مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ طسٓمٓ ۝١

طسم طا سين ميم

تِلْكَ ءَايَٰتُ ٱلْكِتَٰبِ ٱلْمُبِينِ ۝٢

اين آيات كتاب روشنگرست‌

لَعَلَّكَ بَٰخِعٌۭ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ ۝۳

چه بسا تو جانت را مى‌فرسايى كه چرا [مشركان‌] مؤمن نمى‌شوند

إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ ءَايَةًۭ فَظَلَّتْ أَعْنَٰقُهُمْ لَهَا خَٰضِعِينَ ۝٤

اگر معجزه‌اى از آسمان بر آنان نازل مى‌كنيم، آنگاه گردنهايشان را [به تسليم‌] در برابر آن فرود خواهند آورد

وَمَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍۢ مِّنَ ٱلرَّحْمَٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا۟ عَنْهُ مُعْرِضِينَ ۝٥

و هيچ يادى نوپديد از سوى خداى رحمان براى آنان نيامد مگر آنكه از آن رويگردان بودند

فَقَدْ كَذَّبُوا۟ فَسَيَأْتِيهِمْ أَنۢبَٰٓؤُا۟ مَا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ ۝٦

به راستى كه آن را دروغ انگاشتند، زودا كه خبر [و نتيجه‌] آنچه ريشخندش مى‌كردند برايشان بيايد

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلْأَرْضِ كَمْ أَنۢبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍۢ كَرِيمٍ ۝۷

آيا به زمين ننگريسته‌اند كه چه بسيار در آن از هر جفت ارزشمندى رويانده‌ايم‌

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ۝۸

بى‌گمان در اين مايه عبرتى هست، ولى بيشترينه آنان مؤمن نيستند

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۝۹

و بى‌گمان پروردگارت پيروزمند مهربان است‌

وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱئْتِ ٱلْقَوْمَ ٱلظَّٰلِمِينَ ۝١۰

و چنين بود كه پروردگارت به موسى ندا در داد كه به سوى قوم ستم‌پيشه برو

قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ ۝١١

قوم فرعون، كه آيا پروا نمى‌كنيد؟

قَالَ رَبِّ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ ۝١٢

گفت پروردگارا من مى‌ترسم كه مرا دروغگو بينگارند

وَيَضِيقُ صَدْرِى وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِى فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَٰرُونَ ۝١۳

و دلم تنگ مى‌شود و زبانم گشاده نيست، پس به هارون نيز [براى همكارى‌] پيام بفرست‌

وَلَهُمْ عَلَىَّ ذَنۢبٌۭ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ ۝١٤

و آنان را بر من [ادعاى‌] گناهى هست، لذا مى‌ترسم كه مرا بكشند

قَالَ كَلَّا ۖ فَٱذْهَبَا بِـَٔايَٰتِنَآ ۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ ۝١٥

فرمود چنين نيست معجزات ما را [همراه‌] ببريد، ما خود همراه شما شنوا هستيم‌

فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولُ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝١٦

به سوى فرعون برويد و بگوييد ما پيامبر پروردگار جهانيان هستيم‌

أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ۝١۷

براى اينكه را همراه ما بفرستى‌

قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًۭا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ ۝١۸

[فرعون‌] گفت آيا تو را در كودكى در ميان خود پرورش نداديم؟ و سالهايى از عمرت را در نزد ما به سر نبردى؟

وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ ٱلَّتِى فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ ٱلْكَٰفِرِينَ ۝١۹

و كارى را كه كرده بودى كردى و تو از كافر [نعمت‌]انى‌

قَالَ فَعَلْتُهَآ إِذًۭا وَأَنَا۠ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ۝٢۰

گفت آن كار را در هنگامى مى‌كردم كه از سرگشتگان بودم‌

فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِى رَبِّى حُكْمًۭا وَجَعَلَنِى مِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ۝٢١

آنگاه چون از شما ترسيدم از شما گريختم، سپس پروردگارم به من حكمت بخشيد و مرا از پيامبران گردانيد

وَتِلْكَ نِعْمَةٌۭ تَمُنُّهَا عَلَىَّ أَنْ عَبَّدتَّ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ۝٢٢

و آيا اين نعمتى است كه بر من منت مى‌نهى كه بنى‌اسرائيل را به بردگى كشانده‌اى؟

قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٢۳

فرعون گفت و "پروردگار جهانيان" ديگر چيست؟

قَالَ رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ ۝٢٤

گفت اگر ايقان داشته باشيد، پروردگار آسمانها و زمين است و آنچه در ميان آنهاست‌

قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُۥٓ أَلَا تَسْتَمِعُونَ ۝٢٥

