مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ ۝١

سوگند به [آن‌] ستاره وقتى كه فرو افتد

مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ ۝٢

كه يار شما نه گمراه شده و نه منحرف

وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلْهَوَىٰٓ ۝۳

و از روى هوس سخن نمى‌گويد

إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْىٌۭ يُوحَىٰ ۝٤

نيست اين سخن جز وحيى كه نازل مى‌شود

عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلْقُوَىٰ ۝٥

او را [آن فرشته‌ى‌] بس نيرومند آموخت

ذُو مِرَّةٍۢ فَٱسْتَوَىٰ ۝٦

توانمندى كه [به صورت اصلى خود در برابر پيامبر] ايستاد

وَهُوَ بِٱلْأُفُقِ ٱلْأَعْلَىٰ ۝۷

در حالى كه او (جبرئيل) در افق برتر قرار داشت

ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ ۝۸

سپس نزديك آمد و نزديك‌تر شد

فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَىٰ ۝۹

تا به اندازه‌ى دو كمان يا نزديك‌تر گرديد

فَأَوْحَىٰٓ إِلَىٰ عَبْدِهِۦ مَآ أَوْحَىٰ ۝١۰

پس [توسط جبرئيل‌] به بنده‌ى خود آنچه را بايد وحى كند، وحى كرد

مَا كَذَبَ ٱلْفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ ۝١١

قلب [پاك محمد] آن [صورت اصلى جبرئيل‌] را كه ديد دروغ نگفت

أَفَتُمَٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ ۝١٢

آيا در آنچه مى‌بيند با او مجادله مى‌كنيد

وَلَقَدْ رَءَاهُ نَزْلَةً أُخْرَىٰ ۝١۳

و همانا در يك نزول ديگر هم او (جبرئيل) را ديده است

عِندَ سِدْرَةِ ٱلْمُنتَهَىٰ ۝١٤

در كنار سدرة المنتهى

عِندَهَا جَنَّةُ ٱلْمَأْوَىٰٓ ۝١٥

كه جنة الماوى در آن جاست

إِذْ يَغْشَى ٱلسِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ ۝١٦

آن‌گاه كه آن درخت سدره را مى‌پوشاند آنچه [از امور خيره كننده‌] مى‌پوشاند

مَا زَاغَ ٱلْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ ۝١۷

چشم [پيامبر] خطا نرفت و از حد نگذشت [آنچه ديد واقعيت بود]

لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلْكُبْرَىٰٓ ۝١۸

به راستى كه برخى از آيات بزرگ‌تر پروردگارش را بديد

أَفَرَءَيْتُمُ ٱللَّٰتَ وَٱلْعُزَّىٰ ۝١۹

آيا [بت‌هاى‌] لات و عزّى، را ديده‌ايد

وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلْأُخْرَىٰٓ ۝٢۰

و منات، آن سومين [بت‌] ديگر را [كه دختران خدا مى‌خوانيد]

أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلْأُنثَىٰ ۝٢١

آيا [به خيالتان‌] براى شما پسر است و براى او دختر [و شما دختران را حقير مى‌پنداريد]

تِلْكَ إِذًۭا قِسْمَةٌۭ ضِيزَىٰٓ ۝٢٢

در اين صورت اين تقسيمى ظالمانه است

إِنْ هِىَ إِلَّآ أَسْمَآءٌۭ سَمَّيْتُمُوهَآ أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَٰنٍ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهْوَى ٱلْأَنفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلْهُدَىٰٓ ۝٢۳

اينها نيستند مگر نام‌هايى كه شما و پدرانتان آنها را ناميده‌ايد و خدا هيچ حجتى بر [خدايى‌] آنها نفرستاده است. آنان جز از گمان و هواى نفس خويش پيروى نمى‌كنند، در حالى كه از سوى پروردگارشان هدايت برايشان آمده است

أَمْ لِلْإِنسَٰنِ مَا تَمَنَّىٰ ۝٢٤

آيا انسان بدانچه تمنا كند مى‌رسد

فَلِلَّهِ ٱلْءَاخِرَةُ وَٱلْأُولَىٰ ۝٢٥

پس آخرت و دنيا از آن خداست

۞ وَكَم مِّن مَّلَكٍۢ فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغْنِى شَفَٰعَتُهُمْ شَيْـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعْدِ أَن يَأْذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرْضَىٰٓ ۝٢٦

و چه بسيار فرشته كه در آسمان‌هاست كه شفاعتشان سودى نمى‌بخشد مگر پس از آن كه خدا براى هر كه بخواهد و بپسندد، اذن دهد

إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْءَاخِرَةِ لَيُسَمُّونَ ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ تَسْمِيَةَ ٱلْأُنثَىٰ ۝٢۷

همانا كسانى كه به آخرت ايمان ندارند، فرشتگان را به نام دختران مى‌نامند

وَمَا لَهُم بِهِۦ مِنْ عِلْمٍ ۖ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ ۖ وَإِنَّ ٱلظَّنَّ لَا يُغْنِى مِنَ ٱلْحَقِّ شَيْـًۭٔا ۝٢۸

و ايشان در اين [كار] شناختى ندارند. آنها جز از گمان پيروى نمى‌كنند، و البته گمان به هيچ وجه از [شناخت‌] حقيقت كفايت نمى‌كند

فَأَعْرِضْ عَن مَّن تَوَلَّىٰ عَن ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ۝٢۹

پس از كسى كه از ياد ما دل مى‌گرداند و جز زندگى دنيا را نمى‌خواهد روى گردان

ذَٰلِكَ مَبْلَغُهُم مِّنَ ٱلْعِلْمِ ۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱهْتَدَىٰ ۝۳۰

