مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١

Zachmurzył się i odwrócił,

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ۝٢

Bo przyszedł do niego niewidomy.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۝۳

Skąd możesz wiedzieć? może on się oczyści

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ۝٤

Albo pomyśli o napomnieniu i to przypomnienie przyniesie mu korzyść.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ۝٥

Jeśli kto jest bogaty,

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۝٦

To ty się nim interesujesz;

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۝۷

A mało się troszczysz o to, iż on się nie oczyszcza.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ۝۸

Lecz od tego, kto przychodzi do ciebie przepełniony gorliwością

وَهُوَ يَخْشَىٰ ۝۹

I jest pełen bojaźni

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ۝١۰

- ty się odsuwasz.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ۝١١

Ależ nie! To jest przecież napomnienie;

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝١٢

- I kto zechce; to je sobie przypomni! -

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ۝١۳

Ono jest na czcigodnych kartach,

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ۝١٤

Wyniosłych i oczyszczonych

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ۝١٥

Przez ręce pisarzy,

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ۝١٦

Szlachetnych, sprawiedliwych.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ۝١۷

Niech zginie człowiek! Jakże on jest niewdzięczny!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ۝١۸

Z czego On go stworzył?

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۝١۹

On go stworzył z kropli spermy i wyznaczył jego los;

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۝٢۰

następnie uczynił jego drogę łatwą.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ۝٢١

Potem On sprowadza jego śmierć i każe pochować go w grobie.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۝٢٢

Potem On wskrzesi go, kiedy zechce.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۝٢۳

Ależ nie! On nie wypełnia tego, co Bóg mu nakazał.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۝٢٤

Niech spojrzy człowiek na swe pożywienie!

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ۝٢٥

Jak wylaliśmy wodę obficie,

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ۝٢٦

Potem spowodowaliśmy popękanie ziemi

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ۝٢۷

I sprawiliśmy, iż wyrosły na niej ziarna,

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ۝٢۸

Winna latorośl i trzcina cukrowa,

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ۝٢۹

Drzewa oliwne i drzewa palmowe,

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ۝۳۰

I ogrody bujnie rosnące,

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ۝۳١

I owoce, i pastwiska

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳٢

- to na używanie dla was i dla waszych trzód.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۝۳۳

A kiedy przyjdzie huk ogłuszający,

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ۝۳٤

W tym Dniu, kiedy człowiek będzie uciekał od swego brata,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۝۳٥

Od swojej matki i od swojego ojca,

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۝۳٦

Od swojej towarzyszki i od swoich synów

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ۝۳۷

- tego Dnia każdy człowiek będzie zajęty tylko swoją sprawą!

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ۝۳۸

Tego Dnia będą twarze jaśniejące,

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ۝۳۹

Uśmiechnięte i rozradowane.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ۝٤۰

Tego Dnia będą twarze pokryte pyłem,

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١

Okryte ciemnością.

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ۝٤٢

Ci zaś to niewierni i rozpustnicy.