مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ ۝١

سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ ۝٢

و تو چه دانى كه اختر شبگرد چيست؟

ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ ۝۳

آن اختر فروزان.

إِن كُلُّ نَفْسٍۢ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌۭ ۝٤

هيچ كس نيست مگر اينكه نگاهبانى بر او [گماشته شده‌] است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ مِمَّ خُلِقَ ۝٥

پس انسان بايد بنگرد كه از چه آفريده شده است؟

خُلِقَ مِن مَّآءٍۢ دَافِقٍۢ ۝٦

از آب جهنده‌اى خلق شده،

يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ ۝۷

[كه‌] از صلب مرد و ميان استخوانهاى سينه زن بيرون مى‌آيد.

إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌۭ ۝۸

در حقيقت، او [= خدا] بر بازگردانيدن وى بخوبى تواناست.

يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ ۝۹

آن روز كه رازها [همه‌] فاش شود،

فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍۢ وَلَا نَاصِرٍۢ ۝١۰

پس او را نه نيرويى ماند و نه يارى.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ ۝١١

سوگند به آسمان بارش‌انگيز،

وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ ۝١٢

سوگند به زمين شكافدار [آماده كشت‌]،

إِنَّهُۥ لَقَوْلٌۭ فَصْلٌۭ ۝١۳

[كه‌] در حقيقت، قرآن گفتارى قاطع و روشنگر است؛

وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ ۝١٤

و آن شوخى نيست.

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًۭا ۝١٥

آنان دست به نيرنگ مى‌زنند.

وَأَكِيدُ كَيْدًۭا ۝١٦

و [من نيز] دست به نيرنگ مى‌زنم.

فَمَهِّلِ ٱلْكَٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا ۝١۷

پس كافران را مهلت ده، و كمى آنان را به حال خود واگذار.