مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ۝١

Пурсандае аз азобе пурсид, ки

لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ۝٢

бар кофирон фуруд хоҳад омад ва кас онро дафъ натавонад кард

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ۝۳

аз ҷониби Худо, ки соҳиби осмонҳост.

تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ۝٤

Дар рӯзе, ки миқдораш панҷоҳ ҳазор сол аст, фариштагон ва рӯҳ ба он ҷо боло раванд.

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ۝٥

Пас сабр кун, сабре некӯ.

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ۝٦

Онҳо он рӯзро дур мебинанд

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ۝۷

ва мо наздикаш мебинем

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ۝۸

рӯзе, ки осмон чун филиз гудохта гардад

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ۝۹

ва кӯҳҳо чун пашм (дар сабукӣ)

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ۝١۰

ва ҳеҷ хешованде аз ҳоли хешованди худ напурсад,

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ۝١١

якдигарро баробари чашмашон оранд. Гуноҳкор дӯст дорад, ки худашро бозхарад ба фарзандонаш

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ۝١٢

ва занаш ва бародараш

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ۝١۳

ва аширааш (хешонаш), ки ӯро макон додааст

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ۝١٤

ва ҳамаи онҳо, ки дар рӯи заминанд ва наҷот ёбад.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ۝١٥

Ҳаргиз на, ки он шӯълаи оташ аст,

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ۝١٦

пӯсти сарро меканад,

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ۝١۷

ҳар киро, ки ба ҳақ пушт кард ва аз фармон сар печид, ба тарафи худ мехонад

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ۝١۸

ва онро, ки ҷамъ меоварду ҷой мекард.

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ۝١۹

Албатта одамиро ҳарису бесабр офаридаанд.

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ۝٢۰

Чун бадие ба ӯ расад, беқарорӣ кунад.

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ۝٢١

Ва чун моле ба дасташ афтад бахилӣ мекунад,

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ۝٢٢

магар намозгузорандагон:

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ۝٢۳

онон, ки ба намоз мудовамат (давом) мекунанд

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ۝٢٤

ва онон, ки дар молҳояшон ҳаққест муъайян

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ۝٢٥

барои гадову маҳрум

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ۝٢٦

ва касоне, ки рӯзи қиёматро тасдиқ мекунанд

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ۝٢۷

ва касоне, ки аз азбоби Парвардигорашон тарсонанд,

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ۝٢۸

ки аз азоби Парвардигорашон дар амон натавонанд буд

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ۝٢۹

ва касоне, ки шармгоҳи худ нигаҳ медоранд,

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ۝۳۰

магар барои ҳамсаронашон ё канизонашон, ки дар ин ҳол, маломате бар онҳо нест.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ۝۳١

Ва онон, ки ғайри инро биталабанд, аз ҳад гузаштагон ҳастанд.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ۝۳٢

Ва касоне, ки амонатҳову аҳдхои худро риъоят мекунанд

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ۝۳۳

ва касоне, ки шоҳидии худ ба ҳақ адо мекунанд

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ۝۳٤

ва касоне, ки бар намозҳошон мувозибат (давом) доранд,

أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ۝۳٥

инҳо дар биҳишт гиромн ҳастанд.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ۝۳٦

Пас чист, ки кофирон ба сӯи ту мешитобанд?

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ۝۳۷

Даста-даста аз ҷониби чапу, аз ҷониби рост.

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ۝۳۸

Оё ҳар як аз онҳо тамаъ мекунад, ки ба биҳишти пурнеъмат дохил шавад?

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ۝۳۹

Ҳаргиз на, онҳо худ медонанд,, ки аз чӣ чиз онҳоро офаридаем.

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ۝٤۰

Пас савганд ба Парвардигори машриқҳову мағрибҳо, ки Мо тавоноем,

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٤١

ки ба ҷои онҳо мардуме беҳтар биёварем ва дар ин кор нотавон нестем.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ۝٤٢

Пас бигузорашон то ба беҳудагӣ машғул шаванду ба бозича, то ба он рӯзе, ки ваъдаашон додаем, бирасанд,

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ۝٤۳

рӯзе, ки шитобон аз қабрҳо бадар оянд, чунон ки гӯӣ назди бутон мешитобанд

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ۝٤٤

ваҳшат бар чашмонашон ғолиб шуда ва ба хори афтодаанд: ин аст ҳамон рӯзе, ки онҳоро ваъда дода буданд!