مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ۝١

سوگند به فرشتگانى كه [از كافران‌] به سختى جان ستانند،

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ۝٢

و به فرشتگانى كه جان [مؤمنان‌] را به آرامى گيرند،

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ۝۳

و به فرشتگانى كه [در درياى بى‌مانند] شناكنان شناورند،

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ۝٤

پس در پيشى گرفتن [در فرمان خدا] سبقت‌گيرنده‌اند،

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ۝٥

و كار [بندگان‌] را تدبير مى‌كنند.

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ۝٦

آن روز كه لرزنده بلرزد،

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ۝۷

و از پى آن لرزه‌اى [دگر] افتد،

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ۝۸

در آن روز، دلهايى سخت هراسانند.

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ۝۹

ديدگان آنها فرو افتاده.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ۝١۰

گويند: «آيا [باز] ما به [مغاك‌] زمين برمى‌گرديم؟

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ۝١١

آيا وقتى ما استخوان‌ريزه‌هاى پوسيده شديم [زندگى را از سر مى‌گيريم‌]؟»

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ۝١٢

[و با خود] گويند: «در اين صورت، اين برگشتى زيان‌آور است.»

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ۝١۳

و[لى‌] در حقيقت، آن [بازگشت، بسته به‌] يك فرياد است [و بس‌].

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ۝١٤

و بناگاه آنان در زمين هموار خواهند بود.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ۝١٥

آيا سرگذشت موسى بر تو آمد؟

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ۝١٦

آنگاه كه پروردگارش او را در وادى مقدس «طوى» ندا درداد:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ۝١۷

«به سوى فرعون برو كه وى سر برداشته است؛

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ۝١۸

و بگو: آيا سر آن دارى كه به پاكيزگى گرايى،

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ۝١۹

و تو را به سوى پروردگارت راه نمايم تا پروا بدارى؟»

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ۝٢۰

پس معجزه بزرگ [خود] را بدو نمود.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ۝٢١

و[لى فرعون‌] تكذيب نمود و عصيان كرد.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ۝٢٢

سپس پشت كرد [و] به كوشش برخاست،

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ۝٢۳

و گروهى را فراهم آورد [و] ندا درداد،

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ۝٢٤

و گفت: «پروردگار بزرگتر شما منم!»

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ۝٢٥

و خدا [هم‌] او را به كيفر دنيا و آخرت گرفتار كرد.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ۝٢٦

در حقيقت، براى هر كس كه [از خدا] بترسد، در اين [ماجرا] عبرتى است.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ۝٢۷

آيا آفرينش شما دشوارتر است يا آسمانى كه [او] آن را برپا كرده است؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ۝٢۸

سقفش را برافراشت و آن را [به اندازه معين‌] درست كرد،

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ۝٢۹

و شبش را تيره و روزش را آشكار گردانيد،

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ۝۳۰

و پس از آن، زمين را با غلتانيدن گسترد،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ۝۳١

آبش و چراگاهش را از آن بيرون آورد،

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ۝۳٢

و كوهها را لنگر آن گردانيد،

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳۳

[تا وسيله‌] استفاده براى شما و دامهايتان باشد.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ۝۳٤

پس آنگاه كه آن هنگامه بزرگ دررسد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ۝۳٥

[آن‌] روز است كه انسان آنچه را كه در پى آن كوشيده است به ياد آورد

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ۝۳٦

و جهنم براى هر كه بيند آشكار گردد.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ۝۳۷

اما هر كه طغيان كرد،

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ۝۳۸

و زندگى پست دنيا را برگزيد،

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝۳۹

پس جايگاه او همان آتش است.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ۝٤۰

و اما كسى كه از ايستادن در برابر پروردگارش هراسيد، و نفس خود را از هوس باز داشت...

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝٤١

پس جايگاه او همان بهشت است.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ۝٤٢

در باره رستاخيز از تو مى‌پرسند كه فرارسيدنش چه وقت است؟

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ۝٤۳

تو را چه به گفتگو در آن.

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ۝٤٤

علم آن با پروردگار تو است.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ۝٤٥

تو فقط كسى را كه از آن مى‌ترسد هشدار مى‌دهى.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ۝٤٦

روزى كه آن را مى‌بينند، گويى كه آنان جز شبى يا روزى درنگ نكرده‌اند.