مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ۝١

سوگند به برکنندگان به قوّت‌

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ۝٢

و به کشندگان کشیدنی (یا جهندگاه جهشی)

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ۝۳

و به شناوری‌کنان شناوریی‌

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ۝٤

پس پیشی‌گیرندگان پیشی‌گرفتنی‌

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ۝٥

پس کارپردازان کاری‌

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ۝٦

روزی که بلرزد لرزنده‌

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ۝۷

از پیش آید پی درآینده‌

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ۝۸

دلهائی است در آن روز هراسان‌

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ۝۹

دیدگان آنها است سرافکنده‌

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ۝١۰

گویند آیا مائیم بازگردانیده در گور (یا در حال نخستین)

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ۝١١

آیا گاهی که گردیدیم استخوانهائی پوسیده‌

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ۝١٢

گویند آن است آن هنگام بازگشتی زیانمند

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ۝١۳

پس جز این نیست که خروشی است یگانه‌

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ۝١٤

ناگهان ایشانند به روی زمین‌

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ۝١٥

آیا بیامدت داستان موسی‌

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ۝١٦

گاهی که بانگ دادش پروردگارش بر درّه مقدّس طوی‌

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ۝١۷

برو بسوی فرعون که او سرکشی کرد

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ۝١۸

پس بگو آیا تو را است بسوی آنکه پاکی جوئی‌

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ۝١۹

و رهبریت کنم بسوی پروردگارت پس بترسی‌

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ۝٢۰

پس نمایاندش آیت بزرگ را

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ۝٢١

پس تکذیب کرد و سرپیچید

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ۝٢٢

سپس پشت کرد می‌دوید

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ۝٢۳

پس گردآورد پس برخواند

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ۝٢٤

پس گفت منم پروردگار بزرگتر شما

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ۝٢٥

پس گرفتش خدا به کیفر انجام و آغاز

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ۝٢٦

همانا در این است عبرتی برای آنکه بترسد

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ۝٢۷

آیا شما سخت‌ترید در آفرینش یا آسمان که ساختش‌

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ۝٢۸

برافراشت پوشش را پس بیاراستش‌

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ۝٢۹

و تاریک ساخت شبش را و برآورد روزش‌

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ۝۳۰

و زمین را از آن پس گسترانیدش‌

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ۝۳١

برون آورد از آن آبش را و چراگاهش‌

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ۝۳٢

و کوه‌ها را لنگر گردانیدش‌

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳۳

بهره‌مندیی برای شما و برای دامهای شما

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ۝۳٤

پس گاهی که آید فرودآینده‌ای بزرگتر

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ۝۳٥

روزی که یاد آورد انسان آنچه را کوشیده است‌

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ۝۳٦

و آشکار گردد دوزخ برای هر که بیند

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ۝۳۷

پس اما آنکه سرپیچید

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ۝۳۸

و زندگانی دنیا را برگزید

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝۳۹

همانا دوزخ است جایگاهش‌

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ۝٤۰

و امّا آنکه بترسد جایگاه پروردگار خویش را و بازدارد خویشتن را از هوسها

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝٤١

همانا بهشت است جایگاهش‌

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ۝٤٢

پرسندت از ساعت کی است لنگرگاهش‌

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ۝٤۳

در چیستی تو از یادآوردنش‌

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ۝٤٤

بسوی پروردگار تو است پایانش‌

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ۝٤٥

جز این نیست که توئی ترساننده آنکه بترسدش‌

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ۝٤٦

گوئیا ایشان روزی که بینندش نماندند جز شبی یا روزش‌