مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ۝١

هنگامی که واقعه [بسیار عظیم قیامت] واقع شود،

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ۝٢

که در واقع شدنش دروغی [در کار] نیست،

خَافِضَةٌۭ رَّافِعَةٌ ۝۳

پست کننده [کافران] و رفعت دهنده [مؤمنان] است.

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّۭا ۝٤

هنگامی که زمین به شدت لرزانده شود،

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّۭا ۝٥

و کوه ها درهم کوبیده وریز ریز شوند.

فَكَانَتْ هَبَآءًۭ مُّنۢبَثًّۭا ۝٦

در نتیجه غباری پراکنده گردد،

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًۭا ثَلَٰثَةًۭ ۝۷

وشما سه گروه شوید:

فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝۸

سعادتمندان، چه بلند مرتبه اند سعادتمندان!

وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝۹

و شقاوتمندان، چه دون پایه اند شقاوتمندان!

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ۝١۰

و پیشی گیرندگان [به اعمال نیک] که پیشی گیرندگان [به رحمت و آمرزش] اند،

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝١١

اینان مقربان اند،

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ۝١٢

در بهشت های پر نعمت اند.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۳

گروهی بسیار از پیشینیان،

وَقَلِيلٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ۝١٤

و اندکی از پسینیان،

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّوْضُونَةٍۢ ۝١٥

بر تخت هایی زربافت،

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ ۝١٦

در حالی که روبروی یکدیگر بر آنها تکیه دارند.

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ۝١۷

نوجوانانی همیشه نو جوان همواره [برای خدمت] پیرامونشان می گردند،

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ۝١۸

با قدح ها و کوزه ها و جام هایی از باده ناب و پاک،

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ۝١۹

که از نوشیدنش نه سردرد گیرند، و نه مست و بی خرد شوند،

وَفَٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ۝٢۰

و میوه ها از هر نوعی که اختیار کنند،

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ۝٢١

و گوشت پرنده از هر گونه ای که بخواهند،

وَحُورٌ عِينٌۭ ۝٢٢

و حوریانی چشم درشت،

كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ۝٢۳

هم چون مروارید پنهان شده در صدف؛

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ۝٢٤

پاداشی است در برابر اعمالی که همواره انجام می دادند.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ۝٢٥

در آنجا نه سخن بیهوده ای می شنوند، نه کلام گناه آلودی،

إِلَّا قِيلًۭا سَلَٰمًۭا سَلَٰمًۭا ۝٢٦

مگر سخنی که سلام است و سلام،

وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ ۝٢۷

و سعادتمندان چه بلند مرتبه اند سعادتمندان!

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ۝٢۸

در سایه درخت سدر بی خارند،

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ۝٢۹

و درختان موزی که میوه هایش خوشه خوشه روی هم چیده شده است،

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ۝۳۰

و سایه ای گسترده و پایدار،

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ۝۳١

و آبی ریزان،

وَفَٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ۝۳٢

و میوه ای فراوان،

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ۝۳۳

که پایان نپذیرد و ممنوع نشود،

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ۝۳٤

و همسرانی بلند مرتبه،

إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ۝۳٥

که ما آنان را با آفرینشی ویژه آفریدیم؛

فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا ۝۳٦

پس آنان را همواره دوشیزه قرار داده ایم

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ۝۳۷

عشقورز به شوهران، و هم سن و سال با همسران.

لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۳۸

[همه این نعمت ها] برای سعادتمندان [است.]

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝۳۹

گروهی بسیار از پیشینیان،

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ۝٤۰

و گروهی بسیار از پسینیان،

وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ۝٤١

و شقاوتمندان، چه دون پایه اند شقاوتمندان!

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ۝٤٢

در میان بادی سوزان و آبی جوشان [قرار دارند،]

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ۝٤۳

و سایه ای از دودهای بسیار غلیظ و سیاه،

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ۝٤٤

نه خنک است و نه آرام بخش،

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ۝٤٥

اینان پیش از این از نازپروردگان خود کامه و سرکش بودند،

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ۝٤٦

و همواره بر گناهان بزرگ پافشاری داشتند،

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ۝٤۷

و پیوسته می گفتند: آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا به راستی برانگیخته می شویم؟!

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ۝٤۸

و آیا پدران گذشته ما نیز برانگیخته می شوند؟!

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْءَاخِرِينَ ۝٤۹

بگو: بی تردید همه پیشینیان وهمه پسینیان،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ۝٥۰

برای وعده گاه روزی معین گرد آورده خواهند شد.

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ۝٥١

آن گاه شما ای گمراهان انکار کننده!

لَءَاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ ۝٥٢

قطعاً از درختی که از زقّوم است [و دارای مایعی جوشان و بسیار بدمزه و بدبوست] خواهید خورد؛

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ۝٥۳

و شکم ها را از آن پر خواهید کرد،

فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ۝٥٤

و روی آن از آب جوشان خواهید نوشید،

فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ۝٥٥

مانند نوشیدن شترانی که به شدت تشنه اند؛

هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ۝٥٦

این است پذیرایی از آنان در روز جزا.

نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ۝٥۷

ما شما را آفریدیم، پس چرا [آفرینش دوباره خود را پس از مرگ] باورنمی کنید؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ۝٥۸

آیا از [حالات و دگرگونی های] نطفه ای که در رحم می ریزید آگاه هستید؟

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ ۝٥۹

آیا شما آن را [تا انسانی معتدل و آراسته شود] می آفرینید یا ما آفریننده ایم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٦۰

ماییم که مرگ را میان شما مقدّر کردیم، و هیچ چیز ما را [در جاری کردن مرگ بر شما] مغلوب نمی کند.

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ۝٦١

[آری، مرگ را مقدّر کردیم] تا امثال شما را جایگزین شما کنیم و شما را به صورتی که نمی دانید آفرینشی تازه و جدید بخشیم،

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ۝٦٢

و به راستی پیدایش نخستین را [که جهان فعلی است] شناختید، پس چرا متذکّر [پدید شدن جهان دیگر] نمی شوید؟!

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ۝٦۳

مرا خبر دهید آنچه را می کارید،

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ۝٦٤

آیا شما آن را می رویانید، یا ما می رویانیم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ۝٦٥

به یقین اگر بخواهیم، آن را ریز ریز کرده و خاشاک می کنیم که متأسف و شگفت زده می شوید،

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ۝٦٦

[و می گویید:] مسلماً ما خسارت زده ایم،

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ۝٦۷

بلکه ناکام و محرومیم

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ۝٦۸

به من خبر دهید آبی که می نوشید،

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ۝٦۹

آیا شما آن را از ابر باران زا فرود آورده اید یا ما فرود آورنده ایم؟

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ۝۷۰

اگر بخواهیم آن را تلخ می گردانیم، پس چرا سپاس گزاری نمی کنید؟

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ۝۷١

به من خبر دهید آتشی که می افروزید،

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ۝۷٢

آیا شما درختش را به وجود آورده اید یا ما به وجود آوردنده ایم؟

نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ ۝۷۳

ما آن را وسیله تذکر و مایه استفاده برای صحرانشینان و بیابانگردان قرار داده ایم.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝۷٤

پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی.

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ۝۷٥

پس به جایگاه ستارگان سوگند می خورم،

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌۭ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ۝۷٦

و اگر بدانید بی تردید این سوگندی بس بزرگ است.

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌۭ كَرِيمٌۭ ۝۷۷

که یقیناً این قرآن، قرآنی است ارجمند و باارزش؛

فِى كِتَٰبٍۢ مَّكْنُونٍۢ ۝۷۸

[که] در کتابی مصون از هر گونه تحریف و دگرگونی [به نام لوح محفوظ جای دارد.]

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ۝۷۹

جز پاک شدگان [از هر نوع آلودگی] به [حقایق و اسرار و لطایف] آن دسترسی ندارند.

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝۸۰

نازل شده از سوی پروردگار جهانیان است.

أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ۝۸١

آیا شما نسبت به این گفتار سهل انگاری می کنید [و آن را قابل اعتنا نمی دانید؟!]

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ۝۸٢

و فقط نصیب خود را این قرار می دهید که آن را انکار کنید؟!

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ۝۸۳

پس چرا هنگامی که روح به گلوگاه می رسد،

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍۢ تَنظُرُونَ ۝۸٤

و شما در آن وقت نظاره گر هستید [و هیچ کاری از شما ساخته نیست!]

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ۝۸٥

و ما به او از شما نزدیک تریم، ولی نمی بینید.

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ۝۸٦

[آری] پس چرا اگر شما پاداش داده نمی شوید [و به گمان خود قیامتی در کار نیست و شما را قدرتی بزرگ و فراتر است؟]

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ۝۸۷

آن [روح به گلوگاه رسیده] را [به بدن محتضر] برنمی گردانید، اگر [در ادعای خود] راستگویید؟

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ۝۸۸

پس اگر [جان به گلو رسیده] از مقربان باشد،

فَرَوْحٌۭ وَرَيْحَانٌۭ وَجَنَّتُ نَعِيمٍۢ ۝۸۹

[در] راحت و آسایش و بهشت پرنعمت [خواهد بود.]

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۹۰

و اگر از سعادتمندان باشد،

فَسَلَٰمٌۭ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۹١

[به او گفته می شود:] از سوی سعادتمندان بر تو سلام باد.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ۝۹٢

و اما اگر از انکار کنندگان [حقایق و] گمراه باشد،

فَنُزُلٌۭ مِّنْ حَمِيمٍۢ ۝۹۳

پذیرایی از او با آب جوشان است،

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ۝۹٤

و وارد شدن به دوزخ است.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ۝۹٥

[آنچه درباره این سه طایفه بیان شد،] بی تردید این است همان حقّ یقینی.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝۹٦

پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی.