مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا زُلْزِلَتِ ٱلْأَرْضُ زِلْزَالَهَا ۝١

هنگامی که زمین به سخت‌ترین زلزله خود به لرزه در آید.

وَأَخْرَجَتِ ٱلْأَرْضُ أَثْقَالَهَا ۝٢

و بارهای سنگین اسرار درون خویش (که گنجها و معادن و اموات و غیره است) همه را از دل خاک بیرون افکند.

وَقَالَ ٱلْإِنسَٰنُ مَا لَهَا ۝۳

و (آن روز) آدمی (از فرط حیرت و اضطراب) گوید: زمین را چه پیش آمده؟

يَوْمَئِذٍۢ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا ۝٤

آن هنگام زمین مردم را به حوادث خویش آگاه می‌سازد.

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا ۝٥

که خدا به او چنین الهام کند (تا به سخن آید و خلق را به اخبارش آگه نماید).

يَوْمَئِذٍۢ يَصْدُرُ ٱلنَّاسُ أَشْتَاتًۭا لِّيُرَوْا۟ أَعْمَٰلَهُمْ ۝٦

درآن روز قیامت مردم از قبرها پراکنده بیرون آیند تا (پاداش نیک و بد) اعمال آنها را (در حساب و میزان حق) به آنان بنمایند.

فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًۭا يَرَهُۥ ۝۷

پس هر کس به قدر ذره‌ای کار نیک کرده باشد (پاداش) آن را خواهد دید.

وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍۢ شَرًّۭا يَرَهُۥ ۝۸

و هر کس به قدر ذره‌ای کار زشتی مرتکب شده آن هم به کیفرش خواهد رسید.