[فرعون‌] به اطرافيانش گفت آيا نمى‌شنويد؟

قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ ۝٢٦

[موسى‌] گفت پروردگار شما و پروردگار نياكان نخستين شما

قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ ٱلَّذِىٓ أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌۭ ۝٢۷

[فرعون‌] گفت بى‌شك پيامبرتان كه به سوى شما فرستاده شده است، ديوانه است‌

قَالَ رَبُّ ٱلْمَشْرِقِ وَٱلْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ ۝٢۸

[موسى‌] گفت اگر تعقل كنيد [او] پروردگار مشرق و مغرب است و آنچه در ميان آنهاست‌

قَالَ لَئِنِ ٱتَّخَذْتَ إِلَٰهًا غَيْرِى لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ ٱلْمَسْجُونِينَ ۝٢۹

[فرعون‌] گفت اگر خدايى جز من برگزينى، تو را از زندانيان خواهم ساخت‌

قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَىْءٍۢ مُّبِينٍۢ ۝۳۰

[موسى‌] گفت ولو معجزه‌اى آشكار برايت بياورم؟

قَالَ فَأْتِ بِهِۦٓ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ۝۳١

[فرعون‌] گفت اگر راست مى‌گويى بياورش‌

فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ ثُعْبَانٌۭ مُّبِينٌۭ ۝۳٢

آنگاه [موسى‌] عصايش را درانداخت و ناگهان به صورت اژدهايى آشكار درآمد

وَنَزَعَ يَدَهُۥ فَإِذَا هِىَ بَيْضَآءُ لِلنَّٰظِرِينَ ۝۳۳

و دستش را [از گريبانش‌] بيرون آورد، و ناگهان سپيد و درخشان در ديد تماشاگران پديدار شد

قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُۥٓ إِنَّ هَٰذَا لَسَٰحِرٌ عَلِيمٌۭ ۝۳٤

[فرعون‌] به بزرگان پيرامونش گفت اين [مرد] جادوگرى داناست‌

يُرِيدُ أَن يُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِۦ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ ۝۳٥

مى‌خواهد شما را با جادويش از سرزمينتان آواره كند، تا رأى شما چه باشد

قَالُوٓا۟ أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَٱبْعَثْ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ ۝۳٦

گفتند او و برادرش را [به نحوى‌] بازدار و گردآورندگان [جادوگران‌] را به شهرها بفرست‌

يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍۢ ۝۳۷

تا هر جادوگر دانايى را به حضورت بياورند

فَجُمِعَ ٱلسَّحَرَةُ لِمِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ۝۳۸

آنگاه جادوگران در موعد روزى معين گرد آورده شدند

وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنتُم مُّجْتَمِعُونَ ۝۳۹

و به مردم گفته شد آيا شما هم جمع مى‌شويد؟

لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ ٱلسَّحَرَةَ إِن كَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَٰلِبِينَ ۝٤۰

باشد كه اگر جادوگران پيروز شدند از آنان پيروى كنيم‌

فَلَمَّا جَآءَ ٱلسَّحَرَةُ قَالُوا۟ لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ ٱلْغَٰلِبِينَ ۝٤١

چون جادوگران [گرد] آمدند به فرعون گفتند آيا اگر ما پيروز شويم، پاداشى داريم؟

قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًۭا لَّمِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ۝٤٢

[فرعون‌] گفت آرى و شما در آن صورت از نزديكان [من‌] خواهيد بود

قَالَ لَهُم مُّوسَىٰٓ أَلْقُوا۟ مَآ أَنتُم مُّلْقُونَ ۝٤۳

موسى به آنان گفت چيزى را كه اندازنده‌اش هستيد، بيندازيد

فَأَلْقَوْا۟ حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا۟ بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ ٱلْغَٰلِبُونَ ۝٤٤

آنگاه ريسمانها و چوبدستى‌هايشان را در انداختند و گفتند به جاه و جلال فرعون كه ما پيروز خواهيم شد

فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ ۝٤٥

سپس موسى عصايش را درانداخت [كه اژدها شد] و ناگهان برساخته‌هايشان را فرو بلعيد

فَأُلْقِىَ ٱلسَّحَرَةُ سَٰجِدِينَ ۝٤٦

و جادوگران به سجده افتادند

قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٤۷

گفتند به پروردگار جهانيان ايمان آورديم‌

رَبِّ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ۝٤۸

پروردگار موسى و هارون‌

قَالَ ءَامَنتُمْ لَهُۥ قَبْلَ أَنْ ءَاذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِى عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَٰفٍۢ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ ۝٤۹

