مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا ۝١

سوگند به خورشيد و پرتوافشانى‌اش‌

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ۝٢

و سوگند به ماه چون از آن پيروى كند

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ۝۳

و سوگند به روز چون روشنش دارد

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا ۝٤

و سوگند به شب چون فرو پوشد

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ۝٥

و سوگند به آسمان و آنكه آن را برافراشت‌

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا ۝٦

و سوگند به زمين و آنكه آن را بگسترد

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا ۝۷

و سوگند به نفس انسان و آنكه آن را سامان داد

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ۝۸

آنگاه نافرمانى و پرهيزگارى‌اش را در آن الهام كرد

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ۝۹

به راستى هر كس كه آن را پاكيزه داشت، رستگار شد

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ۝١۰

و به راستى نوميد شد هر كس كه آن را فرومايه داشت‌

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ۝١١

قوم ثمود با طغيانش انكار پيشه كرد

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا ۝١٢

آنگاه كه شقاوت‌پيشه‌ترينشان برپا خاست‌

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا ۝١۳

حال آنكه پيامبر خدا به آنان گفته بود اين شتر خداوند است، او و بهره آبش را رعايت كنيد

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا ۝١٤

سپس او را دروغ‌زن شمردند و آن [شتر] را پى كردند، آنگاه پروردگارشان آنان را به گناهشان، به يكسان نابود ساخت‌

وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا ۝١٥

و از عاقبت كارش نترسد