مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ۝١

اندر گھڙي ڇڪي آئيندڙن جو قسم آھي.

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ۝٢

۽ کولي آسانيءَ سان ڳنڍ ڇوڙيندڙن جو قسم آھي.

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ۝۳

۽ چڱي طرح سان ترندڙن جو قسم آھي.

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ۝٤

پوءِ ڊوڙي اڳرائي ڪندڙن جو قسم آھي.

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ۝٥

پوءِ (سڀ) ڪم جي رٿيندڙن ٽولين جو قسم آھي.

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ۝٦

ته جنھن ڏينھن ڌٻڻ واري ڌٻندي.

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ۝۷

ان کي پٺيان لڳندڙ (ٻيو ڌوڏو) پٺيان لڳندو.

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ۝۸

تنھن ڏينھن ڪيتريون ئي دليون ڏڪي وڃڻ واريون ھونديون.

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ۝۹

انھن جون اکيون (خواريءَ سبب) جھڪيون ٿينديون.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ۝١۰

چون ٿا ته اسين پوئين پيرين موٽائباسون ڇا؟

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ۝١١

ھان جڏھن ڀُتا ھڏا ٿينداسون؟

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ۝١٢

چوندا آھن ته انھي مھل اھو ٻيھر موٽڻ (وڏو) نقصان وارو آھي.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ۝١۳

پوءِ اھو (واقعو) ھڪڙي سخت ھڪل آھي.

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ۝١٤

پوءِ اتي جو اُتي ھڪ پڌري ميدان ۾ حاضر ٿيل ھوندا.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ۝١٥

(اي پيغمبر) تو وٽ مُوسىٰ جي خبر پُھتي آھي ڇا؟

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ۝١٦

جڏھن سندس پالڻھار کيس پاڪ ميدان طُوىٰ ۾ سڏيو.

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ۝١۷

ته فرعون ڏانھن وڃ ڇوته ھو حد کان لنگھيو آھي.

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ۝١۸

پوءِ (ان کي) چؤ ته ھن ڏانھن خيال اٿئي ته تون سڌرجين؟

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ۝١۹

۽ تنھنجي پالڻھار ڏانھن توکي (سڌو) رستو ڏيکاريان ته (تون اُن کان) ڊڄين.

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ۝٢۰

پوءِ فرعون کي وڏي نشاني ڏيکاريائين.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ۝٢١

پوءِ (فرعون موسى) کي ڪوڙو ڀانيو ۽ نافرماني ڪيائين.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ۝٢٢

وري (اُتان) پٺيرو ٿي تکو ھلڻ لڳو.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ۝٢۳

پوءِ (پنھنجي قوم کي) گڏ ڪيائين پوءِ سڏيائين.

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ۝٢٤

پوءِ چيائين ته آءٌ اوھان جو تمام مٿاھون پالڻھار آھيان.

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ۝٢٥

پوءِ الله ان کي آخرت ۽ دُنيا جي عذاب ۾ پڪڙيو.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ۝٢٦

بيشڪ ھن (قصّي) ۾ انھي لاءِ نصيحت آھي جيڪو ڊڄي.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ۝٢۷

ڀلا بڻاوت ۾ اوھين ڏکيا آھيو يا آسمان جنھن کي الله بڻايو؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ۝٢۸

اُن جي مٿاھين بلند ڪيائين پوءِ اُن کي برابر بيھاريائين.

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ۝٢۹

۽ اُن جي رات کي اوندھ ڪيائين ۽ اُن جو سوجھرو (ڏينھن جو) پڌرو ڪيائين.

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ۝۳۰

۽ اُن کان پوءِ زمين کي وڇايائين.

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ۝۳١

اُن مان سندس پاڻي ۽ سندس گاھ ڪڍيائين.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ۝۳٢

۽ جبلن کي مُحڪم کوڙيائين.

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳۳

اوھان جي نفعي لاءِ ۽ اوھان جي ڍورن (جي نفعي) لاءِ.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ۝۳٤

پوءِ جڏھن وڏو واقعو (قيامت جو) ايندو.

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ۝۳٥

اُن ڏينھن ماڻھو اھو ياد ڪندو جيڪي (دنيا ۾) ڪمايو ھوائين.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ۝۳٦

۽ دوزخ اُنھيءَ لاءِ پڌرو ڪبو جيڪو ڏسڻ گھرندو.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ۝۳۷

پوءِ جيڪو حد کان لنگھيو ھوندو.

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ۝۳۸

۽ ھن دنيا جي حياتيءَ کي ڀَلو سمجھيائين.

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝۳۹

تنھن جي جاءِ بيشڪ دوزخ آھي.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ۝٤۰

۽ جيڪو پنھنجي پالڻھار جي (حضور ۾) روبرو بيھڻ کان ڊنو ۽ نفس کي سَڌ کان جھليائين.

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝٤١

پوءِ تنھنجي جاءِ بيشڪ بھشت آھي.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ۝٤٢

(اي پيغمبر) توکان قيامت بابت پُڇن ٿا ته اُن جو (واقعو) ٿيڻ ڪڏھن آھي؟

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ۝٤۳

(اي پڇندڙ) اُن جي خبر بابت تون ڪھڙي خيال ۾ آھين؟

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ۝٤٤

اُن جي پڄاڻي (جي خبر) تنھنجي پالڻھار وٽ آھي.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ۝٤٥

جيڪو قيامت کان ڊڄي رڳو تنھن لاءِ تون ڊيڄاريندڙ آھين.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ۝٤٦

جنھن ڏينھن اُن کي ڏسندا (تنھن ڏينھن) ائين ڀانئيندا ته ڄڻڪ ھڪڙي وقت سانجھي يا ان جي صبح کانسواءِ (دنيا ۾) رھيا ئي نه ھوا.