مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ۝١

Betohem, seriozisht, në Ditën e Kijametit,

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ۝٢

Dhe betohem, seriozisht, në shpirtin që veten e qorton.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ۝۳

A mendon njeriu se nuk do t’i tubojmë eshtrat e tij?

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ۝٤

Po, si jo! Ne kemi mundësi të rikrijojmë eedhe majet e thonjve të gishtërinjve të tij.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ۝٥

Por njeriu dëshiron të gabojë në jetë.

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ۝٦

Ai pyet: “Kur do të bëhet kijameti”?

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ۝۷

Por kur t’i shtanget shikimi,

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ۝۸

Edhe hëna të errësohet,

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ۝۹

Dhe Dielli me hënë të bashkohet,

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ۝١۰

Atë ditë njeriu do të thotë: “Kah të iket?!”

كَلَّا لَا وَزَرَ ۝١١

Askund! Nuk ka strehim.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ۝١٢

Atë ditë cakur është te Zoti yt,

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ۝١۳

Atë ditë njeriu do të informohet për atë që e ka shpejtuar ose e ka vonuar,

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ۝١٤

Por njeriu është dëshmitarë kundër vetes,

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ۝١٥

Edhe pse përpiqet të sjellë arsyetimet e tij.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ۝١٦

Atë (Kur’anin) mos e shqipto me gjuhë për ta shpejtuar,

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ۝١۷

Ne kemi detyrë tubimin dhe leximin e tij,

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ۝١۸

E kur e lexojmë, ti përcille leximin e tij,

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ۝١۹

E pastaj, është detyrë e jona ta shkoqisim.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ۝٢۰

Por ani! Ju e dashuroni këtë jetë të kalueshme,

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ۝٢١

Dhe e leni pas shpine atë tjetrën.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ۝٢٢

Atë ditë disa fytyra do të shkelqejnë

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ۝٢۳

E disa fytyra atë ditë do të jenë të ngrysura.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ۝٢٤

Zotin e vet do ta shikojnë,

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ۝٢٥

Duke menduar se do t’i godit fatkeqësi.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ۝٢٦

Po, si jo! Kur (shpirti) depërton në eshtrat kyqe,

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ۝٢۷

dhe të thuhet, “Kush është shërues”?

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ۝٢۸

Dhe mendoi se është momenti i ndarjes,

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ۝٢۹

Dhe këmba me këmbë ndërlidhet...

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ۝۳۰

Te Zoti yt do të sillen atë ditë,

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ۝۳١

“Dhe nuk ka besuar as e ka kryer faljen,

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ۝۳٢

por ka kthyer shpinën dhe ka përgënjeshtruar.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ۝۳۳

E pastaj shkon tek të vetët, mendjemadh”.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ۝۳٤

I mjeri ti! I mjeri ti!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ۝۳٥

Dhe prapë, i mjeri ti! I mjeri ti!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ۝۳٦

A mendon njeriu se do të lihet në vullnet të vetin, pa përgjegjësi?

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ۝۳۷

A nuk ka qenë një pikë fare që hudhet,

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ۝۳۸

Pastaj ka qenë gjak i trashur dhe e ka krijuar në formën e përsosur, të fundit,

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ۝۳۹

Dhe prej atij bëri dy qifte, mashkull dhe femër.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ۝٤۰

Po a nuk ka Ai mundësi të ngjallë të vdekurin?