مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ۝١

قيامت جي ڏينھن جو قسم کڻان ٿو.

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ۝٢

۽ ملامت ڪرڻ واري نفس جو قسم ٿو کڻان (ته قيامت ۾ سڀ اُٿندا).

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ۝۳

ماڻھو ڀائيندو آھي ڇا ته سندس ھڏا ڪڏھن گڏ نه ڪنداسون.

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ۝٤

ھائو! سنديس آڱرين جي ڏوڏين جي سڌي ڪرڻ تي وسوارا آھيون.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ۝٥

بلڪ ماڻھو ھي گھرندو آھي ته پنھنجي اڳ (جي وقت) لاءِ گناھ ڪري.

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ۝٦

پڇي ٿو ته قيامت جو ڏينھن ڪڏھن ٿيندو؟

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ۝۷

پوءِ جڏھن اکيون ڦاٽي وينديون.

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ۝۸

۽ چنڊ گرھبو.

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ۝۹

۽ سج ۽ چنڊ (ھڪ جاءِ) گڏ ڪبا.

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ۝١۰

(تڏھن) چوندو ماڻھو ته ڀڄڻ جي واھ ڪٿي آھي؟

كَلَّا لَا وَزَرَ ۝١١

نه نه! ڪا واھ ڪانھي.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ۝١٢

تنھنجي پالڻھار وٽ اُن ڏينھن ٽڪاءُ جو ھنڌ آھي.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ۝١۳

اُن ڏينھن ماڻھوءَ کي (انھيءَ بابت) خبردار ڪبو جيڪي اڳي موڪليو ھوائين ۽ پوئتي رھايائين.

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ۝١٤

بلڪ ماڻھو پنھنجي لاءِ (پاڻ) ھڪ حُجت آھي.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ۝١٥

توڻيڪ پنھنجا بھانا پيش پيو ڪري.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ۝١٦

(اي پيغمبر وحي جي) قرآن پڙھڻ مھل پنھنجي زبان کي (ھن لاءِ) نه چور ته اُھو جلدي (ياد ڪري) وٺين.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ۝١۷

ڇوته (تنھنجي سيني ۾) قرآن جو گڏ ڪرڻ ۽ اُن جو پڙھڻ (آسان ڪرڻ) اسان جي ذمي آھي.

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ۝١۸

پوءِ جڏھن قرآن (ملائڪ کان) پڙھايون تڏھن (پنھنجي دل) اُنجي پڙھڻ جي پٺيان لڳاءِ.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ۝١۹

وري بيشڪ اُنجو پڌرو ڪرڻ اسان جي ذمي آھي.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ۝٢۰

نه نه! بلڪ (اي ڪافرؤ) دنيا کي دوست رکندا آھيو.

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ۝٢١

۽ آخرت کي ڇڏيندا آھيو.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ۝٢٢

ڪي مُنھن اُن ڏينھن سرھا ھوندا.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ۝٢۳

پنھنجي پالڻھار ڏانھن ڏسندڙ ھوندا.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ۝٢٤

۽ ڪي مُنھن اُن ڏينھن ڪارا ٿيل ھوندا.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ۝٢٥

ڀانئيندا ته ساڻن پٺيءَ توڙ معاملو ڪيو ويندؤ.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ۝٢٦

نه نه! جڏھن (ساھ) نِڙ گھٽ تي پھچندو.

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ۝٢۷

۽ چيو ويندو ته ڪو، ڦيڻو رکڻ وارو آھي.

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ۝٢۸

۽ ڀانئيندو ته (ھاڻي روح جي) جُدا ٿيڻ (جو) وقت اچي ويو.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ۝٢۹

۽ ھڪ پِني ٻئي پِنيءَ سان وچڙندي.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ۝۳۰

اُن ڏينھن تنھنجي پالڻھار وٽ ھلڻو آھي.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ۝۳١

پوءِ نڪي (الله جي ڪلام کي) سچو ڪيائين ۽ نڪي نماز پڙھيائين.

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ۝۳٢

پر ڪوڙ ڀانيائين ۽ منھن موڙيائين.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ۝۳۳

وري پنھنجي گھر وارن ڏانھن آڪڙجي ھليو.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ۝۳٤

توتي خرابي ھجي پوءِ توتي خرابي ھجي.

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ۝۳٥

وري (ٻيھر چوان ٿو ته) توتي خرابي ھجي.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ۝۳٦

ماڻھو (ايئن) ڀانئي ٿو ڇا ته (کيس) بيڪار ڇڏي ڏبو.

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ۝۳۷

(اھو) منيءَ جو ٽيپو نه ھو ڇا جو (ماءُ جي ڳڀيرڻ ۾) اڇليو ٿي ويو.

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ۝۳۸

وري (رت ۾) دڳ ھو پوءِ الله (اُن کي) بڻايو ۽ اُن کي سئين لڱين ڪيائين.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ۝۳۹

پوءِ منيءَ مان ٻه جنسون نَر ۽ مادي بڻايائين.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ۝٤۰

اھو الله ھن (ڳالھ) تي وس وارو نه آھي ڇا جو مُئن کي جياري؟