مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝١

سوگند ياد مى‌كنم به اين شهر- مكه-.

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝٢

در حالى كه تو به اين شهر فرود آمده‌اى- تو در آن اقامت دارى و زيست مى‌كنى-.

وَوَالِدٍۢ وَمَا وَلَدَ ۝۳

و سوگند به پدرى [بزرگ‌]- ابراهيم

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِى كَبَدٍ ۝٤

هر آينه آدمى را در سختى و رنج آفريده‌ايم.

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌۭ ۝٥

آيا مى‌پندارد كه هرگز هيچ كس بر او توانا نيست- كه سركشى و نافرمانى مى‌كند-؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًۭا لُّبَدًا ۝٦

گويد: مالى فراوان را نابود كردم- در دشمنى با پيامبر

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ۝۷

آيا مى‌پندارد كه هيچ كس او را نمى‌بيند؟!

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ۝۸

آيا براى او دو چشم نساخته‌ايم- كه بدان مى‌بيند-؟

وَلِسَانًۭا وَشَفَتَيْنِ ۝۹

و زبانى- كه بدان سخن مى‌گويد- و دو لب- كه دهان او را مى‌پوشاند و در سخن گفتن و خوردن و آشاميدن بدو كمك مى‌كند-؟

وَهَدَيْنَٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ۝١۰

و او را دو راه- خير و شر- ننموديم؟

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ۝١١

پس به آن گريوه- گردنه يا راه سخت و دشوار در كوه مراد راه خير است كه برخى از مصاديق مهمّ آن در آيات بعد مى‌آيد- در نيامد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ۝١٢

و تو چه دانى كه آن گريوه چيست؟

فَكُّ رَقَبَةٍ ۝١۳

آزادكردن گردنى- يعنى بنده‌اى-

أَوْ إِطْعَٰمٌۭ فِى يَوْمٍۢ ذِى مَسْغَبَةٍۢ ۝١٤

يا طعام‌دادن در روز گرسنگى- كمبود غذا-،

يَتِيمًۭا ذَا مَقْرَبَةٍ ۝١٥

به يتيمى خويشاوند،

أَوْ مِسْكِينًۭا ذَا مَتْرَبَةٍۢ ۝١٦

يا به بينوايى خاكنشين

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ ۝١۷

وانگهى از كسانى باشد كه ايمان آورده‌اند و يكديگر را به شكيبايى- پايدارى بر ايمان- اندرز مى‌دهند و به مهربانى و بخشايش سفارش مى‌كنند.

أُو۟لَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝١۸

آنان خجستگان و سعادتمندانند.

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا هُمْ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝١۹

و كسانى كه به آيات ما كافر شدند، آنان شومان و بدبختانند

عَلَيْهِمْ نَارٌۭ مُّؤْصَدَةٌۢ ۝٢۰

كه بر آنهاست آتشى فراگير و پوشنده- آتش دوزخ كه در آن روزنى نيست و همه را در خود فرومى‌پوشد-.