگارت در کمین گاه است؛

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ۝١٥

اما انسان، هنگامی که پروردگارش او را بیازماید و گرامی داردش و نعمتش بخشد، می گوید: پروردگارم [چون شایسته و سزاوار بودم] مرا گرامی داشت،

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ ۝١٦

و اما چون او را بیازماید، پس روزی اش را بر او تنگ گیرد، گوید: پروردگارم مرا خوار و زبون کرد.

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ۝١۷

این چنین نیست که می پندارید، بلکه [زبونی، خواری و دور شدن شما از رحمت خدا برای این است که] یتیم را گرامی نمی دارید

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ۝١۸

و یکدیگر را بر طعام دادن به مستمند تشویق نمی کنید

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ۝١۹

و میراث خود را [با میراث دیگران بی توجه به حلال وحرام بودنش] یک جا و کامل می خورید

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ۝٢۰

وثروت را بسیار دوست دارید.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ۝٢١

این چنین نیست که می پندارید، هنگامی که زمین را به شدت درهم کوبند

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ۝٢٢

و [فرمان] پروردگارت برسد، وفرشتگان صف اندر صف حاضر شوند،

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ۝٢۳

در آن روز دوزخ را بیاورند، در آن روز انسان متذکّر شود و کجا این تذکر برای او سودمند افتد؟!

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ۝٢٤

می گوید: ای کاش برای این زندگی ام [عبادت خالصانه و کار نیک] پیش فرستاده بودم.

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٥

پس در آن روز هیچ کس چون عذاب کردن او عذاب نکند،

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٦

و هیچ کس چون به بند کشیدن او به بند نکشد.

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ۝٢۷

ای جان آرام گرفته و اطمینان یافته!

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ۝٢۸

به سوی پروردگارت در حالی که از او خشنودی و او هم از تو خشنود است، باز گرد.

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى ۝٢۹

پس در میان بندگانم درآی

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ۝۳۰

و در بهشتم وارد شو.