مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ ۝١

سوگند به آسمان و آينده در شب،

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ ۝٢

و تو چه دانى كه آينده در شب چيست؟

ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ ۝۳

ستاره درخشان است،

إِن كُلُّ نَفْسٍۢ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌۭ ۝٤

كه هيچ كس نيست مگر آنكه بر او نگهبانى هست.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ مِمَّ خُلِقَ ۝٥

پس آدمى بايد بنگرد كه از چه آفريده شده؟

خُلِقَ مِن مَّآءٍۢ دَافِقٍۢ ۝٦

از آبى جهنده آفريده شده،

يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ ۝۷

كه از پشت [پدر] و استخوانهاى سينه مادر بيرون مى‌آيد.

إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌۭ ۝۸

هر آينه او

يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ ۝۹

در روزى كه نهانها- نيتها و رازها- آشكار شود.

فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍۢ وَلَا نَاصِرٍۢ ۝١۰

پس او را نه نيرويى است و نه ياورى.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ ۝١١

سوگند به آسمان بازگردنده،

وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ ۝١٢

و به زمين شكاف‌دارنده- شكافنده به گياهان-.

إِنَّهُۥ لَقَوْلٌۭ فَصْلٌۭ ۝١۳

كه هر آينه آن

وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ ۝١٤

و سخنى بيهوده و شوخى نيست.

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًۭا ۝١٥

همانا آنان نيرنگ و ترفند مى‌انديشند.

وَأَكِيدُ كَيْدًۭا ۝١٦

و من نيز تدبير نهانى مى‌كنم.

فَمَهِّلِ ٱلْكَٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا ۝١۷

پس كافران را مهلت ده، اندكى فروگذارشان و درنگشان ده- تا عذاب ما بديشان فرا رسد-.