مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝١

Andolsun bu şehre.

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝٢

Ki sen oturmadasın bu şehirde.

وَوَالِدٍۢ وَمَا وَلَدَ ۝۳

Ve babaya ve oğula.

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِى كَبَدٍ ۝٤

Gerçekten de biz insanı sıkıntı içinde yarattık.

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌۭ ۝٥

Hiçbir kimsenin, ona gücü yetmez mi sanır?

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًۭا لُّبَدًا ۝٦

Ben, birçok mal helak ettim der.

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ۝۷

Hiçbir kimse, onu görmez mi sanır?

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ۝۸

Onun için halketmedik mi iki göz.

وَلِسَانًۭا وَشَفَتَيْنِ ۝۹

Ve bir dille iki dudak?

وَهَدَيْنَٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ۝١۰

Ve ona iki sarp yol gösterdik.

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ۝١١

Derken dayanmadı o yokuşa.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ۝١٢

Ve bilir misin, yokuş nedir?

فَكُّ رَقَبَةٍ ۝١۳

Bir kul azat etmek.

أَوْ إِطْعَٰمٌۭ فِى يَوْمٍۢ ذِى مَسْغَبَةٍۢ ۝١٤

Yahut açlık, kıtlık gününde doyurmak.

يَتِيمًۭا ذَا مَقْرَبَةٍ ۝١٥

Yakınlığı olan bir yetimi.

أَوْ مِسْكِينًۭا ذَا مَتْرَبَةٍۢ ۝١٦

Yahut yerlere döşenmiş bir yoksulu.

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ ۝١۷

Sonra da inananlardan ve birbirlerine sabrı tavsiye edenlerden ve acımayı tavsiye edenlerden olmak.

أُو۟لَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝١۸

Onlardır işte sağ taraf ehli.

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا هُمْ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝١۹

Delillerimize kafir olanlara gelince: Onlardır sol taraf ehli.

عَلَيْهِمْ نَارٌۭ مُّؤْصَدَةٌۢ ۝٢۰

Onlaradır kapıları, üstlerine örtülmüş ateş.