مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۝١

درباره چه چيز از يكديگر مى‌پرسند؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ۝٢

از آن خبر بزرگ،

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ۝۳

كه در باره آن با هم اختلاف دارند.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٤

نه چنان است، به زودى خواهند دانست.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٥

باز هم نه چنان است، بزودى خواهند دانست.

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ۝٦

آيا زمين را گهواره‌اى نگردانيديم؟

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ۝۷

و كوهها را [چون‌] ميخهايى [نگذاشتيم‌]؟

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ۝۸

و شما را جفت آفريديم.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ۝۹

و خواب شما را [مايه‌] آسايش گردانيديم.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ۝١۰

و شب را [براى شما] پوششى قرار داديم.

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ۝١١

و روز را [براى‌] معاش [شما] نهاديم.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ۝١٢

و بر فراز شما هفت [آسمان‌] استوار بنا كرديم.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ۝١۳

و چراغى فروزان گذارديم.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ۝١٤

و از ابرهاى متراكم، آبى ريزان فرود آورديم،

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ۝١٥

تا بدان دانه و گياه برويانيم،

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ۝١٦

و باغهاى در هم پيچيده و انبوه.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ۝١۷

قطعاً وعدگاه [ما با شما] روز داورى است:

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ۝١۸

روزى كه در «صور» دميده شود، و گروه گروه بياييد؛

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ۝١۹

و آسمان، گشوده و درهايى [پديد] شود؛

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ۝٢۰

و كوهها را روان كنند، و [چون‌] سرابى گردند.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ۝٢١

[آرى،] جهنم [از دير باز] كمينگاهى بوده،

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ۝٢٢

[كه‌] براى سركشان، بازگشتگاهى است.

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ۝٢۳

روزگارى دراز در آن درنگ كنند.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ۝٢٤

در آنجا نه خنكى چشند و نه شربتى،

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ۝٢٥

جز آب جوشان و چركابه‌اى.

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ۝٢٦

كيفرى مناسب [با جرم آنها].

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ۝٢۷

آنان بودند كه به [روز] حساب اميد نداشتند؛

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ۝٢۸

و آيات ما را سخت تكذيب مى‌كردند.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ۝٢۹

و حال آنكه هر چيزى را برشمرده [به صورت‌] كتابى در آورده‌ايم.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ۝۳۰

پس بچشيد كه جز عذاب، هرگز [چيزى‌] بر شما نمى‌افزاييم.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ۝۳١

مسلماً پرهيزگاران را رستگارى است:

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ۝۳٢

باغچه‌ها و تاكستانها،

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ۝۳۳

و دخترانى همسال با سينه‌هاى برجسته،

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ۝۳٤

و پياله‌هاى لبالب.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ۝۳٥

در آنجا نه بيهوده‌اى شنوند، و نه [يكديگر را] تكذيب [كنند].

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ۝۳٦

[اين است‌] پاداشى از پروردگار تو، عطايى از روى حساب.

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ۝۳۷

پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آن دو است، بخشايشگرى كه كس را ياراى خطاب با او نيست.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ۝۳۸

روزى كه «روح» و فرشتگان به صف مى‌ايستند، و [مردم‌] سخن نگويند، مگر كسى كه [خداى‌] رحمان به او رخصت دهد، و سخن راست گويد.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ۝۳۹

آن [روز]، روز حق است؛ پس هر كه خواهد، راه بازگشتى به سوى پروردگار خود بجويد.

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ۝٤۰

ما شما را از عذابى نزديك هشدار داديم: روزى كه آدمى آنچه را با دست خويش پيش فرستاده است بنگرد؛ و كافر گويد: «كاش من خاك بودم.»