مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ۝١

سوگند به فرشتگانی که [روح بدکاران را به شدت از بدن هایشان] بر می کنند،

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ۝٢

و سوگند به فرشتگانی که [روح نیکوکاران را به نرمی و ملایمت از بدن هایشان] بیرون می آورند؛

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ۝۳

و سوگند به فرشتگانی که [برای اجرای فرمان های حق] به سرعت نازل می شوند،

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ۝٤

و سوگند به فرشتگانی که [در ایمان، عبادت، پرستش و اطاعت] بر یکدیگر [به صورتی ویژه] سبقت می گیرند،

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ۝٥

و سوگند به فرشتگانی که [به اذن خدا امور آفرینش را] تدبیر می کنند؛

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ۝٦

[که همه برای رسیدن به پاداش و کیفر برانگیخته می شوند در] روزی که لرزاننده همه چیز را به شدت بلرزاند؛

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ۝۷

در حالی که لرزاننده دیگری از پی آن در آید.

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ۝۸

دل هایی در آن روز مضطرب و هراسان اند

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ۝۹

دیدگانشان [از ترس و هول قیامت] فرو افتاده است.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ۝١۰

می گویند: آیا ما [پس از مرگ] به همان حالت اول [که در دنیا بودیم] باز گردانده می شویم؟

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ۝١١

[شگفتا!] آیا زمانی که ما استخوان های پوسیده و ریز ریز شدیم [بازمی گردیم؟!]

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ۝١٢

[و] گویند: [اگر قیامتی در کار باشد] بازگشت به حیات دوباره در آن زمان بازگشتی زیانبار است.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ۝١۳

جز این نیست آن بازگشت فقط با یک بانگ عظیم است [و بس]

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ۝١٤

که ناگاه همه بر یک زمین صاف و هموار حاضر شوند.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ۝١٥

آیا سرگذشت موسی به تو رسیده است؟

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ۝١٦

هنگامی که پروردگارش او را در وادی مقدس طوی ندا داد

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ۝١۷

که به سوی فرعون برو؛ زیرا که طغیان کرده است.

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ۝١۸

پس به او بگو: می خواهی [از آلودگی شرک و طغیان] پاک و پاکیزه شوی؟

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ۝١۹

من تو را به سوی پروردگارت راهنمایی می کنم تا از او بترسی [و از طغیان دست برداری.]

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ۝٢۰

پس آن معجزه بزرگ تر را به او نشان داد.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ۝٢١

ولی [او آن را] تکذیب کرد و سرپیچی نمود.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ۝٢٢

سپس [به حق] پشت کرد [و برای نابودی موسی] به تلاش برخاست!

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ۝٢۳

پس [قومش را] گرد آورد، و ندا داد

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ۝٢٤

و گفت: من پروردگار بزرگ تر شما هستم.

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ۝٢٥

پس خدا هم [به کیفر این ادعای نابجا] او را به عذاب آخرت و دنیا دچار ساخت.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ۝٢٦

بی تردید در این سرگذشت برای کسی که [از عذاب خدا] بترسد عبرتی است.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ۝٢۷

آیا آفریدن شما [پس از مرگ] دشوارتر است یا آسمان که او آن را بنا کرد؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ۝٢۸

سقفش را برافراشت، پس آن را درست و نیکو قرار داد،

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ۝٢۹

و شبش را تاریکو روزش را روشن ساخت،

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ۝۳۰

و زمین را پس از آن گسترانید،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ۝۳١

و از آن آبو چراگاهش را بیرون آورد،

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ۝۳٢

و کوه ها را محکم و استوار نمود

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳۳

تا مایه بهرهوری شما و دام هایتان باشد.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ۝۳٤

پس زمانی که آن حادثه بزرگ تر [و غیر قابل دفع] در رسد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ۝۳٥

در آن روز انسان آنچه تلاش و کوشش کرده به یاد آورد

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ۝۳٦

و دوزخ رابرای هر بیننده ای آشکار سازند،

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ۝۳۷

و اما کسی که طغیان و سرکشی کرده

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ۝۳۸

و زندگی دنیا را [بر زندگی ابد و جاوید آخرت] ترجیح داده،

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝۳۹

پس بی تردید جایگاهش دوزخ است؛

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ۝٤۰

و اما کسی که از مقام و منزلت پروردگارش ترسیده و نفس را از هوا و هوس بازداشته است؛

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝٤١

پس بی تردید جایگاهش بهشت است.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ۝٤٢

همواره ازتو درباره قیامت می پرسند که در چه زمانی واقع می شود؟

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ۝٤۳

تو از بسیار یاد کردنش [و سخن گفتن درباره آن] چه به دست می آوری؟

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ۝٤٤

نهایتش به سوی پروردگار توست [کیفیت برپا شدن و زمان وقوع و اوصافش را کسی جز خدا نمی داند.]

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ۝٤٥

وظیفه تو فقط بیم دادن کسانی است که همواره از آن می ترسند.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ۝٤٦

گویی آنان روزی که قیامت را می بینند چنین می پندارند که در برزخ جز شامگاهی یا صبح گاه آن درنگ نکرده اند!