مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ۝١

هنگامی که آفتاب تابان تاریک شود.

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ۝٢

و هنگامی که ستارگان آسمان تیره شوند (و فرو ریزند).

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ۝۳

و آن گاه که گوهها به رفتار آیند.

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ۝٤

و آن گاه که شتران ده ماهه آبستن را (که نزد عرب بسیار عزیز است) به کلی رها کنند.

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ۝٥

و هنگامی که وحوش (و طیور نیز به عرصه قیامت) محشور شوند.

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ۝٦

و هنگامی که دریاهای آب (چون آتش سوزان) شعله‌ور گردد.

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ۝۷

و هنگامی که نفوس خلق همه با همجنس خود در پیوندند.

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ۝۸

و هنگامی که از دختران زنده به گور شده باز پرسند.

بِأَىِّ ذَنۢبٍۢ قُتِلَتْ ۝۹

که (آن بی گناهان) به چه جرم و گناه کشته شدند؟!

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ۝١۰

و هنگامی که نامه اعمال خلق گشوده شود.

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ۝١١

و هنگامی که آسمان را از جای بر کنند.

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ۝١٢

و هنگامی که آتش دوزخ را سخت بیفروزند.

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ۝١۳

و هنگامی که بهشت را (به اهلش) نزدیک سازند.

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّآ أَحْضَرَتْ ۝١٤

در آن هنگام (که روز قیامت است) هر نفسی هر آنچه بر خود حاضر کرده همه را بداند.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ۝١٥

چنین نیست (که منکران قرآن پندارند) قسم یاد می‌کنم به ستارگان باز گردنده.

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ۝١٦

که به گردش آیند و در مکان خود رخ پنهان کنند.

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ۝١۷

قسم به شب تار هنگامی که روی جهان را تاریک گرداند.

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ۝١۸

و قسم به صبح روشن وقتی که دم زند (و عالم را به روی خود بیفروزد).

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ۝١۹

(قسم به این آیات) که همانا قرآن کلام رسول بزرگوار حق (جبرئیل) است.

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍۢ ۝٢۰

که فرشته با قوّت و قدرت است و نزد خدای مقتدر عرش با جاه و منزلت است.

مُّطَاعٍۢ ثَمَّ أَمِينٍۢ ۝٢١

و در آنجا فرمانده فرشتگان و امین وحی خداست.

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍۢ ۝٢٢

و رسول عصر شما هرگز دیوانه نیست.

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ۝٢۳

و او امین وحی را در افق اعلای مشرق درست مشاهده کرد.

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍۢ ۝٢٤

و این رسول شما بر وحی از عالم غیب بخل نمی‌ورزد (و شما را از علم وحی خود آگاه می‌سازد).

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَٰنٍۢ رَّجِيمٍۢ ۝٢٥

و قرآن او هرگز کلام شیطانی مردود نیست.

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ۝٢٦

پس شما به کجا می‌روید؟

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَٰلَمِينَ ۝٢۷

این (قرآن عظیم) جز پند و نصیحت اهل عالم هیچ نیست.

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ۝٢۸

تا هر که از شما بندگان بخواهد راه راست (حق پرستی و سعادت ابد) پیش گیرد.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٢۹

و شما (کافران، راه حق را) نمی‌خواهید مگر خدای آفریننده عالم بخواهد.