[فرعون‌] گفت آيا پيش از آنكه به شما اجازه دهم به او ايمان آورديد، بى‌شك او بزرگتر [و آموزگار] شماست كه به شما جادوگرى آموخته است به زودى خواهيد دانست، دستان و پاهايتان را در خلاف جهت همديگر خواهم بريد، سپس همگى‌تان را به دار خواهم زد

قَالُوا۟ لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ ۝٥۰

[جادوگران‌] گفتند باكى نيست، ما به پروردگارمان روى آورده‌ايم‌

إِنَّا نَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَٰيَٰنَآ أَن كُنَّآ أَوَّلَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ۝٥١

ما اميد داريم كه پروردگارمان خطاهاى ما را ببخشد چرا كه نخستين ايمان آورندگان بوده‌ايم‌

۞ وَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِىٓ إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ ۝٥٢

و به موسى وحى كرديم كه بندگان مرا شبانه روانه كن، كه شما تعقيب مى‌شويد

فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ ۝٥۳

آنگاه فرعون گردآورندگان را به شهرها فرستاد

إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَشِرْذِمَةٌۭ قَلِيلُونَ ۝٥٤

[آنان درباره ياران موسى‌] گفتند اينان گروهكى اندكشمارند

وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَآئِظُونَ ۝٥٥

و ايشان ما را به خشم آورده‌اند

وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَٰذِرُونَ ۝٥٦

و ما انبوهى مسلح هستيم‌

فَأَخْرَجْنَٰهُم مِّن جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍۢ ۝٥۷

آنگاه ايشان را از باغها و چشمه‌ها آواره كرديم‌

وَكُنُوزٍۢ وَمَقَامٍۢ كَرِيمٍۢ ۝٥۸

و از گنجها و جايگاه نيكو

كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَٰهَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ۝٥۹

و بدين‌سان آنها را به بنى‌اسرائيل به ميراث داديم‌

فَأَتْبَعُوهُم مُّشْرِقِينَ ۝٦۰

سپس ايشان را به هنگام طلوع آفتاب دنبال كردند

فَلَمَّا تَرَٰٓءَا ٱلْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَٰبُ مُوسَىٰٓ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ ۝٦١

و چون دو گروه همديگر را ديدند، ياران موسى گفتند، ما گير افتاده‌ايم‌

قَالَ كَلَّآ ۖ إِنَّ مَعِىَ رَبِّى سَيَهْدِينِ ۝٦٢

[موسى‌] گفت چنين نيست، پروردگارم با من است و به زودى مرا راهنمايى خواهد كرد

فَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱضْرِب بِّعَصَاكَ ٱلْبَحْرَ ۖ فَٱنفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍۢ كَٱلطَّوْدِ ٱلْعَظِيمِ ۝٦۳

سپس به موسى وحى كرديم كه با عصايت به دريا بزن، آنگاه [دريا] بشكافت و هر پاره‌اى از آن همچون كوهى بزرگ بود

وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ ٱلْءَاخَرِينَ ۝٦٤

و ديگران را به آنجا نزديك كرديم‌

وَأَنجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُۥٓ أَجْمَعِينَ ۝٦٥

و موسى و همراهانش، همگيشان را رهانيديم‌

ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْءَاخَرِينَ ۝٦٦

سپس ديگران را غرقه ساختيم‌

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ۝٦۷

بى‌گمان در اين مايه عبرتى هست، و بيشترينه آنان مؤمن نبودند

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۝٦۸

همانا پروردگارت پيروزمند مهربان است‌

وَٱتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَٰهِيمَ ۝٦۹

و بر آنان داستان ابراهيم را بخوان‌

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَا تَعْبُدُونَ ۝۷۰

چنين بود كه به پدرش و قومش گفت كه شما چه مى‌پرستيد؟

قَالُوا۟ نَعْبُدُ أَصْنَامًۭا فَنَظَلُّ لَهَا عَٰكِفِينَ ۝۷١

گفتند بتانى مى‌پرستيم و در خدمت آنها معتكفيم‌

قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ ۝۷٢

[ابراهيم‌] گفت آيا چون آنان را به پرستش مى‌خوانيد، نداى شما را مى‌شنوند؟

أَوْ يَنفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ ۝۷۳

يا براى شما سودى يا زيانى دارند

قَالُوا۟ بَلْ وَجَدْنَآ ءَابَآءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ ۝۷٤

