مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ۝١

Betohem në ditën e kijametit;

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ۝٢

Betohem në shpirtin që është shumë qortues!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ۝۳

A mendon njeriu se nuk do t’i tubojmë eshtrat e tij?

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ۝٤

Po, do t’ia tubojmë! Duke qenë se Ne jemi të zotët t’ia rikrijojmë si kanë qenë edhe majat e gishtave të tij!

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ۝٥

Por, njeriu dëshiron të vazhdojë edhe mëtej në mëkate.

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ۝٦

Andaj edhe pyet: “Kur është dita e kijametit?”

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ۝۷

E, kur të merren sytë (të parët)?

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ۝۸

E të zëhet hëna (errësohet),

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ۝۹

Dhe të bashkohet dielli e hëna.

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ۝١۰

Atë ditë njeriu do të thotë: “Nga të iket!”

كَلَّا لَا وَزَرَ ۝١١

Jo, nuk ka strehim!

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ۝١٢

Atë ditë vetëm te Zoti yt është caku!

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ۝١۳

Atë ditë njeriu do të njihet me atë që çoi para dhe me atë që la prapa.

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ۝١٤

Po njeriu është dëshmitar i vetvetes.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ۝١٥

Edhe nëse i paraqet arsyetimet e veta.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ۝١٦

Ti (Muhammed) mos shqipto atë (Kur’anin) me gjuhën tënde për ta nxënë atë me të shpejtë!

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ۝١۷

Sepse Ne e kemi për detyrë tubimin dhe leximin e tij!

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ۝١۸

E kur ta lexojnë atë ty, ti përcille me të dëgjuar leximin e tij.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ۝١۹

Dhe pastaj është obligim i yni që ta shkoqisim atë.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ۝٢۰

Jo, nuk është ashtu! Por ju jeni që e doni të ngutshmen (dynjanë).

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ۝٢١

Dhe e lini pas shpine atë të ardhmen (ahiretin).

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ۝٢٢

Atë ditë do të ketë fytyra të shkëlqyera (të gëzuara).

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ۝٢۳

Që Zotin e tyre e shikojnë.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ۝٢٤

Atë ditë ka fytyra edhe të vrazhda.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ۝٢٥

Që presin t’u thyhet kurrizi (të shkatërrohen).

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ۝٢٦

Jo dhe Jo! Po kur të arrijë (shpirti) në gropë të fytit (të gjoksit),

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ۝٢۷

Dhe thuhet (nga familja e të afërmit): “Kush do ta shërojë?”

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ۝٢۸

Dhe ai bindet se ai po ndahet.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ۝٢۹

E t’i puqet kofsha për kofshe (t’i vështirësohet gjendja).

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ۝۳۰

Atë ditë vetëm te Zoti yt shkohet.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ۝۳١

E ai as nuk vërtetoi atë që duhej, as nuk u falë.

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ۝۳٢

Por përgënjeshtroi dhe ktheu shpinën.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ۝۳۳

Dhe shkonte te familja e tij me fodullëk.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ۝۳٤

Të është afruar ty e keqja e t’u afroftë! (ose i mjeri ti i mjeri).

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ۝۳٥

Edhe nje herë t’u afrua ty e keqja; t’u afroftë!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ۝۳٦

A mos mendon njeriu se do të lihet duke mos zënë asgjë (pa kurrfarë përgjegjësie).

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ۝۳۷

A nuk ka qenë ai në një pikë ujë që derdhet.

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ۝۳۸

E pastaj u bë gjak i trashë, e Ai e krijoi dhe e përsosi?

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ۝۳۹

Dhe prej tij Ai i bëri dy lloje: mashkullin dhe femrën.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ۝٤۰

A nuk është Ai (Zot) i fuqishëm që i ngjall të vdekurit?