مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلذَّٰرِيَٰتِ ذَرْوًۭا ۝١

سوگند به بادهاى پراكنده‌گر

فَٱلْحَٰمِلَٰتِ وِقْرًۭا ۝٢

و به ابرهاى سنگين‌بار

فَٱلْجَٰرِيَٰتِ يُسْرًۭا ۝۳

و به كشتيهاى آسان گذار

فَٱلْمُقَسِّمَٰتِ أَمْرًا ۝٤

و به فرشتگان تقسيم‌گر كار

إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌۭ ۝٥

كه همانا آنچه به شما وعده داده‌اند راست و درست است‌

وَإِنَّ ٱلدِّينَ لَوَٰقِعٌۭ ۝٦

و جزا[ى اخروى‌] واقعى است‌

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْحُبُكِ ۝۷

و سوگند به آسمان تو بر تو

إِنَّكُمْ لَفِى قَوْلٍۢ مُّخْتَلِفٍۢ ۝۸

كه شما سخنهاى گوناگون پيش آريد

يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ ۝۹

هر كس كه از پيش، باز گردانده شده است از [ايمان به‌] آن باز گردانده شود

قُتِلَ ٱلْخَرَّٰصُونَ ۝١۰

مرگ بر دروغ زنان‌

ٱلَّذِينَ هُمْ فِى غَمْرَةٍۢ سَاهُونَ ۝١١

كسانى كه در بى‌خبرى فراموشكارند

يَسْـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلدِّينِ ۝١٢

مى‌پرسند كه روز جزا چه وقت است‌

يَوْمَ هُمْ عَلَى ٱلنَّارِ يُفْتَنُونَ ۝١۳

روزى كه ايشان بر آتش [دوزخ‌] عذاب كرده شوند

ذُوقُوا۟ فِتْنَتَكُمْ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَسْتَعْجِلُونَ ۝١٤

همين عذابتان را، كه به شتابش مى‌خواستيد، بچشيد

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍ ۝١٥

پرهيزگاران در بوستانها و چشمه‌سارانند

ءَاخِذِينَ مَآ ءَاتَىٰهُمْ رَبُّهُمْ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُحْسِنِينَ ۝١٦

آنچه پروردگارشان به ايشان بخشيده است پذيرا هستند، كه ايشان پيش از اين نيكوكار بودند

كَانُوا۟ قَلِيلًۭا مِّنَ ٱلَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ ۝١۷

[فقط] اندكى از شب را مى‌خفتند

وَبِٱلْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ ۝١۸

و در سحرگاهان استغفار مى‌كردند

وَفِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ۝١۹

و در اموالشان سهمى براى سائل و محروم بود

وَفِى ٱلْأَرْضِ ءَايَٰتٌۭ لِّلْمُوقِنِينَ ۝٢۰

و در زمين مايه‌هاى عبرتى براى اهل يقين هست‌

وَفِىٓ أَنفُسِكُمْ ۚ أَفَلَا تُبْصِرُونَ ۝٢١

و نيز در وجود خودتان آيا [به چشم بصيرت‌] نمى‌نگريد؟

وَفِى ٱلسَّمَآءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ ۝٢٢

و در آسمان مايه روزى شماست و نيز آنچه به شما وعده داده‌اند

فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلْأَرْضِ إِنَّهُۥ لَحَقٌّۭ مِّثْلَ مَآ أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ ۝٢۳

آرى، سوگند به پروردگار آسمان و زمين كه آن مانند همين كه شما سخن مى‌گوييد، حق است‌

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَٰهِيمَ ٱلْمُكْرَمِينَ ۝٢٤

آيا داستان مهمانان گرامى ابراهيم به تو رسيده است؟

إِذْ دَخَلُوا۟ عَلَيْهِ فَقَالُوا۟ سَلَٰمًۭا ۖ قَالَ سَلَٰمٌۭ قَوْمٌۭ مُّنكَرُونَ ۝٢٥

كه چون بر او وارد شدند گفتند سلام، گفت سلام [بر شما] [و در دل گفت ايشان‌] گروهى ناشناخته‌[اند]

فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجْلٍۢ سَمِينٍۢ ۝٢٦

سپس به خانواده‌اش روى كرد، آنگاه گوساله‌اى فربه [و بريان‌] به ميان آورد

فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ۝٢۷

پس آن را نزديك ايشان نهادند گفت چرا نمى‌خوريد؟

فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةًۭ ۖ قَالُوا۟ لَا تَخَفْ ۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمٍۢ ۝٢۸

سپس از آنان ترسى در دل يافت، گفتند مترس و او را به فرزندى دانا بشارت دادند

فَأَقْبَلَتِ ٱمْرَأَتُهُۥ فِى صَرَّةٍۢ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌۭ ۝٢۹

آنگاه زنش با آوايى [بلند] رو به او آورد و بر چهره‌اش چك زد و گفت [چگونه فرزند بزايم كه من‌] پيرزنى سترون هستم‌

قَالُوا۟ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْحَكِيمُ ٱلْعَلِيمُ ۝۳۰

[فرشتگان‌] گفتند پروردگارت چنين فرموده است، كه او فرزانه داناست‌

۞ قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا ٱلْمُرْسَلُونَ ۝۳١

گفت اى فرشتگان كار و بار شما چيست؟

قَالُوٓا۟ إِنَّآ أُرْسِلْنَآ إِلَىٰ قَوْمٍۢ مُّجْرِمِينَ ۝۳٢

گفتند ما به سر وقت قومى گنهكار فرستاده شده‌ايم‌

لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةًۭ مِّن طِينٍۢ ۝۳۳

تا بر آنان سنگواره‌اى از گل فروباريم‌

مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ ۝۳٤

كه [هر يك‌] از جانب پروردگارت نشان كرده است و خاص تجاوزكاران است‌

فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ۝۳٥

آنگاه هر كس را كه از مؤمنان بود [از آنجا] بيرون برديم‌

فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍۢ مِّنَ ٱلْمُسْلِمِينَ ۝۳٦