گفتند نه ولى پدرانمان را يافتيم كه چنين مى‌كردند

قَالَ أَفَرَءَيْتُم مَّا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ۝۷٥

[ابراهيم‌] گفت آيا در آنچه مى‌پرستيد تامل نكرده‌ايد؟

أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُمُ ٱلْأَقْدَمُونَ ۝۷٦

هم شما و هم نياكان كهنتان‌

فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّۭ لِّىٓ إِلَّا رَبَّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝۷۷

[بدانيد كه‌] آنها دشمن منند، بر خلاف پروردگار جهانيان‌

ٱلَّذِى خَلَقَنِى فَهُوَ يَهْدِينِ ۝۷۸

همان كسى كه مرا آفريده است و همو كه هدايتم مى‌كند

وَٱلَّذِى هُوَ يُطْعِمُنِى وَيَسْقِينِ ۝۷۹

و همان كسى كه مرا سير و سيراب مى‌سازد

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ ۝۸۰

و چون بيمار شدم مرا شفا مى‌بخشد

وَٱلَّذِى يُمِيتُنِى ثُمَّ يُحْيِينِ ۝۸١

و همان كسى كه مرا مى‌ميراند و سپس [از نو] زنده‌ام مى‌سازد

وَٱلَّذِىٓ أَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لِى خَطِيٓـَٔتِى يَوْمَ ٱلدِّينِ ۝۸٢

و همان كسى كه اميد دارم كه در روز جزا خطاى مرا ببخشد

رَبِّ هَبْ لِى حُكْمًۭا وَأَلْحِقْنِى بِٱلصَّٰلِحِينَ ۝۸۳

پروردگارا به من حكمت ببخش و مرا به شايستگان بپيوند

وَٱجْعَل لِّى لِسَانَ صِدْقٍۢ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ۝۸٤

و براى من در ميان امتهاى آينده سخن [گوى‌] نيك قرار ده‌

وَٱجْعَلْنِى مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ ۝۸٥

و مرا از ميراث بران بهشت پرناز و نعمت بدار

وَٱغْفِرْ لِأَبِىٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ۝۸٦

و پدرم را بيامرز كه او از سرگشتگان بود

وَلَا تُخْزِنِى يَوْمَ يُبْعَثُونَ ۝۸۷

و مرا در روزى كه [مردم‌] برانگيخته شوند رسوا مساز

يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌۭ وَلَا بَنُونَ ۝۸۸

[همان‌] روزى كه مال و پسران سود ندهد

إِلَّا مَنْ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلْبٍۢ سَلِيمٍۢ ۝۸۹

مگر آنكه كسى دلى پاك و پيراسته [از شك و شرك‌] به نزد خداوند آورد

وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ ۝۹۰

و بهشت براى پرهيزگاران نزديك شود

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ ۝۹١

و جهنم براى گمراهان آشكار گردد

وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ۝۹٢

و به آنان گفته شود آنچه به جاى خداوند مى‌پرستيديد كجاست‌

مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ ۝۹۳

آيا شما را يارى مى‌دهند يا خود يارى مى‌يابند؟

فَكُبْكِبُوا۟ فِيهَا هُمْ وَٱلْغَاوُۥنَ ۝۹٤

آنگاه ايشان و گمراهان [ديگر] در آن سرنگون شوند

وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ ۝۹٥

و سپاهيان ابليس همگى‌

قَالُوا۟ وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ ۝۹٦

در حالى كه در آنجا با همديگر ستيزه مى‌كنند گويند

تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِى ضَلَٰلٍۢ مُّبِينٍ ۝۹۷

به خدا ما در گمراهى آشكار بوديم‌

إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝۹۸

چرا كه شما را با پروردگار جهانيان برابر مى‌شمرديم‌

وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلْمُجْرِمُونَ ۝۹۹

و جز گناهكاران كسى ما را گمراه نكرد

فَمَا لَنَا مِن شَٰفِعِينَ ۝١۰۰

حال هيچ شفيعى نداريم‌

وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍۢ ۝١۰١

و نه دوستى مهربان‌

فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةًۭ فَنَكُونَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ۝١۰٢

كاش براى ما بازگشتى بود، تا آنگاه از مؤمنان مى‌شديم‌

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ۝١۰۳

بى‌گمان در اين مايه عبرتى هست، و بيشترينه آنان مؤمن نبودند

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۝١۰٤

و همانا پروردگارت پيروزمند مهربان است‌

كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ ٱلْمُرْسَلِينَ ۝١۰٥

قوم نوح پيامبران را دروغگو مى‌انگاشتند

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ۝١۰٦

چنين بود كه برادرشان نوح به ايشان گفت آيا [از شرك‌] پروا نمى‌كنيد؟

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ ۝١۰۷

من براى شما پيامبر امينى هستم‌

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۝١۰۸

پس از خدا پروا و از من پيروى كنيد

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝١۰۹

و براى آن از شما پاداشى نمى‌طلبم، پاداش من جز بر پروردگار جهانيان نيست‌

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۝١١۰

پس از خداوند پروا و از من پيروى كنيد

۞ قَالُوٓا۟ أَنُؤْمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلْأَرْذَلُونَ ۝١١١

