مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١

U vrenjt dhe ktheu shpinën

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ۝٢

Se i pat ardhur i verbëri.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۝۳

Ku e di ti, ndoshta do të pastrohet.

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ۝٤

Ose të këshillohet dhe këshilla të jetë me dobi.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ۝٥

E kush është i pasur,

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۝٦

Ti atë e pranon.

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۝۷

Dhe nëse ai nuk pastrohet, ç’ke ti?

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ۝۸

Kurse ai që të vjen me vrap,

وَهُوَ يَخْشَىٰ ۝۹

Ngase ai frikësohet,

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ۝١۰

E ti nuk ia vë veshin atij!

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ۝١١

Kurrsesi! (ashtu mos bën) Ajo është mësim.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝١٢

Andaj kush do e merr atë mësim (Kur’anin).

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ۝١۳

Është në fletë të respektuara,

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ۝١٤

Të lartësuara, të pastruara.

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ۝١٥

Në duar të ambasadorëve (engjujve);

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ۝١٦

Fisnikë e të pagabueshëm.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ۝١۷

Qoftë shkatërruar njeriu! Po sa mohues i madh është!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ۝١۸

Prej çka e ka krijuar Ai?

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۝١۹

Nga pika e farës e ka krijuar dhe e ka aftësuar,

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۝٢۰

Pastaj rrugën ia ka lehtësuar,

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ۝٢١

Pastaj e vdes dhe e varros

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۝٢٢

Dhe kur do e ringjallë.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۝٢۳

Jo! Ende nuk e ka zbatuar çkai ka urdhëruar Ai.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۝٢٤

Le të shikojë njeriu ushqimin e vet

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ۝٢٥

Ne e kemi njomë me shi të mjaftueshëm.

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ۝٢٦

Pastaj e plasarisim tokën dhe e çajmë,

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ۝٢۷

Dhe në të rrisim drith,

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ۝٢۸

Edhe rrush e tërfojë.

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ۝٢۹

Edhe ullinj dhe pemë,

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ۝۳۰

Edhe kopshte të dendura,

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ۝۳١

Edhe pemë dhe kullosa,

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳٢

Për nevoja tuaja dhe kafshëve tuaja.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۝۳۳

E kur të vijë ushtima shurdhuese:

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ۝۳٤

Atë ditë kur njeriu ik nga vëllai i vet

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۝۳٥

Edhe nga nëna edhe nga babai i vet,

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۝۳٦

Edhe nga shoqja e vet dhe djemt e vet,

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ۝۳۷

Atë ditë secilit njeri do t’i mjaftojë çështja e vet.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ۝۳۸

Atë ditë disa fytyra do të jenë të ndritura,

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ۝۳۹

Të qeshura, të gëzuara,

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ۝٤۰

Kurse disa fytyra atë ditë do të jenë të pluhrosura,

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١

Do t’i mbulojë terri i fortë.

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ۝٤٢

E ata janë mosbesimtarët e mbrapshtë.