مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١

ترشرويى كرد و روى بر تافت‌

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ۝٢

از اينكه آن نابينا به نزد او آمد

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۝۳

و تو چه دانى چه بسا او پاكدلى ورزد

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ۝٤

يا پندگيرد و پندش سود بخشد

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ۝٥

اما كسى كه بى‌نيازى نشان مى‌دهد

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۝٦

[چرا] تو به او مى‌پردازى‌

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۝۷

و اگر هم پاكدلى پيشه نكند، ايرادى بر تو نيست‌

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ۝۸

و اما كسى كه شتابان به سويت آمد

وَهُوَ يَخْشَىٰ ۝۹

و او خشيت مى‌ورزد

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ۝١۰

تو از او به ديگرى مى‌پردازى‌

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ۝١١

چنين نيست، آن پندآموزى است‌

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝١٢

هر كه خواهد آن را ياد كند

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ۝١۳

در ميان صحيفه‌هاى ارجمند است‌

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ۝١٤

كه بلندمرتبه است و پاك داشته‌

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ۝١٥

به دست نويسندگانى‌

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ۝١٦

كه گراميانند و نيكان‌

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ۝١۷

مرگ بر انسان [كافر] چقدر كافركيش است‌

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ۝١۸

مگر از چه چيزى او را آفريده است‌

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۝١۹

او را از نطفه‌اى آفريده است و سر و سامان بخشيده است‌

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۝٢۰

سپس راه را بر او آسان داشته است‌

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ۝٢١

سپس او را ميرانيد و او را در گور كرد

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۝٢٢

سپس هر زمان كه خواست او را برانگيزد

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۝٢۳

حاشا، او آنچه به او فرمان داده بود، انجام نداد

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۝٢٤

پس بايد انسان به خوراك خويش بنگرد

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ۝٢٥

ما آب را به فراوانى فرو ريخته‌ايم‌

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ۝٢٦

سپس زمين را به نيكى برشكافته‌ايم‌

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ۝٢۷

و در آن دانه [ها] رويانده‌ايم‌

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ۝٢۸

و نيز انگور و سبزيجات‌

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ۝٢۹

و درخت زيتون و خرما

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ۝۳۰

و بوستانهاى انبوه‌

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ۝۳١

و ميوه و علف‌

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳٢

كالايى براى شما و براى چارپايانتان‌

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۝۳۳

چون بانگ گوش‌فرسا در آيد

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ۝۳٤

روزى كه انسان از برادرش بگريزد

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۝۳٥

و از مادرش و پدرش‌

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۝۳٦

و همسرش و پسرانش‌

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ۝۳۷

براى هر كس از آنان در چنين روز كارى باشد كه او را از همه باز دارد

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ۝۳۸

در چنين روز چهره‌هايى تابناك باشد

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ۝۳۹

خندان و شادمان‌

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ۝٤۰

و در چنين روز بر چهره‌هايى غبار باشد

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١

تيرگى آنها را فرو گيرد

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ۝٤٢

اينان همان كافركيشان نافرمانند