گفتند آيا به تو ايمان بياوريم، حال آنكه فرومايگان از تو پيروى مى‌كنند

قَالَ وَمَا عِلْمِى بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ۝١١٢

[نوح‌] گفت من از [حقيقت‌] آنچه ايشان كرده‌اند آگاهى ندارم‌

إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّى ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ ۝١١۳

اگر دريابيد، حساب ايشان جز بر پروردگار من نيست‌

وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلْمُؤْمِنِينَ ۝١١٤

و من طردكننده مؤمنان نيستم‌

إِنْ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ ۝١١٥

من جز هشداردهنده‌اى روشنگر نيستم‌

قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمَرْجُومِينَ ۝١١٦

گفتند اى نوح اگر دست برندارى از سنگسار شدگان خواهى شد

قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِى كَذَّبُونِ ۝١١۷

[نوح‌] گفت پروردگارا قوم من مرا دروغگو انگاشتند

فَٱفْتَحْ بَيْنِى وَبَيْنَهُمْ فَتْحًۭا وَنَجِّنِى وَمَن مَّعِىَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ۝١١۸

پس در ميان من و ايشان، چنانكه بايد و شايد، داورى كن و مرا و همراهان مؤمنم را رهايى ده‌

فَأَنجَيْنَٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ ۝١١۹

آنگاه او و همراهانش را در كشتى پر و گرانبار رهايى داديم‌

ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ ٱلْبَاقِينَ ۝١٢۰

سپس بازماندگان را غرقه ساختيم‌

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ۝١٢١

بى‌گمان در اين مايه عبرتى هست، و بيشترينه آنان مؤمن نبودند

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۝١٢٢

و همانا پروردگارت پيروزمند مهربان است‌

كَذَّبَتْ عَادٌ ٱلْمُرْسَلِينَ ۝١٢۳

قوم عاد پيامبران را دروغگو انگاشتند

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ ۝١٢٤

چنين بود كه برادرشان هود به آنان گفت آيا [از شرك‌] پروا نمى‌كنيد؟

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ ۝١٢٥

من براى شما پيامبرى امينم‌

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۝١٢٦

پس از خداوند پروا و از من پيروى كنيد

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝١٢۷

و براى آن از شما پاداشى نمى‌طلبم، پاداش من جز بر پروردگار جهانيان نيست‌

أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةًۭ تَعْبَثُونَ ۝١٢۸

آيا در هر بلندى بنايى از سر بازيچه مى‌سازيد

وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ ۝١٢۹

و كوشكها[ى استوار] مى‌سازيد به اميد آنكه جاويدان بمانيد؟

وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ ۝١۳۰

و چون دست گشاييد همچون زورگويان دست گشاييد

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۝١۳١

پس از خداوند پروا و از من پيروى كنيد

وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِىٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ ۝١۳٢

و از كسى كه شما را به آنچه مى‌دانيد يارى‌تان داد، پروا كنيد

أَمَدَّكُم بِأَنْعَٰمٍۢ وَبَنِينَ ۝١۳۳

شما را با [بخشيدن‌] چارپايان و پسران يارى داد

وَجَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍ ۝١۳٤

و نيز باغها و چشمه‌سارها

إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍۢ ۝١۳٥

من از عذاب روزى سهمگين بر شما بيمناكم‌

قَالُوا۟ سَوَآءٌ عَلَيْنَآ أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ ٱلْوَٰعِظِينَ ۝١۳٦

گفتند براى ما يكسان است چه پند دهى، چه از پنددهندگان نباشى‌

إِنْ هَٰذَآ إِلَّا خُلُقُ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۳۷

اين جز شيوه پيشينيان نيست‌

وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ۝١۳۸

و ما از عذاب شوندگان نيستيم‌

فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَٰهُمْ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ۝١۳۹

بدين‌سان او را دروغگو انگاشتند، آنگاه آنان را نابود كرديم، بى‌گمان در اين مايه عبرتى هست، و بيشترينه آنان مؤمن نبودند

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۝١٤۰

و همانا پروردگارت پيروزمند مهربان است‌

كَذَّبَتْ ثَمُودُ ٱلْمُرْسَلِينَ ۝١٤١

قوم ثمود [هم‌] پيامبران را دروغگو انگاشتند

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَٰلِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ۝١٤٢