اين نهايت فهم آنهاست. بى‌ترديد، پروردگار تو به كسى كه از راه او منحرف شده آگاه‌تر است، و او كسى را كه هدايت يافته است بهتر مى‌شناسد

وَلِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ لِيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَسَٰٓـُٔوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَحْسَنُوا۟ بِٱلْحُسْنَى ۝۳١

و هر چه در آسمان‌ها و هر چه در زمين است از آن خداست، تا كسانى را كه بد كرده‌اند بدانچه انجام داده‌اند كيفر دهد و آنها را كه نيكى كرده‌اند پاداشى بهتر دهد

ٱلَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَٰٓئِرَ ٱلْإِثْمِ وَٱلْفَوَٰحِشَ إِلَّا ٱللَّمَمَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ وَٰسِعُ ٱلْمَغْفِرَةِ ۚ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنشَأَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ وَإِذْ أَنتُمْ أَجِنَّةٌۭ فِى بُطُونِ أُمَّهَٰتِكُمْ ۖ فَلَا تُزَكُّوٓا۟ أَنفُسَكُمْ ۖ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱتَّقَىٰٓ ۝۳٢

آنان كه از گناهان بزرگ و زشتكارى‌ها- جز لغزش‌هاى كوچك- اجتناب مى‌كنند، بى‌ترديد آمرزش پروردگار تو وسيع است. او به [حال‌] شما دمى كه شما را از زمين پديد آورد و هنگامى كه به صورت جنين در شكم مادرانتان بوديد داناتر است، پس خود را نستاييد، او به كسى كه پ

أَفَرَءَيْتَ ٱلَّذِى تَوَلَّىٰ ۝۳۳

پس آيا ديدى آن كسى را كه [از حق‌] روى برتافت

وَأَعْطَىٰ قَلِيلًۭا وَأَكْدَىٰٓ ۝۳٤

و كمى بخشيد [ولى ادامه نداد] و امتناع ورزيد

أَعِندَهُۥ عِلْمُ ٱلْغَيْبِ فَهُوَ يَرَىٰٓ ۝۳٥

آيا علم غيب نزد اوست و او [حقايق را] مى‌بيند

أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِى صُحُفِ مُوسَىٰ ۝۳٦

آيا بدانچه در صحيفه‌هاى موسى آمده خبر نيافته است

وَإِبْرَٰهِيمَ ٱلَّذِى وَفَّىٰٓ ۝۳۷

و [در نوشته‌هاى‌] ابراهيم كه [به پيمان‌هاى خدا] وفا كرد

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌۭ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۝۳۸

كه هيچ كس بار گناه ديگرى را برنمى‌دارد

وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَٰنِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ۝۳۹

و اين كه براى انسان جز آنچه تلاش كرده نيست

وَأَنَّ سَعْيَهُۥ سَوْفَ يُرَىٰ ۝٤۰

و حتما كوشش او به زودى ديده خواهد شد

ثُمَّ يُجْزَىٰهُ ٱلْجَزَآءَ ٱلْأَوْفَىٰ ۝٤١

سپس به او جزاى كافى داده خواهد شد

وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلْمُنتَهَىٰ ۝٤٢

و اين كه پايان [كار] به سوى پروردگار توست

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَىٰ ۝٤۳

و هم اوست كه بخنداند و بگرياند

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا ۝٤٤

و هم اوست كه ميراند و زنده كرد

وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰ ۝٤٥

و اوست كه دو زوج نر و ماده را آفريد

مِن نُّطْفَةٍ إِذَا تُمْنَىٰ ۝٤٦

از نطفه‌اى آن‌گاه كه ريخته شود

وَأَنَّ عَلَيْهِ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُخْرَىٰ ۝٤۷

و اين كه ايجاد عالم ديگر (رستاخيز) بر عهده‌ى اوست

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ ۝٤۸

و هم اوست كه [شما را] بى‌نياز كرد و مال بخشيد

وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعْرَىٰ ۝٤۹

و هم اوست پروردگار ستاره‌ى شعرى (كه او را مى‌پرستيدند)

وَأَنَّهُۥٓ أَهْلَكَ عَادًا ٱلْأُولَىٰ ۝٥۰

و هم اوست كه عاديان نخستين را هلاك كرد

وَثَمُودَا۟ فَمَآ أَبْقَىٰ ۝٥١

و ثموديان را باقى نگذاشت

وَقَوْمَ نُوحٍۢ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ ۝٥٢

و پيش از آنها قوم نوح را [هلاك نمود] آنها ظالم‌تر و طاغى‌تر بودند

وَٱلْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَىٰ ۝٥۳

و شهرهاى واژگون شده [ى قوم لوط] را در هم فرو ريخت

فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ ۝٥٤

پس آنها را [با عذاب فراگيرى‌] چنان كه بايد فرا پوشانيد

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ ۝٥٥

پس در كدام يك از نعمت‌هاى پروردگارت ترديد مى‌كنى

هَٰذَا نَذِيرٌۭ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلْأُولَىٰٓ ۝٥٦

اين [پيامبر] بيم رسانى از بيم رسانان پيشين است

أَزِفَتِ ٱلْءَازِفَةُ ۝٥۷

رستاخيز نزديك است

لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ ۝٥۸

كسى جز خداوند برطرف كننده‌ى [عذاب‌] آن نيست

أَفَمِنْ هَٰذَا ٱلْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ ۝٥۹

پس آيا از اين سخن عجب داريد

وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ ۝٦۰

و مى‌خنديد و [از خوف قيامت‌] نمى‌گرييد

وَأَنتُمْ سَٰمِدُونَ ۝٦١

و شما [از آن‌] در غفلت به سر مى‌بريد

فَٱسْجُدُوا۟ لِلَّهِ وَٱعْبُدُوا۟ ۩ ۝٦٢

پس خدا را سجده آريد و پرستش كنيد