مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱلْقَارِعَةُ ۝١

آن واقعه كوبنده

مَا ٱلْقَارِعَةُ ۝٢

چه كوبنده‌اى! [كه قابل وصف نيست‌

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْقَارِعَةُ ۝۳

و تو چه مى‌دانى آن كوبنده چيست

يَوْمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلْفَرَاشِ ٱلْمَبْثُوثِ ۝٤

روزى كه مردم مانند پروانگان پراكنده باشند

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ٱلْمَنفُوشِ ۝٥

و كوه‌ها چون پشم رنگين حلاجى شده شوند

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ ۝٦

پس اما هر كه وزنه اعمالش سنگين باشد

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ۝۷

پس وى در يك زندگى رضايت بخشى است

وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ ۝۸

و اما آنكه وزنه اعمالش سبك شود

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌۭ ۝۹

پس جايگاهش هاويه است

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا هِيَهْ ۝١۰

و تو چه مى‌دانى آن چيست

نَارٌ حَامِيَةٌۢ ۝١١

آتشى سوزنده است