چنين بود كه برادرشان صالح به آنان گفت آيا [از شرك‌] پروا نمى‌كنيد؟

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ ۝١٤۳

من براى شما پيامبرى امينم‌

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۝١٤٤

پس از خداوند پروا و از من پيروى كنيد

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝١٤٥

و براى آن از شما پاداشى نمى‌طلبم، پاداش من جز بر پروردگار جهانيان نيست‌

أَتُتْرَكُونَ فِى مَا هَٰهُنَآ ءَامِنِينَ ۝١٤٦

آيا شما را به حالتى كه در اينجا هست در امن و امان رها مى‌كنند؟

فِى جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍۢ ۝١٤۷

در باغها و چشمه‌سارها

وَزُرُوعٍۢ وَنَخْلٍۢ طَلْعُهَا هَضِيمٌۭ ۝١٤۸

و كشتزارها و خرمابنانى كه بار و بر آنها لطيف است‌

وَتَنْحِتُونَ مِنَ ٱلْجِبَالِ بُيُوتًۭا فَٰرِهِينَ ۝١٤۹

و از كوهها، ماهرانه [براى خود] خانه‌هايى مى‌تراشيد

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۝١٥۰

پس از خداوند پروا و از من پيروى كنيد

وَلَا تُطِيعُوٓا۟ أَمْرَ ٱلْمُسْرِفِينَ ۝١٥١

و از فرمان گزافكاران اطاعت مكنيد

ٱلَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ ۝١٥٢

[همان‌] كسانى كه در اين سرزمين فتنه و فساد مى‌كنند و در صلاح نمى‌كوشند

قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ ۝١٥۳

گفتند جز اين نيست كه تو از جادوزدگانى‌

مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌۭ مِّثْلُنَا فَأْتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ۝١٥٤

تو جز بشرى همانند ما نيستى، اگر راست مى‌گويى معجزه‌اى بياور

قَالَ هَٰذِهِۦ نَاقَةٌۭ لَّهَا شِرْبٌۭ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ۝١٥٥

گفت اين ماده شترى است كه آبشخورى [معين‌] براى او، و آبشخور روزى معين براى شماست‌

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٍۢ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍۢ ۝١٥٦

و به آن آسيبى نرسانيد كه عذاب روزى سهمگين گريبانگيرتان خواهد شد

فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا۟ نَٰدِمِينَ ۝١٥۷

آنگاه آن را پى كردند، و سپس پشيمان شدند

فَأَخَذَهُمُ ٱلْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ۝١٥۸

و عذاب ايشان را فرو گرفت، بى‌گمان در اين مايه عبرتى هست و بيشترينه آنان مؤمن نبودند

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۝١٥۹

و همانا پروردگارت پيروزمند مهربان است‌

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ ٱلْمُرْسَلِينَ ۝١٦۰

قوم لوط [هم‌] پيامبران را دروغگو انگاشتند

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ ۝١٦١

چنين بود كه برادرشان لوط به آنان گفت آيا [از شرك‌] پروا نمى‌كنيد؟

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ ۝١٦٢

من براى شما پيامبرى امينم‌

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۝١٦۳

پس از خداوند پروا و از من پيروى كنيد

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝١٦٤

و براى آن از شما پاداشى نمى‌طلبم، پاداش من جز بر پروردگار جهانيان نيست‌

أَتَأْتُونَ ٱلذُّكْرَانَ مِنَ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝١٦٥

آيا از ميان مردم جهان با مردان مى‌آميزيد؟

وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُم مِّنْ أَزْوَٰجِكُم ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ ۝١٦٦

و همسرانى كه پروردگارتان براى شما آفريده است رها مى‌كنيد، آرى شما قومى تجاوزكار هستيد

قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَٰلُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمُخْرَجِينَ ۝١٦۷

گفتند اى لوط اگر دست برندارى از رانده شدگان خواهى شد

قَالَ إِنِّى لِعَمَلِكُم مِّنَ ٱلْقَالِينَ ۝١٦۸

[لوط] گفت من از دشمنان كار و كردار شما هستم‌

رَبِّ نَجِّنِى وَأَهْلِى مِمَّا يَعْمَلُونَ ۝١٦۹

پروردگارا مرا و خانواده‌ام را از شر كارى كه مى‌كنند رهايى ده‌

فَنَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ ۝١۷۰

آنگاه او و خانواده‌اش همگى را رهانيديم‌

إِلَّا عَجُوزًۭا فِى ٱلْغَٰبِرِينَ ۝١۷١

مگر پيرزنى را كه از بازپس ماندگان بود

ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْءَاخَرِينَ ۝١۷٢

سپس ديگران را نابود كرديم‌

وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًۭا ۖ فَسَآءَ مَطَرُ ٱلْمُنذَرِينَ ۝١۷۳

