مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ ۝١

Pasha agimin,

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ۝٢

Pasha dhjetë netët,

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ۝۳

Pasha çiftin edhe tekët,

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ۝٤

Pasha natën kur kalon,

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ۝٥

A është ky betim për të mençurin?

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۝٦

A nuk e di se ç’bëri Zoti yt me Ad-in?

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ۝۷

Banorët e Irem-it, me shtylla (pallatet),

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝۸

Që nuk ka pasur shoq askund,

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ۝۹

Edhe Themud-in të cilët skalitën shkrepat në luginë,

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ۝١۰

Edhe me Faraonin që kishte tenda,

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝١١

Të cilët bënë krime në tokë,

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ۝١٢

Dhe në të e shtuan shkatërrimin,

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ۝١۳

Andaj Zoti yt i goditi me shufrën e dënimit,

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ۝١٤

Sepse Zoti yt është njëmend në pritë,

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ۝١٥

Ndërsa njeriu, kur do Zoti i tij ta sprovojë, e nderon dhe e shpërblen me dhunti, thot: “Zoti im më ka respektuar”.

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ ۝١٦

Por kur, për të sprovuar, ia mungon furnizmin e tij, thot: “Zoti im më ka lënë anash (nëçmuar)”

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ۝١۷

Assesi! Por ju nuk e respektoni bonjakun,

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ۝١۸

Dhe nuk nxiteni që ta ushqeni varfnjakun,

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ۝١۹

Dhe me grykësi e hani trashëgimin,

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ۝٢۰

Dhe për së tepërmi e doni pasurimin.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ۝٢١

Por, ani! Se kur të dërmohet toka copë e grimë,

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ۝٢٢

Dhe të vijë Zoti yt edhe engjujt radhë-radhë,

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ۝٢۳

Dhe atëherë kur të sillet xhehennemi – atë ditë njeriu do të kujtohet, por ç’i duhet kujtimi?!

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ۝٢٤

Do të thotë: “Ku është ai fat të isha përgatitur nëjetën time!”

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٥

Atë ditë askush nuk dënon sikur Ai.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٦

Dhe askush sikur ai nuk farkon në pranga!

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ۝٢۷

O shpirt i qetësuar,

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ۝٢۸

Kthehu te Zoti yt si kënaqës e i kënaqur,

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى ۝٢۹

Hyr në gjiun e robëve të mi,

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ۝۳۰

Dhe hyr në xhennetin tim!