مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا زُلْزِلَتِ ٱلْأَرْضُ زِلْزَالَهَا ۝١

گاهی که بلرزد زمین لرزشش را

وَأَخْرَجَتِ ٱلْأَرْضُ أَثْقَالَهَا ۝٢

و برون آرد زمین گرانهایش را (یا سنگین‌ها، یا کالاهایش را)

وَقَالَ ٱلْإِنسَٰنُ مَا لَهَا ۝۳

و گوید انسان چیست آن را

يَوْمَئِذٍۢ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا ۝٤

آن روز بسراید داستانهایش را

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا ۝٥

که پروردگارت سروش فرستاد بدان‌

يَوْمَئِذٍۢ يَصْدُرُ ٱلنَّاسُ أَشْتَاتًۭا لِّيُرَوْا۟ أَعْمَٰلَهُمْ ۝٦

آن روز برون آیند مردم گوناگون تا نمایانده شوند کردارهای خویش را

فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًۭا يَرَهُۥ ۝۷

پس هر که کند سنگینی ذرّه نیکی بیندش‌

وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍۢ شَرًّۭا يَرَهُۥ ۝۸

و هر که کند سنگینی ذرّه بدی بیندش‌