چندانكه در آنجا جز خانه‌اى از آن مسلمانان، نيافتيم‌

وَتَرَكْنَا فِيهَآ ءَايَةًۭ لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ ۝۳۷

و در آنجا نشانه‌اى براى كسانى كه از عذاب دردناك مى‌ترسند، باقى نهاديم‌

وَفِى مُوسَىٰٓ إِذْ أَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ بِسُلْطَٰنٍۢ مُّبِينٍۢ ۝۳۸

و در مورد موسى، آنگاه كه او را با حجتى آشكار به سوى فرعون فرستاديم‌

فَتَوَلَّىٰ بِرُكْنِهِۦ وَقَالَ سَٰحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌۭ ۝۳۹

سپس رو به سپاه خويش برگشت و گفت [او] جادوگر يا ديوانه است‌

فَأَخَذْنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذْنَٰهُمْ فِى ٱلْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌۭ ۝٤۰

سرانجام او و سپاهيانش را فروگرفتيم، سپس او را كه نكوهيده بود به دريا انداختيم و [غرقه ساختيم‌]

وَفِى عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلْعَقِيمَ ۝٤١

و در مورد عاد، آنگاه كه بر آنان بادى سترون فرستاديم‌

مَا تَذَرُ مِن شَىْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَٱلرَّمِيمِ ۝٤٢

كه هيچ چيزى كه بر آن مى‌گذشت باقى نمى‌گذاشت، مگر آنكه آن را مانند خاك و خاشاك مى‌ساخت‌

وَفِى ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا۟ حَتَّىٰ حِينٍۢ ۝٤۳

و در مورد ثمود آنگاه كه به آنان گفته شد كه تا زمانى [معين‌] از زندگى برخوردار شويد

فَعَتَوْا۟ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَهُمْ يَنظُرُونَ ۝٤٤

سپس از فرمان پروردگارشان سرپيچيدند، آنگاه صاعقه‌[ى مرگ‌] آنان را كه [درمانده‌وار] مى‌نگريستند، فروگرفت‌

فَمَا ٱسْتَطَٰعُوا۟ مِن قِيَامٍۢ وَمَا كَانُوا۟ مُنتَصِرِينَ ۝٤٥

آنگاه توان ايستادن هم نداشتند و كين‌ستان نبودند

وَقَوْمَ نُوحٍۢ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَوْمًۭا فَٰسِقِينَ ۝٤٦

و قوم نوح از آن پيش، كه آنان قومى نافرمان بودند

وَٱلسَّمَآءَ بَنَيْنَٰهَا بِأَيْي۟دٍۢ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ ۝٤۷

و آسمان را توانمندانه برافراشتيم و ما توانمنديم‌

وَٱلْأَرْضَ فَرَشْنَٰهَا فَنِعْمَ ٱلْمَٰهِدُونَ ۝٤۸

و زمين را گسترانديم چه نيكو گستراننده‌ايم‌

وَمِن كُلِّ شَىْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ۝٤۹

و از هر چيز گونه‌هايى آفريديم باشد كه پند گيريد

فَفِرُّوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ ۝٥۰

پس در خداوند بگريزيد، كه من براى شما از جانب او هشداردهنده‌اى آشكارم‌

وَلَا تَجْعَلُوا۟ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ ۝٥١

و در جنب خداوند خدايى ديگر قائل مشويد كه من براى شما از جانب او هشداردهنده‌اى آشكارم‌

كَذَٰلِكَ مَآ أَتَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُوا۟ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ۝٥٢

بدين‌سان براى پيشينيان آنان هيچ پيامبرى نيامد مگر آنكه گفتند [او] جادوگر يا ديوانه است‌

أَتَوَاصَوْا۟ بِهِۦ ۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌۭ طَاغُونَ ۝٥۳

آيا همديگر را بدان سفارش كرده‌اند؟ حق اين است كه قومى طغيانگرند

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَآ أَنتَ بِمَلُومٍۢ ۝٥٤

پس، از آنان روى بگردان كه تو سزاوار سرزنش نيستى‌

وَذَكِّرْ فَإِنَّ ٱلذِّكْرَىٰ تَنفَعُ ٱلْمُؤْمِنِينَ ۝٥٥

و پند بده كه اندرز مؤمنان را سود دهد

وَمَا خَلَقْتُ ٱلْجِنَّ وَٱلْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ۝٥٦

و جن و انس را جز براى آنكه مرا بپرستند، نيافريده‌ام‌

مَآ أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍۢ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ ۝٥۷

از آنان رزقى نخواسته‌ام و نخواسته‌ام كه به من خوراك دهند

إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلْقُوَّةِ ٱلْمَتِينُ ۝٥۸

بى‌گمان خداوند است كه روزى‌بخش نيرومند استوار است‌

فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ ذَنُوبًۭا مِّثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَٰبِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ ۝٥۹

آرى براى [اين‌] ستمكاران هم نصيبى [از عذاب‌] همانند نصيب يارانشان است، نبايد كه به شتابش از من بطلبند

فَوَيْلٌۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن يَوْمِهِمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ۝٦۰

پس واى بر كافران از آن روزشان كه وعده‌اش را به ايشان داده‌اند