مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۝١

Нима ҳақида сўрашади?

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ۝٢

Улкан, муҳим хабар ҳақида (сўрашади).

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ۝۳

Шундай хабарки, у(мушрик)лар) унинг ҳақида ихтилоф қиларлар.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٤

Йўқ! Улар тезда биларлар!

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٥

Яна йўқ! Улар тезда биларлар! (Мушриклар азобни тортганларида қайта тирилиш нима эканлигини, унинг бўлиши ҳеч шубҳасиз ҳақ эканини албатта биладилар.)

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ۝٦

Ерни тўшаб қўймадикми?

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ۝۷

Ва тоғларни қозиқ (қилиб қўймадикми?).

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ۝۸

Ва сизларни жуфт қилиб яратдик.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ۝۹

Ва уйқуларингизни роҳат қилиб қўйдик.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ۝١۰

Ва кечасини либос қилиб қўйдик.

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ۝١١

Ва кундузни тириклик қилдик.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ۝١٢

Тепаларнгизга етти мустаҳкам (осмон)ни бино қилдик.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ۝١۳

Ва шуъла таратувчи чироқ ҳам қилдик.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ۝١٤

Ва сиқилган(булут)лардан оқувчи сувлар туширдик.

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ۝١٥

У(сув) билан дон ва наботот чиқаришимиз учун.

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ۝١٦

Ва дарахтлари бир-бирига киришган бўстонлар.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ۝١۷

Албатта, ажрим куни вақти белгиланган эди.

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ۝١۸

У кунда сурга пуфланур ва сизлар тўп-тўп бўлиб келурсизлар.

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ۝١۹

Осмон ёрилиб, эшик-эшиклар очилур.

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ۝٢۰

Тоғлар ўрнидан кўчирилиб, саробга айланур.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ۝٢١

Албатта, жаҳаннам пойлаб турувчи эди.

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ۝٢٢

Туғёнга кетганларга қайтар жойдир.

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ۝٢۳

Улар унда замонлар бўйи қолувчилардир.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ۝٢٤

Улар унда совуқни ҳам, шаробни ҳам татий олмаслар.

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ۝٢٥

Магар қайноқ сув ва йирингни (татирлар).

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ۝٢٦

Мувофиқ жазо ўлароқ.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ۝٢۷

Чунки улар ҳисоб-китоб бўлишига ишонмасдилар.

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ۝٢۸

Ва Бизнинг оятлариимизни ёлғон дейишган эди, ёлғон!.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ۝٢۹

Биз барча нарсани китобга жамлаб қўйганмиз.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ۝۳۰

Бас, татиб кўринглар, сизларга азобдан бошқа ҳеч нарсани зиёда қилмасмиз.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ۝۳١

Албатта, тақводорларга ютуқ бордир:

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ۝۳٢

Боғ-роғлар, узумзорлар бордир.

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ۝۳۳

Ва янги бўйи етган бир хил ёшдаги қизлар бордир.

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ۝۳٤

Ва тўлдирилган қадаҳлар бордир.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ۝۳٥

У ерда бекорчи гапларни ҳам, ёлғон гапларни ҳам эшитмаслар.

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ۝۳٦

Роббингдан мукофот, совға ҳисобидандир.

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ۝۳۷

У осмонлар, ер ва уларнинг орасидаги барча нарсаларнинг Роббиси, Роҳмандир, Унинг ҳузурида ҳеч ким хитоб қилишга қодир бўлмас.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ۝۳۸

Ўша кунда Руҳ ва фаришталар саф бўлиб турадир. Роҳман изн берганлар ва тўғри сўзлаганлардан ўзгалар гапира олмаслар.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ۝۳۹

У ҳақ кундир. Ким хоҳласа, ўз Роббисига қайтар йўл оладир.

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ۝٤۰

Албатта, Биз сизларни яқин келажакдаги азобдан қўрқитдик. У кунда, ҳар киши (қўли) тақдим қилган нарсага назар соладир. Ва кофир «кошки тупроқ бўлиб кетсам», –дейдир.