مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱقْرَأْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلَّذِى خَلَقَ ۝١

(ای رسول گرامی برخیز و قرآن را) به نام پروردرگارت که خدای آفریننده عالم است (بر خلق) قرائت کن.

خَلَقَ ٱلْإِنسَٰنَ مِنْ عَلَقٍ ۝٢

آن خدایی که آدمی را از خون بسته (که تحول نطفه است) بیافرید.

ٱقْرَأْ وَرَبُّكَ ٱلْأَكْرَمُ ۝۳

بخوان و (بدان که) پروردگار تو کریم‌ترین کریمان عالم است.

ٱلَّذِى عَلَّمَ بِٱلْقَلَمِ ۝٤

آن خدایی که بشر را علم نوشتن به قلم آموخت.

عَلَّمَ ٱلْإِنسَٰنَ مَا لَمْ يَعْلَمْ ۝٥

به آدمی آنچه را که نمی‌دانست تعلیم داد.

كَلَّآ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ لَيَطْغَىٰٓ ۝٦

راستی که انسان سرکش و مغرور می‌شود.

أَن رَّءَاهُ ٱسْتَغْنَىٰٓ ۝۷

چون که خود را در غنا و دارایی ببیند.

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجْعَىٰٓ ۝۸

محققا (پس از مرگ) باز گشت به سوی پروردگار تو خواهد بود.

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يَنْهَىٰ ۝۹

دیدی آن کس را که منع (و تمسخر) می‌کرد؟

عَبْدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ۝١۰

آن بنده خدای را که به نماز مشغول شد؟ (مراد ابو جهل است که بر نماز، پیغمبر و اصحابش را به مسخرگی می‌آزرد).

أَرَءَيْتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلْهُدَىٰٓ ۝١١

آیا چه می‌بینی اگر آن بنده (یا رسول) به راه راست باشد.

أَوْ أَمَرَ بِٱلتَّقْوَىٰٓ ۝١٢

و خلق را به تقوا و پرهیزکاری امر کند (حال آنکه او را از نماز باز می‌دارد چگونه خواهد بود).

أَرَءَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١۳

آیا شما مردم بر این کس که حق را تکذیب می‌کند و (از رسول او) رو می‌گرداند چه رأی می‌دهید؟

أَلَمْ يَعْلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ۝١٤

آیا او ندانست که خدا (اعمال زشتش را) می‌بیند (و از او روزی انتقام می‌کشد).

كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعًۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ۝١٥

هرگز (این را نداند)، اگر او (از کفر و ظلم و تکذیبش) دست نکشد البته ما موی پیشانیشن (به قهر و انتقام) بگیریم.

نَاصِيَةٍۢ كَٰذِبَةٍ خَاطِئَةٍۢ ۝١٦

آن پیشانی دروغزن خطا پیشه را (به خاک هلاک کشیم).

فَلْيَدْعُ نَادِيَهُۥ ۝١۷

آن گاه او هر که از قبیله و عشیره خود را خواهد بخواند (که از هلاکش برهانند و هیچ کس نتواند).

سَنَدْعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ۝١۸

ما هم زبانیه دوزخ را (که فرشتگان قهر و عذاب و مأموران آتش جهنم‌اند، بر گرفتن او) می‌خوانیم.

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَٱسْجُدْ وَٱقْتَرِب ۩ ۝١۹

(ای رسول گرامی) چنین نیست (که ابو جهل پنداشته که تو را به زجر و ظلم مطیع خود تواند کرد) تو هیچ از او اطاعت مکن و به نماز و سجده خدا پرداز و به حق نزدیک شو (که سجده و نماز موجب قرب حضرت بی نیاز است).