مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْعَٰدِيَٰتِ ضَبْحًۭا ۝١

سوگند به اسبان دونده كه گاه دويدن نفس نفس زنند،

فَٱلْمُورِيَٰتِ قَدْحًۭا ۝٢

پس سوگند به اسبانى كه با سم خود از سنگ آتش مى‌جهانند.

فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًۭا ۝۳

پس سوگند به يورش‌برندگان بامدادى،

فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًۭا ۝٤

كه بدان گردى برانگيزند،

فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا ۝٥

و بدان- در همان بامداد، يا به سبب دوانيدن اسب و پراكندن غبار- در ميان شوند- در ميان دشمن در آيند-،

إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌۭ ۝٦

كه هر آينه آدمى پروردگار خويش را ناسپاس است

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌۭ ۝۷

و همانا خود بر آن [ناسپاسى‌] گواه است.

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ ۝۸

و هر آينه وى به سبب دوستى خير- مال بسيار- سخت بخيل است- يا: هر آينه وى سخت مال‌دوست است-.

۞ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ ۝۹

پس آيا [سرانجام را] نمى‌داند آنگاه كه آنچه را در گورهاست زير و رو كنند و برآرند

وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ ۝١۰

و آنچه در سينه‌هاست- از ايمان و كفر و خير و شرى كه ورزيده‌اند- فراديد آرند

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّخَبِيرٌۢ ۝١١

هر آينه پروردگارشان در آن روز بديشان- به اعمال و پاداش آنان- آگاه است.