مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْغَٰشِيَةِ ۝١

آيا خبر «غاشيه» به تو رسيده است؟

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ خَٰشِعَةٌ ۝٢

در آن روز، چهره‌هايى زبونند،

عَامِلَةٌۭ نَّاصِبَةٌۭ ۝۳

كه تلاش كرده، رنج [بيهوده‌] برده‌اند.

تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةًۭ ۝٤

[ناچار] در آتشى سوزان درآيند.

تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍۢ ۝٥

از چشمه‌اى داغ نوشانيده شوند.

لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍۢ ۝٦

خوراكى جز خار خشك ندارند،

لَّا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِى مِن جُوعٍۢ ۝۷

[كه‌] نه فربه كند، و نه گرسنگى را باز دارد.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاعِمَةٌۭ ۝۸

در آن روز، چهره‌هايى شادابند.

لِّسَعْيِهَا رَاضِيَةٌۭ ۝۹

از كوشش خود خشنودند.

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ۝١۰

در بهشت برين‌اند.

لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَٰغِيَةًۭ ۝١١

سخن بيهوده‌اى در آنجا نشنوند.

فِيهَا عَيْنٌۭ جَارِيَةٌۭ ۝١٢

در آن، چشمه‌اى روان باشد.

فِيهَا سُرُرٌۭ مَّرْفُوعَةٌۭ ۝١۳

تختهايى بلند در آنجاست.

وَأَكْوَابٌۭ مَّوْضُوعَةٌۭ ۝١٤

و قدحهايى نهاده شده.

وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌۭ ۝١٥

و بالشهايى پهلوى هم [چيده‌].

وَزَرَابِىُّ مَبْثُوثَةٌ ۝١٦

و فرشهايى [زربفت‌] گسترده.

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ۝١۷

آيا به شتر نمى‌نگرند كه چگونه آفريده شده؟

وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيْفَ رُفِعَتْ ۝١۸

و به آسمان كه چگونه برافراشته شده؟

وَإِلَى ٱلْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ۝١۹

و به كوه‌ها كه چگونه برپا داشته شده؟

وَإِلَى ٱلْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ۝٢۰

و به زمين كه چگونه گسترده شده است؟

فَذَكِّرْ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٌۭ ۝٢١

پس تذكر ده كه تو تنها تذكردهنده‌اى.

لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ ۝٢٢

بر آنان تسلّطى ندارى،

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ۝٢۳

مگر كسى كه روى بگرداند و كفر ورزد،

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَكْبَرَ ۝٢٤

كه خدا او را به آن عذاب بزرگتر عذاب كند.

إِنَّ إِلَيْنَآ إِيَابَهُمْ ۝٢٥

در حقيقت، بازگشت آنان به سوى ماست،

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم ۝٢٦

آنگاه حساب [خواستن از] آنان به عهده ماست.