مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ ۝١

گاهی که آسمان بشکافت‌

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ۝٢

و فرمان برد برای پروردگار خویش و سزاوار شد

وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ ۝۳

و گاهی که زمین کشیده (پهن) شد

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ۝٤

و افکند آنچه در آن است و تهی شد

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ۝٥

و فرمان برد پروردگار خویش را و سزاوار شد

يَٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًۭا فَمُلَٰقِيهِ ۝٦

ای انسان همانا توئی رنج‌برنده بسوی پروردگار خویش رنجی را پس رسنده‌ای بدان‌

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ۝۷

امّا آنکه داده شود نامه خویش را به راستش‌

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًۭا يَسِيرًۭا ۝۸

پس زود است حساب شود حسابی آسان‌

وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًۭا ۝۹

و بازگردد بسوی خاندان خویش شادان‌

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ ۝١۰

و اما آنکه داده شود نامه خویش را از پشت سرش‌

فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًۭا ۝١١

پس زود است بخواند مرگ را

وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا ۝١٢

و بچشد آتش را

إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا ۝١۳

که بود او همانا در خاندان خود شادان‌

إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ۝١٤

او همانا پنداشت که هرگز بازنگردد

بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًۭا ۝١٥

بلکه پروردگار او است بدو بینا

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ ۝١٦

پس سوگند نیارم به خورگاه (شفق)

وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ۝١۷

و به شب و آنچه فراگیرد

وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ۝١۸

و به ماه گاهی که تمام شود

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍۢ ۝١۹

که هر آینه سوار گردید پشتی بر پشتی (طبقه‌ای پس از طبقه‌ای)

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ۝٢۰

پس چه شودشان که ایمان نیارند

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ ۝٢١

و گاهی که خوانده شود بر ایشان قرآن سجده نکنند

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ ۝٢٢

بلکه آنان که کفر ورزیدند تکذیب کنند

وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ۝٢۳

و خدا دانا است بدانچه در خویشتن نهان دارند

فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ۝٢٤

پس مژده ده ایشان را به عذابی دردناک‌

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ ۝٢٥

مگر آنان که ایمان آوردند و کردار شایسته کردند که ایشان را است مزدی بی‌پایان (یا بی‌منّت)