مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ۝١

هنگامی که آن واقعه بزرگ (قیامت) واقع می‌گردد.

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ۝٢

که در وقوعش هیچ کذب و جای هیچ شک و ریب نیست.

خَافِضَةٌۭ رَّافِعَةٌ ۝۳

آن روز (قومی را به دوزخ) خوار و ذلیل کند و (طایفه‌ای را به جنّت) سربلند و رفیع گرداند.

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّۭا ۝٤

آن‌گاه که زمین شدید به حرکت و لرزه در آید.

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّۭا ۝٥

و کوههای سخت متلاشی شوند.

فَكَانَتْ هَبَآءًۭ مُّنۢبَثًّۭا ۝٦

و مانند ذرّات گرد در هوا پراکنده گردند.

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًۭا ثَلَٰثَةًۭ ۝۷

و شما خلایق بر سه دسته مختلف شوید.

فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝۸

گروهی راستان، اصحاب یمین باشند که چقدر حالشان (در بهشت ابد) نیکوست!

وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝۹

و گروهی ناراستان، اصحاب شومی و شقاوتند که چقدر روزگارشان (در دوزخ) سخت است.

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ۝١۰

و (طایفه سوم) آنان که (مشتاقانه در ایمان) بر همه پیشی گرفتند و (در اطاعت خدا و رسول) مقام تقدم یافتند.

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝١١

آنان به حقیقت مقربان درگاهند.

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ۝١٢

آنان در بهشت پرنعمت جاودانی متنعّمند.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۳

آنها جمعی بسیار از امم پیشینیان هستند.

وَقَلِيلٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ۝١٤

و عدّه قلیلی از متأخّران (یا بسیاری از مقدّمان امّت محمّد ص و قلیلی از مردم آخر زمان این امّت باشند).

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّوْضُونَةٍۢ ۝١٥

آنان بر سریرهای زربفت مرصّع به انواع جواهر تکیه زنند.

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ ۝١٦

همه (شادان) با یاران و دوستان رو به روی یکدیگر بر آن سریرهای عزّت می‌نشینند.

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ۝١۷

و پسرانی زیبا که حسن و جوانیشان همیشگی و ابدی است گرد آنها به خدمت می‌گردند.

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ۝١۸

با کوزه‌ها (ی بلورین) و مشربه‌ها (ی زرّین) و جامهای پر از شراب ناب.

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ۝١۹

نه هرگز از آنها (هر چه نوشند) دردسری یابند و نه مستی عقل و رنج خمار کشند.

وَفَٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ۝٢۰

و میوه خوش از هر چه برگزینند،

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ۝٢١

و گوشت مرغان و هر غذا که مایل باشند،

وَحُورٌ عِينٌۭ ۝٢٢

و زنان سیه چشم زیبا صورت،

كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ۝٢۳

که (در بهاء و لطافت) چون درّ و لؤلؤ مکنونند (بر آنها مهیّاست).

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ۝٢٤

(این نعمتهای الهی) پاداش اعمال نیک آن بهشتیان است.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ۝٢٥

نه آنجا هیچ حرفی لغو و بیهوده شنوند و نه به یکدیگر گناهی بربندند.

إِلَّا قِيلًۭا سَلَٰمًۭا سَلَٰمًۭا ۝٢٦

هیچ جز سلام و تحیّت و احترام هم نگویند و نشنوند.

وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ ۝٢۷

و اصحاب یمین هم چه خوش روزگارند!

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ۝٢۸

در سایه درختان سدر پرمیوه بی‌خار.

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ۝٢۹

و درختان پربرگ سایه‌دار.

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ۝۳۰

و در سایه بلند درختان.

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ۝۳١

و در طرف نهر آبهای روان زلال.

وَفَٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ۝۳٢

و میوه‌های بسیار.

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ۝۳۳

که هیچ وقت منقطع نشود و هیچ کس بهشتیان را از آن میوه‌ها منع نکند.

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ۝۳٤

و فرشهای پربها (یا فراش و زنان زیبا).

إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ۝۳٥

که آنها را ما در کمال حسن و زیبایی بیافریده‌ایم.

فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا ۝۳٦

و همیشه آن زنان را با کره گردانیده‌ایم.

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ۝۳۷

و شوهر دوست و با غنج و ناز و جوان و همسالان دلنواز.

لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۳۸

این نعمتهای بهشتی مخصوص اصحاب یمین است.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝۳۹

که جمعی از پیشینیان،

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ۝٤۰

و جمعی از امت رسول آخر زمان هستند.

وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ۝٤١

و اما اصحاب شومی و شقاوت (که نامه عملشان به دست چپ است) چقدر روزگارشان سخت است!

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ۝٤٢

آنها در عذاب باد سموم و آب گرم باشند.

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ۝٤۳

و سایه‌ای از دود آتش دوزخ.

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ۝٤٤

که نه هرگز سرد شود و نه خوش نسیم گردد.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ۝٤٥

این عذاب آنها را بدین سبب است که از این پیش به ناز و نعمت پرداختند.

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ۝٤٦

و بر گناه بزرگ (شرک و عناد) لجاجت و اصرار داشتند.

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ۝٤۷

و دایم می‌گفتند: آیا ما چون مردیم و خاک و استخوان پوسیده شدیم باز هم ما زنده می‌شویم؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ۝٤۸

و آیا پدران گذشته ما زنده خواهند شد؟

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْءَاخِرِينَ ۝٤۹

بگو: البته تمام خلق اولین و آخرین،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ۝٥۰

همه در وعده گاه روز معیّن محشر گرد آورده می‌شوند.