و بر آنان بارانى [از بلا] باريديم، چه بد است باران هشداريافتگان‌

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ۝١۷٤

بى‌گمان در اين مايه عبرتى هست، و بيشترينه آنان مؤمن نبودند

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۝١۷٥

و همانا پروردگارت پيروزمند مهربان است‌

كَذَّبَ أَصْحَٰبُ لْـَٔيْكَةِ ٱلْمُرْسَلِينَ ۝١۷٦

اصحاب ايكه [هم‌] پيامبران را دروغگو انگاشتند

إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ ۝١۷۷

چنين بود كه شعيب به ايشان گفت آيا [از شرك‌] پروا نمى‌كنيد؟

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ ۝١۷۸

من براى شما پيامبرى امينم‌

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۝١۷۹

پس از خداوند پروا و از من پيروى كنيد

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝١۸۰

و براى آن از شما پاداشى نمى‌طلبم، پاداش من جز بر پروردگار جهانيان نيست‌

۞ أَوْفُوا۟ ٱلْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا۟ مِنَ ٱلْمُخْسِرِينَ ۝١۸١

پيمانه را تمام دهيد و از كم‌فروشان مباشيد

وَزِنُوا۟ بِٱلْقِسْطَاسِ ٱلْمُسْتَقِيمِ ۝١۸٢

و با ترازوى درست بسنجيد

وَلَا تَبْخَسُوا۟ ٱلنَّاسَ أَشْيَآءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا۟ فِى ٱلْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ۝١۸۳

و به مردم اجناسشان را كم مدهيد و در اين سرزمين فتنه و فساد برپا مكنيد

وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِى خَلَقَكُمْ وَٱلْجِبِلَّةَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۸٤

و از كسى كه شما و امت پيشين را آفريده است پروا كنيد

قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ ۝١۸٥

گفتند جز اين نيست كه تو از جادوزدگانى‌

وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌۭ مِّثْلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلْكَٰذِبِينَ ۝١۸٦

و تو جز بشرى همانند ما نيستى و ما تو را بى‌شبهه از دروغگويان مى‌دانيم‌

فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًۭا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ۝١۸۷

پس اگر از راستگويانى پاره‌اى از آسمان را بر [سر] ما بينداز

قَالَ رَبِّىٓ أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ ۝١۸۸

[شعيب‌] گفت پروردگار من به آنچه مى‌كنيد داناتر است‌

فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ ٱلظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ۝١۸۹

آنگاه او را دروغگو انگاشتند و عذاب روز ابرى سايه‌افكن آنان را فروگرفت، كه عذاب روزى سهمگين بود

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ۝١۹۰

بى‌گمان در اين مايه عبرتى هست و بيشترينه آنان مؤمن نبودند

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۝١۹١

و همانا پروردگارت پيروزمند مهربان است‌

وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝١۹٢

و آن [قرآن‌] فرو فرستاده پروردگار جهانيان است‌

نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلْأَمِينُ ۝١۹۳

كه روح‌الامين [جبرئيل‌] آن را بر دل تو فرود آورده است‌

عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلْمُنذِرِينَ ۝١۹٤

تا از هشداردهندگان باشى‌

بِلِسَانٍ عَرَبِىٍّۢ مُّبِينٍۢ ۝١۹٥

به زبان عربى شيوا

وَإِنَّهُۥ لَفِى زُبُرِ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۹٦

و [خبر] آن در صحف [آسمانى‌] پيشينيان هست‌

أَوَلَمْ يَكُن لَّهُمْ ءَايَةً أَن يَعْلَمَهُۥ عُلَمَٰٓؤُا۟ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ۝١۹۷

آيا اين براى آنان نشانه‌[ى صدق‌] نيست كه علماى بنى‌اسرائيل آن را [از پيش‌] مى‌شناسند

وَلَوْ نَزَّلْنَٰهُ عَلَىٰ بَعْضِ ٱلْأَعْجَمِينَ ۝١۹۸

و اگر آن را بر بعضى از گنگان بيگانه زبان نازل كرده بوديم‌

فَقَرَأَهُۥ عَلَيْهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ مُؤْمِنِينَ ۝١۹۹

