مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ ۝١

سوگند به ثريا چون فرو گرايد

مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ ۝٢

كه همسخن شما نه سرگشته است و نه گمراه شده است‌

وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلْهَوَىٰٓ ۝۳

و از سر هواى نفس سخن نمى‌گويد

إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْىٌۭ يُوحَىٰ ۝٤

آن جز وحيى نيست كه به او فرستاده مى‌شود

عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلْقُوَىٰ ۝٥

[فرشته‌] نيرومند او را آموخته است‌

ذُو مِرَّةٍۢ فَٱسْتَوَىٰ ۝٦

برومند است و سپس [در برابر او] در ايستاد

وَهُوَ بِٱلْأُفُقِ ٱلْأَعْلَىٰ ۝۷

و او در افق بالا بود

ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ ۝۸

سپس نزديك شد و فرود آمد

فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَىٰ ۝۹

تا كه [فاصله آنها به قدر] دو كمان شد يا كمتر

فَأَوْحَىٰٓ إِلَىٰ عَبْدِهِۦ مَآ أَوْحَىٰ ۝١۰

آنگاه به بنده او آنچه بايد وحى كند، وحى كرد

مَا كَذَبَ ٱلْفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ ۝١١

دل او در آنچه ديد ناراستى نكرد

أَفَتُمَٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ ۝١٢

آيا شما با او درباره آنچه ديده است، مجادله مى‌كنيد؟

وَلَقَدْ رَءَاهُ نَزْلَةً أُخْرَىٰ ۝١۳

و به راستى كه بار ديگر هم او [جبرئيل‌] را ديد

عِندَ سِدْرَةِ ٱلْمُنتَهَىٰ ۝١٤

در نزديكى سدرةالمنتهى‌

عِندَهَا جَنَّةُ ٱلْمَأْوَىٰٓ ۝١٥

كه جنةالماوى هم نزديك آن است‌

إِذْ يَغْشَى ٱلسِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ ۝١٦

آنگاه كه [درخت‌] سدره را چيزى كه فرو پوشاند، فرو پوشاند

مَا زَاغَ ٱلْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ ۝١۷

ديده‌[اش‌] كژتابى و سرپيچى نكرد

لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلْكُبْرَىٰٓ ۝١۸

به راستى كه نشانه‌هاى بزرگ پروردگارش را ديد

أَفَرَءَيْتُمُ ٱللَّٰتَ وَٱلْعُزَّىٰ ۝١۹

آيا شما لات و عزى را نگريسته‌ايد

وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلْأُخْرَىٰٓ ۝٢۰

و آن ديگرى منات را كه سومين است‌

أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلْأُنثَىٰ ۝٢١

آيا براى شما پسر و براى او [خداوند] دختر است؟

تِلْكَ إِذًۭا قِسْمَةٌۭ ضِيزَىٰٓ ۝٢٢

در اين صورت اين تقسيم‌بندى ناعادلانه‌اى است‌

إِنْ هِىَ إِلَّآ أَسْمَآءٌۭ سَمَّيْتُمُوهَآ أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَٰنٍ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهْوَى ٱلْأَنفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلْهُدَىٰٓ ۝٢۳

آنها چيزى جز نامهايى كه شما و پدرانتان ناميده‌ايد، نيست، [و] خداوند بدان حجتى فرو نفرستاده است، جز از پندار و خواسته دلها پيروى نمى‌كنند، و حال آنكه به راستى براى آنان از سوى پروردگارشان هدايت آمده است‌

أَمْ لِلْإِنسَٰنِ مَا تَمَنَّىٰ ۝٢٤

يا مگر انسان راست هر چه آرزو كند؟

فَلِلَّهِ ٱلْءَاخِرَةُ وَٱلْأُولَىٰ ۝٢٥

آرى انجام و آغاز، خداوند راست‌

۞ وَكَم مِّن مَّلَكٍۢ فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغْنِى شَفَٰعَتُهُمْ شَيْـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعْدِ أَن يَأْذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرْضَىٰٓ ۝٢٦

و چه بسيار فرشته در آسمانهاست كه شفاعت آنان سودى ندارد، مگر پس از آنكه خداوند براى كسى كه بخواهد و بپسندد، اجازه دهد

إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْءَاخِرَةِ لَيُسَمُّونَ ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ تَسْمِيَةَ ٱلْأُنثَىٰ ۝٢۷

بى‌ايمانان به آخرتند كه فرشتگان را مادينه مى‌نامند

وَمَا لَهُم بِهِۦ مِنْ عِلْمٍ ۖ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ ۖ وَإِنَّ ٱلظَّنَّ لَا يُغْنِى مِنَ ٱلْحَقِّ شَيْـًۭٔا ۝٢۸

و ايشان را به آن علمى نيست، جز از پندار پيروى نمى‌كنند و بى‌گمان پندار چيزى از حقيقت را به بار نمى‌آورد

فَأَعْرِضْ عَن مَّن تَوَلَّىٰ عَن ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ۝٢۹

پس از كسى كه از ياد ما دل مى‌گرداند و جز زندگانى دنيا را نمى‌خواهد، روى بگردان‌

ذَٰلِكَ مَبْلَغُهُم مِّنَ ٱلْعِلْمِ ۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱهْتَدَىٰ ۝۳۰

اين منتهاى علمشان است، بى‌گمان پروردگارت به كسى كه از راه او گمراه شده است آگاه‌تر است، و همو به كسى كه راه يافته است، آگاه‌تر است‌

وَلِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ لِيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَسَٰٓـُٔوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَحْسَنُوا۟ بِٱلْحُسْنَى ۝۳١

و آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است خداوند راست، تا سرانجام بد كرداران را بر وفق كار و كردارشان جزا دهد و نيكوكاران را به پاداش نيكو [/بهشت‌] جزا دهد

ٱلَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَٰٓئِرَ ٱلْإِثْمِ وَٱلْفَوَٰحِشَ إِلَّا ٱللَّمَمَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ وَٰسِعُ ٱلْمَغْفِرَةِ ۚ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنشَأَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ وَإِذْ أَنتُمْ أَجِنَّةٌۭ فِى بُطُونِ أُمَّهَٰتِكُمْ ۖ فَلَا تُزَكُّوٓا۟ أَنفُسَكُمْ ۖ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱتَّقَىٰٓ ۝۳٢

كسانى كه از گناهان كبيره و ناشايستيها پرهيز مى‌كنند، مگر صغيره، بى‌گمان پروردگارت گسترده آمرزش است، او آنگاه كه شما را از زمين پديد آورد، و آنگاه كه جنين‌هايى در شكمهاى مادرانتان بوديد، به شما آگاه‌تر است پس خودتان را پاكدامن مشمريد، او به آنكه [از ناپسند] مى‌پرهيزد، آگاه‌تر است‌

أَفَرَءَيْتَ ٱلَّذِى تَوَلَّىٰ ۝۳۳

آيا كسى را كه رويگردان شد نگريسته‌اى‌

وَأَعْطَىٰ قَلِيلًۭا وَأَكْدَىٰٓ ۝۳٤

و اندكى بخشيد و باز ايستاد

أَعِندَهُۥ عِلْمُ ٱلْغَيْبِ فَهُوَ يَرَىٰٓ ۝۳٥

آيا نزد او علم غيب است و او [حقايق را] مى‌بيند؟

أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِى صُحُفِ مُوسَىٰ ۝۳٦

يا از آنچه در صحيفه‌هاى موسى است، آگاهش نكرده‌اند

وَإِبْرَٰهِيمَ ٱلَّذِى وَفَّىٰٓ ۝۳۷

و [صحيفه‌هاى‌] ابراهيم كه عهد به جاى آورد

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌۭ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۝۳۸

كه هيچ بر دارنده‌اى بار گناه ديگرى را بر ندارد

وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَٰنِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ۝۳۹

و اينكه براى انسان هيچ چيز نيست مگر آنچه كوشيده است‌

وَأَنَّ سَعْيَهُۥ سَوْفَ يُرَىٰ ۝٤۰

و حاصل كوشش او زودا كه ديده شود

ثُمَّ يُجْزَىٰهُ ٱلْجَزَآءَ ٱلْأَوْفَىٰ ۝٤١

سپس پاداش دهند او را به پاداشى هر چه وافى‌تر

وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلْمُنتَهَىٰ ۝٤٢

و اينكه سرانجام [همه كار و همه چيز] با پروردگار توست‌

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَىٰ ۝٤۳

و اوست كه مى‌خنداند و مى‌گرياند

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا ۝٤٤

و اوست كه مى‌ميراند و زنده مى‌دارد

وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰ ۝٤٥

و اوست كه زوج نرينه و مادينه را آفريد

مِن نُّطْفَةٍ إِذَا تُمْنَىٰ ۝٤٦

از نطفه‌اى كه [در رحم‌] فرو مى‌ريزد

وَأَنَّ عَلَيْهِ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُخْرَىٰ ۝٤۷

و اينكه پديد آوردن نشاه آخرت با اوست‌

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ ۝٤۸

و اوست كه بى‌نياز كند و سرمايه دهد

وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعْرَىٰ ۝٤۹

و اوست كه پروردگار شعرى است‌

وَأَنَّهُۥٓ أَهْلَكَ عَادًا ٱلْأُولَىٰ ۝٥۰

و اوست كه عاد نخستين را نابود كرد

وَثَمُودَا۟ فَمَآ أَبْقَىٰ ۝٥١

و ثمود را نيز، باقى نگذاشت‌

وَقَوْمَ نُوحٍۢ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ ۝٥٢

و نيز پيش از آن قوم نوح را، كه ايشان ستمكارتر و سركش‌تر بودند

وَٱلْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَىٰ ۝٥۳

و سرزمين نگونسار را واژگون كرد

فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ ۝٥٤

و آن را چنانكه بايد، پوشيده داشت‌

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ ۝٥٥

پس به كداميك از نعمتهاى پروردگارت شك و شبهه دارى؟

هَٰذَا نَذِيرٌۭ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلْأُولَىٰٓ ۝٥٦

اين هشداردهنده‌اى از هشداردهندگان نخستين است‌

أَزِفَتِ ٱلْءَازِفَةُ ۝٥۷

[قيامت‌] فرارسنده، فرارسيد

لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ ۝٥۸

جز خداوند، براى آن آشكاركننده‌اى نيست‌

أَفَمِنْ هَٰذَا ٱلْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ ۝٥۹

پس آيا از اين سخن عجب مى‌كنيد؟

وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ ۝٦۰

و مى‌خنديد و نمى‌گرييد؟

وَأَنتُمْ سَٰمِدُونَ ۝٦١

و شماييد كه بازى كنانيد

فَٱسْجُدُوا۟ لِلَّهِ وَٱعْبُدُوا۟ ۩ ۝٦٢

پس براى خداوند سجده بريد و پرستش كنيد