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ۝٥١

آن گاه شما ای گمراهان منکر (قیامت).

لَءَاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ ۝٥٢

از درخت زقّوم تلخ دوزخ البته خواهید خورد.

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ۝٥۳

تا آنکه شکم را از آن پر می‌سازید.

فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ۝٥٤

آن‌گاه همه از آب گرم جهنم بر روی آن می‌آشامند.

فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ۝٥٥

بدان‌سان از عطش، آن آب را می‌نوشید که شتران تشنه آب می‌آشامند.

هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ۝٥٦

این است طعام و شراب کافران در روز جزا.

نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ۝٥۷

ما شما را بیافریدیم پس چرا تصدیق نمی‌کنید؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ۝٥۸

آیا ندیدید (و به حقیقت در نیافتید) که نخست شما نطفه‌ای (بی‌قدر و قابلیّت) بودید؟

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ ۝٥۹

آیا شما خود آن نطفه را (به صورت فرزند انسان) می‌آفرینید یا ما آفریننده‌ایم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٦۰

ما مرگ را بر همه شما مقدّر ساختیم و هیچ کس بر قدرت ما سبق نتواند برد.

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ۝٦١

در اینکه شما را فانی کرده و خلقی دیگر مثل شما بیافرینیم و شما را به صورتی (در جهانی دیگر) که اکنون از آن بی‌خبرید برانگیزیم.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ۝٦٢

و بی‌شک شما از نشأه اوّل خود آگاه شدید (که از عدم به وجودتان آوردیم) پس چرا متذکر (عالم آخرت) نمی‌شوید؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ۝٦۳

آیا دیدید تخمی را که در زمین می‌کارید؟

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ۝٦٤

آیا شما آن تخم را می‌رویانید یا ما رویاننده‌ایم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ۝٦٥

اگر ما بخواهیم کشت و زرع شما را خشک و تباه می‌سازیم تا با حسرت و ندامت به سخنان بیهوده پردازید.

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ۝٦٦

(و گویید) که ما سخت در زیان و غرامت افتادیم.

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ۝٦۷

بلکه به کلی محروم گردیدیم.

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ۝٦۸

آیا آبی را که شما می‌نوشید متوجهید؟

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ۝٦۹

آیا شما آن آب را از ابر فرو ریختید یا ما نازل ساختیم؟

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ۝۷۰

اگر می‌خواستیم آن آب را شور و تلخ می‌گردانیدیم، پس چرا شکرگزاری نمی‌کنید؟!

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ۝۷١

آیا آتشی که روشن می‌کنید می‌نگرید؟

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ۝۷٢

آیا شما درخت آن را آفریدید یا ما آفریدیم؟

نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ ۝۷۳

ما آن را مایه پند و عبرت و توشه مسافران (کوه و بیابان عالم) گردانیدیم.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝۷٤

پس (ای رسول) به نام بزرگ خدای خود تسبیح گو.

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ۝۷٥

سوگند به مواقع نزول ستارگان (یا آیات کریمه قرآن).

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌۭ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ۝۷٦

و این سوگند اگر بدانید بسی سوگند بزرگی است.

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌۭ كَرِيمٌۭ ۝۷۷

که این قرآن کتابی بسیار بزرگوار و سودمند و گرامی است.

فِى كِتَٰبٍۢ مَّكْنُونٍۢ ۝۷۸

که در لوح محفوظ سرّ حق مقام دارد.

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ۝۷۹

که جز دست پاکان (و فهم خاصّان) بدان نرسد.

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝۸۰

تنزیلی از پروردگار عالم است.

أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ۝۸١

آیا با این سخن (آسمانی) باز انکار و نفاق می‌ورزید؟

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ۝۸٢

و بهره خود را تکذیب آن قرار می‌دهید؟

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ۝۸۳

پس چرا هنگامی که جان کسی به گلو رسد.

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍۢ تَنظُرُونَ ۝۸٤

و شما وقت مرگ (بر بالین آن مرده حاضرید و او را) می‌نگرید.

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ۝۸٥

و ما به او از شما نزدیکتریم لیکن شما بصیرت ندارید.

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ۝۸٦

پس چرا اگر حیات به دست شما و طبیعت است و شما را آفریننده‌ای نیست.

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ۝۸۷

روح را دوباره به بدن مرده باز نمی‌گردانید اگر راست می‌گویید؟

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ۝۸۸

پس (بدانید آن که بمیرد) اگر از مقربان درگاه خداست.

فَرَوْحٌۭ وَرَيْحَانٌۭ وَجَنَّتُ نَعِيمٍۢ ۝۸۹

آنجا در آسایش و نعمت و بهشت ابدی است.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۹۰

و اگر از اصحاب یمین است.

فَسَلَٰمٌۭ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۹١

پس (وی را بشارت دهید که) تو را (از هر رنج و درد و الم) ایمنی و سلامت است.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ۝۹٢

و اما اگر از منکران و گمراهان است.

فَنُزُلٌۭ مِّنْ حَمِيمٍۢ ۝۹۳

نصیبش حمیم جهنم است.

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ۝۹٤

و جایگاهش آتش دوزخ است.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ۝۹٥

این (وعد و وعید) البته یقین و حق و حقیقت است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝۹٦

پس به نام بزرگ خدای خود تسبیح گوی.