سپس آن را برايشان مى‌خواند، به آن ايمان نمى‌آوردند

كَذَٰلِكَ سَلَكْنَٰهُ فِى قُلُوبِ ٱلْمُجْرِمِينَ ۝٢۰۰

بدين‌سان آن را در دلهاى گناهكاران راه داده‌ايم‌

لَا يُؤْمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُا۟ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ ۝٢۰١

كه به آن ايمان نمى‌آورند مگر آنكه عذاب دردناك را بنگرند

فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةًۭ وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ۝٢۰٢

كه ناگهانى بر سر آنان آيد و آنان آگاه نباشند

فَيَقُولُوا۟ هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ ۝٢۰۳

آنگاه گويند آيا ما مهلت يافته خواهيم بود؟

أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ۝٢۰٤

پس آيا عذاب ما را به شتاب مى‌خواهند

أَفَرَءَيْتَ إِن مَّتَّعْنَٰهُمْ سِنِينَ ۝٢۰٥

ملاحظه كن كه اگر سالها برخوردارشان سازيم‌

ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ۝٢۰٦

سپس آنچه از آن بيمشان داده‌ايم، به سراغ آنان آيد

مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يُمَتَّعُونَ ۝٢۰۷

آن برخورداريشان به كار آنان نيايد

وَمَآ أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ ۝٢۰۸

و [اهل‌] هيچ شهرى را نابود نكرديم مگر آنكه هشداردهندگانى داشتند

ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَٰلِمِينَ ۝٢۰۹

[براى‌] پندآموزى، و ما ستمگر نبوده‌ايم‌

وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ ٱلشَّيَٰطِينُ ۝٢١۰

و آن را شياطين نازل نكرده‌اند

وَمَا يَنۢبَغِى لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ ۝٢١١

و آنان را نرسد، و چنين كارى نتوانند كرد

إِنَّهُمْ عَنِ ٱلسَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ ۝٢١٢

چرا كه ايشان از شنيدن [وحى‌] بركنار هستند

فَلَا تَدْعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلْمُعَذَّبِينَ ۝٢١۳

پس در جنب خداوند خدايى ديگر [به نيايش‌] مخوان كه از عذاب ديدگان خواهى شد

وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ ٱلْأَقْرَبِينَ ۝٢١٤

و خاندان خويشاوندت را هشدار ده‌

وَٱخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ۝٢١٥

و در برابر مؤمنانى كه از تو پيروى مى‌كنند مهربان و فروتن باش‌

فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّى بَرِىٓءٌۭ مِّمَّا تَعْمَلُونَ ۝٢١٦

پس اگر از تو سرپيچى كردند بگو كه من از آنچه مى‌كنيد برى و بركنارم‌

وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱلْعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ ۝٢١۷

و بر [خداوند] پيروزمند مهربان توكل كن‌

ٱلَّذِى يَرَىٰكَ حِينَ تَقُومُ ۝٢١۸

همان كه تو را به هنگامى كه [براى عبادت‌] برمى‌خيزى مى‌بيند

وَتَقَلُّبَكَ فِى ٱلسَّٰجِدِينَ ۝٢١۹

و نيز گشتن تو را در ميان نمازگزاران‌

إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ ۝٢٢۰

چرا كه او شنواى داناست‌

هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ ٱلشَّيَٰطِينُ ۝٢٢١

آيا شما را آگاه كنم كه شياطين بر چه كسى فرود مى‌آيند؟

تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍۢ ۝٢٢٢

بر هر تهمت‌زن گناهكارى فرود مى‌آيند

يُلْقُونَ ٱلسَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَٰذِبُونَ ۝٢٢۳

گوش فرا مى‌دهند و بيشترينه آنان دروغگو هستند

وَٱلشُّعَرَآءُ يَتَّبِعُهُمُ ٱلْغَاوُۥنَ ۝٢٢٤

و شاعران [كافر] را گمراهان پيروى مى‌كنند

أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِى كُلِّ وَادٍۢ يَهِيمُونَ ۝٢٢٥

آيا نمى‌نگرى كه ايشان در هر وادى سرگشته‌اند

وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ ۝٢٢٦

و ايشان چيزهايى مى‌گويند كه خود انجام نمى‌دهند

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَذَكَرُوا۟ ٱللَّهَ كَثِيرًۭا وَٱنتَصَرُوا۟ مِنۢ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا۟ ۗ وَسَيَعْلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓا۟ أَىَّ مُنقَلَبٍۢ يَنقَلِبُونَ ۝٢٢۷

مگر كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند و خداوند را بسيار ياد مى‌كنند، و پس از آنكه ستم ديده‌اند انتقامشان را گرفته‌اند، و كسانى كه ستم كرده‌اند زودا كه بدانند كه به چه بازگشتگاهى راه خواهند برد