مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا زُلْزِلَتِ ٱلْأَرْضُ زِلْزَالَهَا ۝١

آنگاه كه زمين به لرزش [شديد] خود لرزانيده شود،

وَأَخْرَجَتِ ٱلْأَرْضُ أَثْقَالَهَا ۝٢

و زمين بارهاى سنگين خود را برون افكند،

وَقَالَ ٱلْإِنسَٰنُ مَا لَهَا ۝۳

و انسان گويد: «[زمين‌] را چه شده است؟»

يَوْمَئِذٍۢ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا ۝٤

آن روز است كه [زمين‌] خبرهاى خود را باز گويد.

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا ۝٥

[همان گونه‌] كه پروردگارت بدان وحى كرده است.

يَوْمَئِذٍۢ يَصْدُرُ ٱلنَّاسُ أَشْتَاتًۭا لِّيُرَوْا۟ أَعْمَٰلَهُمْ ۝٦

آن روز، مردم [به حال‌] پراكنده برآيند تا [نتيجه‌] كارهايشان به آنان نشان داده شود.

فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًۭا يَرَهُۥ ۝۷

پس هر كه هموزن ذرّه‌اى نيكى كند [نتيجه‌] آن را خواهد ديد.

وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍۢ شَرًّۭا يَرَهُۥ ۝۸

و هر كه هموزن ذرّه‌اى بدى كند [نتيجه‌] آن را خواهد ديد.