مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْغَٰشِيَةِ ۝١

آيا داستان غاشيه به تو رسيده است؟

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ خَٰشِعَةٌ ۝٢

در آن روز وحشت در چهره‌ها پديدار است،

عَامِلَةٌۭ نَّاصِبَةٌۭ ۝۳

تلاش كرده و رنج ديده،

تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةًۭ ۝٤

در آتش سوزان در افتند.

تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍۢ ۝٥

از آن چشمه بسيار گرم آبشان دهند،

لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍۢ ۝٦

طعامى جز خار ندارند،

لَّا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِى مِن جُوعٍۢ ۝۷

كه نه فربه مى‌كند و نه دفع گرسنگى.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاعِمَةٌۭ ۝۸

و در آن روز چهره‌هايى تازه باشند:

لِّسَعْيِهَا رَاضِيَةٌۭ ۝۹

از كار خويشتن خشنود،

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ۝١۰

در بهشتى برين،

لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَٰغِيَةًۭ ۝١١

كه در آن سخن لغو نشنوى،

فِيهَا عَيْنٌۭ جَارِيَةٌۭ ۝١٢

و در آن چشمه‌سارها روان باشد،

فِيهَا سُرُرٌۭ مَّرْفُوعَةٌۭ ۝١۳

و تختهايى بلندزده،

وَأَكْوَابٌۭ مَّوْضُوعَةٌۭ ۝١٤

و سبوهايى نهاده،

وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌۭ ۝١٥

و بالشهايى در كنار هم چيده،

وَزَرَابِىُّ مَبْثُوثَةٌ ۝١٦

و فرشهايى گسترده.

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ۝١۷

آيا به شتر نمى‌نگرند كه چگونه آفريده شده؟

وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيْفَ رُفِعَتْ ۝١۸

و به آسمان كه چسانش برافراشته‌اند؟

وَإِلَى ٱلْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ۝١۹

و به كوه‌ها كه چگونه بركشيده‌اند؟

وَإِلَى ٱلْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ۝٢۰

و به زمين كه چسان گسترده شده؟

فَذَكِّرْ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٌۭ ۝٢١

پس پند ده، كه تو پند دهنده‌اى هستى.

لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ ۝٢٢

تو بر آنان فرمانروا نيستى.

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ۝٢۳

مگر آن كس كه رويگردان شد و كفر ورزيد،

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَكْبَرَ ۝٢٤

پس خدايش به عذاب بزرگ‌تر عذاب مى‌كند.

إِنَّ إِلَيْنَآ إِيَابَهُمْ ۝٢٥

هر آينه بازگشتشان به سوى ماست.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم ۝٢٦

سپس حسابشان با ماست.