مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۝١

درباره چه چیز از یکدیگر می پرسند؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ۝٢

از آن خبر بزرگ [قیامت کبری]

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ۝۳

که همواره درباره آن با یکدیگر اختلاف دارند [که واقع می شود یا نه؟]

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٤

نه چنین است [که می پندارند] به زودی [به حتمی بودن وقوع آن] آگاه خواهند شد.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٥

باز هم نه چنین است [که می پندارند] به زودی [به حتمی بودن وقوع آن] آگاه خواهند شد.

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ۝٦

آیا زمین را بستر آرامش قرار ندادیم؟

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ۝۷

و کوه ها را میخ هایی [برای استواری آن؟]

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ۝۸

و شما را جفت هایی [به صورت نر و ماده] آفریدیم،

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ۝۹

و خوابتان را مایه استراحت و آرامش [و تمدّد اعصاب] قرار دادیم،

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ۝١۰

و شب راپوششی

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ۝١١

و روز را وسیله معاش مقرّر کردیم؛

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ۝١٢

و بر فرازتان هفت آسماناستوار بنا نهادیم،

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ۝١۳

و چراغی روشن و حرارت زا پدید آوردیم،

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ۝١٤

و از ابرهای متراکم و باران زا آبی ریزان نازل کردیم

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ۝١٥

تا به وسیله آن دانه و گیاه برویانیم،

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ۝١٦

و باغ هایی از درختان به هم پیچیده و انبوه بیرون آوریم.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ۝١۷

بی تردید روز داوری وعده گاه است.

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ۝١۸

روزی که در صور می دمند و شما گروه گروه به عرصه محشر می آیید،

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ۝١۹

و آسمان گشوده می شود، پس به صورت درهایی درمی آید.

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ۝٢۰

و کوه ها را [از جای خود] روان کنند و سرابی شوند!

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ۝٢١

بی تردید دوزخ کمین گاه است.

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ۝٢٢

جایگاه بازگشت برای سرکشان و طاغیان است.

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ۝٢۳

روزگاری دراز در آن بمانند.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ۝٢٤

در آنجا نه [آب] خنکی می چشند و نه آشامیدنی [باب طبع]

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ۝٢٥

مگر آب جوشان و چرکاب و خونابه ای [از بدن دوزخیان]

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ۝٢٦

پاداشی است مناسب [اعمالشان.]

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ۝٢۷

اینان بودند که به [روز] حساب امیدی نداشتند،

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ۝٢۸

و آیات ما را به شدت و با همه وجود انکار می کردند

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ۝٢۹

و [ما] همه چیز را [از خوبی و بدی آنان] برشمرده و در نامه اعمالشان ثبت کرده ایم.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ۝۳۰

[در قیامت به آنان می گوییم:] پس بچشید که هرگز جز عذاب بر شما نیفزاییم.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ۝۳١

بی تردید برای پرهیزکاران پیروزی و کامیابی است.

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ۝۳٢

باغ هایی [سرسبز و خرم] و انواع انگورها

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ۝۳۳

و دخترانی نو رسیده و هم سن

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ۝۳٤

و جام هایی لبریز [از باده طهور]

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ۝۳٥

در آنجا نه سخن بیهوده ای می شنوند و نه دروغ و تکذیبی.

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ۝۳٦

[این] پاداشی کافی و به اندازه از سوی پروردگار توست.

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ۝۳۷

همان پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه میان آنهاست، آن مهربانی که هیچ کس را اختیار چون و چرای با او نیست.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ۝۳۸

روزی که روح و فرشتگان در یک صف می ایستند و سخن نمی گویند مگر کسی که [خدای] رحمان به او اجازه دهد و سخن حق و درست گوید.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ۝۳۹

آن [روز] روز حق است، پس هرکه بخواهد راه بازگشتی به سوی پروردگارش برگزیند؛

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ۝٤۰

ما شما را از عذابی نزدیک هشدار دادیم، روزی که آدم آنچه را [از خیر و شر] پیش فرستاده است بنگرد و کافر گوید: ای کاش من خاک بودم [و موجودی مکلّف آفریده نمی شدم تا چنین روز سختی را ببینم!]