مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۝١

از چه چیزند پرسش‌کنان‌

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ۝٢

از داستان (آگهی) بزرگ‌

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ۝۳

آنکه آنانند در آن اختلاف‌کنان‌

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٤

نه چنین است زود است بدانند

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٥

پس نه چنین است زود است بدانند

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ۝٦

آیا نگردانیدیم زمین را آرامگاهی‌

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ۝۷

و کوه‌ها را میخهائی‌

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ۝۸

و آفریدیم شما را جفتهائی‌

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ۝۹

و گردانیدیم خواب شما را بیهشی (یا آسایشی)

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ۝١۰

و گردانیدیم شب را پوشاکی‌

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ۝١١

و گردانیدیم روز را روزی‌گهی‌

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ۝١٢

و بنیاد نهادیم فراز شما هفتگانه‌ای استوار

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ۝١۳

و نهادیم چراغی درخشان‌

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ۝١٤

و فرستادیم از فشرده‌ها آبی ریزان‌

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ۝١٥

تا برون آریم بدان دانه و رستنی‌

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ۝١٦

و باغستانی پیچاپیچ‌

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ۝١۷

همانا روز جداشدن است وعده‌گاهی‌

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ۝١۸

روزی که دمیده شود در صور پس آیند گروه‌هائی‌

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ۝١۹

و گشوده شود آسمان پس بگردد درهائی‌

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ۝٢۰

و رانده شوند کوه‌ها پس شوند سرابی‌

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ۝٢١

همانا دوزخ است کمینگاهی‌

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ۝٢٢

برای سرکشان بازگشتگاهی‌

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ۝٢۳

ماندگانند در آن سالهائی‌

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ۝٢٤

نچشند در آن خنکی و نه نوشابه‌ای‌

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ۝٢٥

مگر آبی جوشان و چرکی‌

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ۝٢٦

کیفری برابر

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ۝٢۷

که بودند ایشان امید نداشتند حسابی‌

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ۝٢۸

و تکذیب کردند آیتهای ما را تکذیبی‌

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ۝٢۹

و هر چیزی را فراآوردیم در نامه‌ای‌

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ۝۳۰

پس بچشید که هرگز نیفزائیم شما را جز عذابی‌

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ۝۳١

همانا برای پرهیزکاران است برخوردارگاهی‌

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ۝۳٢

باغچه‌هائی و تاکهائی‌

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ۝۳۳

و آنان پستان برآمده همسالانی‌

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ۝۳٤

و جامی لبریز

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ۝۳٥

نشنوند در آن یاوه و نه تکذیبی‌

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ۝۳٦

پاداشی از پروردگارت بخششی به شمار

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ۝۳۷

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آنها است خداوند مهربان که دارا نیستند از او خطابی (سخن‌گفتنی)

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ۝۳۸

روزی که بپای ایستند روح و فرشتگان به صفی سخن نگویند جز آنکو دستوری دهدش خداوند مهربان و گوید درستی‌

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ۝۳۹

آن است روز حقّ تا هر که خواهد برگیرد بسوی پروردگار خویش بازگشتگاهی‌

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ۝٤۰

همانا بیم دادیم شما را از عذابی نزدیک روزی که بنگرد مرد آنچه را پیش فرستاده است دو دستش و گوید کافر کاش می‌بودم خاکی‌