مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ ۝١

هنگامی که آسمان بشکافد

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ۝٢

و فرمان پروردگارش را اطاعت کند، و [به این اطاعت از فرمان،] سزاوارتر گردد

وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ ۝۳

و هنگامی که زمین گسترده شود

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ۝٤

و آنچه را در درون دارد بیرون افکند، و تهی گردد

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ۝٥

و فرمان پروردگارش را اطاعت کند، و [به این اطاعتِ از فرمان،] سزاوارتر گردد،

يَٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًۭا فَمُلَٰقِيهِ ۝٦

ای انسان! یقیناً تو با کوشش و تلاشی سخت به سوی پروردگارت در حرکتی، پس او را [در حالی که مقام فرمانروایی مطلق و حکومت بر همه چیز ویژه اوست و هیچ حکومتی در برابرش وجود ندارد،] دیدار می کنی،

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ۝۷

اما کسی که نامه اعمالش را به دست راستش دهند،

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًۭا يَسِيرًۭا ۝۸

به زودی با حسابی آسان به حسابش رسیدگیشود،

وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًۭا ۝۹

و خوشحال و شادمان به سوی خانواده اش [در بهشت] باز گردد،

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ ۝١۰

و اما کسی که نامه اعمالش را از پشت سرش دهند،

فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًۭا ۝١١

به زودی با فریادی حسرت بار، هلاکت و نابودی خود را خواهد،

وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا ۝١٢

و در آتش افروخته در آید.

إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا ۝١۳

او همواره در میان خانواده اش [به ثروت و مال و مقام] خوشحال و شادمان بود.

إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ۝١٤

او می پنداشت که هرگز پس از مرگ [به حیات دوباره] باز نخواهد گشت.

بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًۭا ۝١٥

آری، بی تردید پروردگارش نسبت به [همه امور] او بینا بود [از این جهت تمام اعمال و دست آوردش را برای پاداش و کیفر ثبت کرد.]

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ ۝١٦

سوگند به سرخی کنار افق به هنگام غروب خورشید

وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ۝١۷

و سوگند به شب و آنچه را [از موجودات پراکنده شده در روز، در خانه ها و لانه ها] جمع می کند

وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ۝١۸

و سوگند به ماه هنگامی که بَدْر کامل می شود

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍۢ ۝١۹

که شما حالی را پس از حالی [که مراحل مختلف زندگی است و در سختی و زحمت مطابق یکدیگرند] طی می کنید [تا به دیدار پروردگارتان نایل آیید.]

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ۝٢۰

پس اینان را چه می شود که ایمان نمی آورند؟!

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ ۝٢١

و هرگاه قرآن را بر آنان خوانند، خاضع و تسلیم نمی شوند؟!

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ ۝٢٢

بلکه کافران همواره انکار هم می کنند!

وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ۝٢۳

و خدا به آنچه [از انکار، کفر، نفاق، حسد و...] در دل خود جمع می کنند، داناتر است.

فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ۝٢٤

پس آنان را به عذابی دردناک بشارت ده. ….

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ ۝٢٥

مگر آنان را که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند، که آنان را پاداشی جاودان و بی منت است.